tükürük @tukuruque - Tumblr Blog

Aynı zamanda hem bir şey yapabileceğim, hem de artık hiçbir şey yapamayacağım zaman ne zaman gelecek? Buna zaman bulabileceğim zaman, ne zaman gelecek! Artık yanlış ayrımların yapılmadığı, yanlış yere korkulmadığı ve acı çekilmediği zaman, ne zaman gelecek! Düşünme aracılığıyla, içime kapanıklıktan çıkmak istiyorum artık. Böyle gerekmiyor mu?

Ingeborg Bachmann, Malina (via tukuruque)

tukuruque

“Yalnızca, adı Ivan olan sevincime ve yaşamıma tutup şöyle diyemiyorum: Sen, yalnız sen, sevincin ve yaşamın ta kendisisin! Söyleyemiyorum, çünkü aksi takdirde Ivan'ı daha çabuk yitirebilirim, şimdi de kimi zaman yitirmekteyim, bunu, bu günlerde sevincin sürekli eksik oluşundan anlıyorum. Ivan'ın ne zamandır yaşamımı kısaltmakta olduğunu bilmiyorum, ve artık onunla konuşmaya başlamak zorundayım.”

— Ingeborg Bachmann, Malina

tukuruque

“ya, öyle mi, diyorum, çünkü birbirimize söylediğimiz sayılı şeylerle, ona gerçekten söylemek istediğim arasında bir hava boşluğu var…”

— Ingeborg Bachmann, Malina

tukuruque

“Peki ben, sonsuza değin mi zorunluyum? İnsan, sonsuza değin mi zorunlu? Bütün yaşam boyunca mı beklemek zorunda?”

— Ingeborg Bachmann, Malina

tukuruque

“düşünmeye ve acı çekmeye son vereceğiz; bu, kurtuluşun ta kendisi olacak.”

— Ingeborg Bachmann, Malina

tukuruque

“Birini gerçek anlamda bir mutsuzluğa sürüklediysen eğer, o zaman o da seni düşünecektir. (…) çünkü kişi hep birini düşünmek zorunda kalırsa, o insan için sürekli duygular üretmek zorunda kalırsa, o zaman gerçek anlamda mutsuz olur.”

— Ingeborg Bachmann, Malina

Seni, lavanta kokulu bir sabunda, bir kavun diliminde, açık, uçuk gümüş rengi bir çorapta, bir yasemin dalında, adını bilmediğim, bilmemekten utanç duyduğum halde öğrenmek istemediğim sabun kokulu, el büyüklüğünde bir çiçeğin açışında, yıkık kemerlerde uyuklayan kedilerde, gecenin soğumuş kumunu döven, patlayan dalgaların sesinde, günün ilk ağartısında -karanlık saatler boyunca dağıtıp durduğun yatağında sabahın serinliği çıplaklığına işlemeğe başlarken- uyanmadan çektiğin, örtündüğün bir çarşafın ılık mutluluğunda bulacağım, dirim içimden çekilesiye. Kokularım, seslerim, görüntülerim, anılarımsın sen benim. Dokunduğum, okşadığım, tattığımsın. Kahvaltının üçüncü çayı bittiğinde "uyanmadın mı daha?" dediğim zaman "ne gereği var?" diyen ilk insansın bana.

Bilge Karasu, Altı Ay Bir Güz

#bilge karasu #altı ay bir güz #alıntı

The word forever is equivalent to death.