tsixlakanape

[tsixlakanape]

θέλω να βαλω σε ενα βαλιτσακι ολα τα οχι σου και τα πεταξω στο μολο.Να παρω ολα τα ανωφελα μου δακρυα και να τα δωσω σε αυτους που τα αξιζουν.Να βαλω στη καμερα στιγμες απο τα πρωτα και να τα δω σε slow motion.ετσι θα θυμηθω τι εχω μπροστα μου.Ολα περνανε τοσο γρηγορα στις αρχες βιαζεσαι να τα κανεις να τα νιωσεις ολα.

Θελω να παρω ολες τις σκονιτσες των παραξενιων σου με ενα κοκκινο πανακι, οπως τις τριχες του σκυλου μου απο το τραπεζι.

ΥΓ1.Οι σκονιτσες σαν να γιναν πολλες.Σαν να γιναν φιλες μας.

ΥΓ2. Θέλω καποιος να τις παρει γιατι με χει πιασει δυσπνοια..

Πολλα θελω, μα εσενα πιο πολυ απόλα τα θελω μου.Δεν μαρεσει ο αερας .Λες και παιρνει οτι σωματικο υγρο μας εμεινε .προτιμω τη θαλασσα.Ειναι παντα υγρη.Θελω να βγαλω με ολα τα αμιλιτσα δοντακια μου τα αμιλητα νερα σου.Να τα πιω και να μην διψασω ξανα.Θελω οι γραμμουλες να γινουν ποιημα  και να σου λενε σαγαπω οταν κοιμασαι.Θελω να μεινεις ποιημα.Ποτε δε μαρεσαν τα πεζα οπως και οι πεζοι. Παντα μες τη μεση , απαξιωνοντας του ποδηλατες.

Θελω να γινω ο πρωινος σου ο καφες. Ετσι θα ΄μαι σιγουρη πως δε θα σε χασω ποτε.

Ας παμε μια εκδρομη εκεινες τις φορες που ειμασταν απλα απλοι.Και ας μεινουμε οι δυο μας,και αυτες μακρια μας.

Νιωθω οτι μου λειπεις, ακομα και οταν εισαι διπλα μου..

[tsixlakanape]

[tsixlakanape]

[regular-love]

[tsixlakanape]

Ο υπνος, το μαξιλαρι, η οδοντοβουρτσα, οι γοπες, η θλιψη, η χαρα, το εντονο, το αυθορμητο, το ανθεκτικο, το ανεξηγητο, τα παππουτσια νο 38 στην αποθηκουλα, η αναπαντητη, τα ναι, τα οχι, τα θελω , τα μεινε, το ακομα..το πολυ, το μισογεματο, η φωτογραφια , το τυρι,τα σκουλαρικια, το λιποζαν, το μπατζουρι που κλεινει....

[tsixlakanape]

love you babe

[avtavr]

Jeff Wall, A Sudden Gust of Wind (after Hokusai), 1993.

[revolutionare-zelle]

[tsixlakanape]

k.vhta

Όταν σε κοιτάζω δεν ξέρω τι θέλω, μοιάζει με εικόνα παγωμένη από έργο, όλα σταματούν κι όλα τρέχουν συγχρόνως, ποιος μπορεί να πει τι είναι ο χρόνος; Όσο σε μαθαίνω χάνω τις λέξεις, γίνομαι ένα σώμα με χίλιες ορέξεις, τόσα ραντεβού σε μια καφετέρια, τόση αμηχανία για τέσσερα χέρια. Από την γωνία μέχρι το σταθμό έγινα από άνθρωπος, παιδί χαζό, μια Κυριακή από χίλια κομμάτια, έπεσε πάνω μου και έγινε δάκρυα. Πες μου ποιόν μπορεί η αγάπη να σώσει, όταν παίρνει λίγα απ' αυτά που έχει δώσει; Πάντα ήθελα κάποιον να 'μαστε μαζί, κι είμαι πάλι μόνος μέσα στην βροχή. "Είν' αυτό το τέλος, ή είναι η αρχή" λέει ένα τραγούδι μέσα στο ταξί. Με άδεια χέρια γυρίζω στον κόσμο, με τ' όνειρό μου που έσβησε η ζωή, μα αν με αγαπούσες λίγο, θα 'ταν πιο μικρή καταστροφή.. Στο καντράν του κινητού έχω κολλήσει, ένα μήνυμά σου μόνο θα δείξει κι όλο μασάω την τσίχλα που μας αρέσει, ένα βράδυ στο χορτάρι είχαμε πέσει. Δεν είμαι παιδί μα εσύ με κάνεις, το 'βαλες σκοπό να με τρελάνεις, μα μ' αρέσει τόσο όταν κάνεις αστεία, θέλω να σε πιάσω... Από την γωνία μέχρι τον σταθμό, έγινα από άνθρωπος, παιδί χαζό. Μια Κυριακή από χίλια κομμάτια, έπεσε πάνω μας και μού 'ρθαν δάκρυα...

[eyedefects]

A traumatic cataract results when either a blunt or penetrating object damages the lens.

[2000-lightyearsfromhome]

Martine Franck

FRANCE. Provence. Valensole highland. Lavender field. 1976.

[2000-lightyearsfromhome]

Ferdinando Scianna

FRANCE, little Nanda in a wheat field.

[tsixlakanape]

[paintdeath]

[tsixlakanape]

[tsixlakanape]

https://www.youtube.com/watch?v=7V7YybiR8To&list=LLFlWCo1h8bo2TiUCpXNKwUQ&index=2

Αγάπησα στα μάτια σου όλα τα τρένα, όλη την υπομονή που είχαν για μένα , πάντα με περίμενες αργά όταν γυρνούσα , μου ζέσταινες τα χέρια όταν πονούσα κι όταν τα πρωινά έβγαινα στον ήλιο , είχα την αγάπη σου να με ζεσταίνει στο κρύο κι όταν όλοι γύρω μου ζωγράφιζαν τη θλίψη , έβλεπα το γέλιο σου κι έπαιρνα δύναμη . Υπάρχει κάτι νέο , ο ουρανός με βλέπει , με μία κιμωλία χαράζει τον Δεκέμβρη , την ώρα που ακριβώς κάποιος χάνει μια στιγμή , φεύγουν δυο πουλιά απ την πιο ψηλή οροφή κι είναι σαν εσύ κι εγώ να είμαστε ένα , όταν όλα γύρω μου , δείχνουν χαμένα , σαν ένα φορτηγό να θυμάμαι τον τα μέρη που άφηνα , χιλιάδες χιλιόμετρα , ατέλειωτα χρυσάνθεμα.... Σαν μπουκέτο από ερωτήματα μοιάζει η ζωή , το άπειρο ταβάνι και η αριθμητική , πάλι με κοιτάς δεν θέλω να φύγω , σπάνε όλα μέσα μου και μπαίνει ένας σκύλος . Και είμαστε όλοι μπερδεμένοι κι αυτό το μπαλόνι , στο μεγάλο μου δάχτυλο η μέρα ματώνει . Εκεί που υπάρχει φόβος δεν υπάρχει αγάπη , στα πιο μεγάλα πάθη κρύβονται λάθη . Η άγνοια φέρνει άρνηση, μια ρωγμή στο στήθος και μες στο χάος τρέχει κατάλευκη σαν λύκος , στα δόντια αυτά που σάπισαν η μνήμη ας ανθίσει κι ο άσωτος υιός στο σπίτι να γυρίσει . Και είναι σαν εσύ κι εγώ να είμαστε ένα , όταν όλα γύρω μου , δείχνουν χαμένα , σαν ένα φορτηγό να θυμάμαι τα μέρη που άφηνα , χιλιάδες χιλιόμετρα , ατέλειωτα χρυσάνθεμα.... Τα μάτια κοιτάζω ποτέ δεν λένε ψέματα , οι άνθρωποι κάνουν λάθη , ασαφείς υπολογισμούς , οι ψευδαισθήσεις τους καταρρέουν σαν σκηνικά , με την τελευταία παλίρροια όλα έδειχναν καθαρά και οι υποσχέσεις τους σαν θρίαμβοι σβήνουν , σαν φύλλα στους δρόμους όλα τώρα πέφτουν . Το κεφάλι μου προσπαθώ να κρατήσω ευθεία μα τα βλέπω όλα ανάποδα μες την τέλεια ηρεμία , οι βιολέτες δεν είναι μπλε μα η καρδιά της είναι σαν έρημο βασίλειο που οι πάνθηρες φυλάνε. Ορκίζομαι στο Θεό , στην δύναμη που φέρνει , στον ήλιο αυτό που λάμπει και με προστατεύει να προσπαθήσω ν αγαπώ μες στις αντιφάσεις , σε ότι εναντιώθηκα μες στις καταστάσεις , σαν ένα φορτηγό να θυμάμαι τα μέρη που άφηνα , χιλιάδες χιλιόμετρα , ατέλειωτα χρυσάνθεμα....

[tsixlakanape]