Buren: introductie Frans en Corry
Frans is een hooligan. Althans zo doet hij zich voorkomen. Hij is meestal te herkennen aan een groen bomberjack met daaronder een grappig bedoeld shirt, een te brede lichte spijkerbroek en oude sportschoenen. Andere outfits bestaan uit een zwarte Lonsdale hoodie voor als een jas te warm is, of een vaal geworden rood-wit Ajax shirt als het nog warmer is. Verder draagt Frans altijd een wit petje, omdat hij zich niet prettig voelt over de vorm van zijn kale hoofd. Nagenoeg heel Bos en Lommer kent het voorkomen van Frans. Heel gek is dat niet want Frans valt op in de wijk. Sommigen kennen hem bij naam, maar de meesten noemen hem Ajax. Wat dan ook voortdurend naar zijn hoofd wordt geschreeuwd: Hey Ajax. Jow Ajax ouwe. Ajax vuile rat. Ajax jonge wat een kut wedstrijd! Kortom, wanneer je met Frans over straat loopt, krijg je het idee dat hij iedereen lijkt te kennen. Maar Frans kent zelf maar weinig mensen. Ook de mensen die naar hem roepen niet. Tenminste, in de meeste gevallen dan.
Frans is niet vaak te vinden in de ochtend, wel in de middag, avond en nacht. 's Middags doet hij boodschappen bij de Albert Heijn: boterhamworst, brood en zoveel mogelijk Schultenbrau of huismerkbier. Voordat hij zijn boodschappen naar huis brengt loopt hij eerst naar het bankje bij de splitsing Willem de Zwijgerlaan - Bos en Lommerweg. Als er geen bekenden zijn loopt hij door naar huis. Wanneer er wel bekenden zijn blijft hij hangen tot het bier op is en er geen sigaretten gebietst meer kunnen worden. Een normaal mens zou dan naar huis gaan, maar Frans loopt dan naar Corry.
Als Frans dronken is klopt en bonkt hij op de ramen en deur van Corry. Als hij aangeschoten is dan gebruikt hij slechts de bel. Corry doet altijd verveeld de deur voor hem open. Dan staat ze daar alweer in haar oversized lange witte blouse en haar kapsel dat van het blonderen pluizig en grijs geworden is. Ja, echt dat kan dus. Binnen kletst Frans wat aan en als Corry genoeg moed heeft verzamelt om naar buiten te gaan, lopen ze samen in een slakkengang naar de Albert Heijn. Frans kan dan toch nog wat bier krijgen als Corry goedgezind is. Frans regelt op zijn beurt, elke dag een bepaald merk Sherry voor Corry. Ooit verkocht de Albert Heijn deze sterke Sherry, maar dat mocht later niet meer. Frans was de minste niet geweest en had met de filiaalleider afgesproken dat deze de sherry speciaal voor hem nog zou inkopen. Als Frans het vroeg haalde de filiaalleider de sherry uit het magazijn, en dat gebeurde bijna elke dag. Corry zelf durfde dit niet te vragen aan de filiaalleider en daarom mag ze Frans best dankbaar zijn. Dat laat ze nooit merken, hooguit door twee biertjes te betalen van 30 cent. Naast de Sherry koopt ze voor zichzelf een groot pakje sigaretten. Frans vertelde me dat ze alleen met de drank en rookwaar al 15 euro per dag uitgeeft. Een bedrag waar Frans ongetwijfeld jaloers op is. Hij kan namelijk niet meer dan 50 euro per week uitgeven.
Natuurlijk, hoor ik je dan denken: kan ook niet missen dat zo'n klaploper in de schuldsanering zit. Maar Frans was vrijwillig in de schuldhulpverlening gegaan.
Zo'n vijftien jaar geleden zwierf Frans over straat en had niets behalve drank. Uiteindelijk koos hij voor afkicken, ging naar de Jellinek-kliniek en kwam tenslotte in aanmerking voor een flatje met drie slaapkamers en een uitkering. Kort daarna nam hij Corry in huis, want zij was een dakloze die Frans al een beetje kende van toen hij zelf nog op straat leefde. Corry verging het later hetzelfde als Frans: afkicken, uitkering en een huisje.
Jaren ging het Frans financieel voor de wind. Frans gaf namelijk nauwelijks iets uit. Hij was nooit echt afgekickt van de drank maar ieder mens heeft een fysiek limiet van wat erin kan op een dag. Bij Frans was dit niet veel en bovendien goedkoop, hij werd altijd snel dronken en slaperig. Bovendien had hij een leuke vriendin in een landelijk dorpje vlakbij Hilversum, dat hield hem goed op de been. Jarenlang spaarde Frans het geld wat overbleef en zette het netjes op een spaarrekening. Dertigduizend euro had Frans na enkele jaren.
Zijn zus wilde graag controle over zijn rekeningen want je kon nooit weten wat Frans opeens zou doen met het geld. Frans vond het daarom een goed idee om de zus bij de rekening te laten.
Na een paar maanden kreeg Frans rekeningen van de woningcorporatie en het water- en energiebedrijf. Frans begreep er weinig van. Alles was geregeld per automatische incasso en er was altijd genoeg geld na het storten van de uitkering. Frans ging uit van een foutje. Maar op een gegeven moment werd er gedreigd met woninguitzetting. Frans ging naar de bank en kwam erachter dat nagenoeg al zijn spaargeld was verdwenen. Zo'n 5000 euro was over, nul op de lopende rekening. Zijn zus had al het geld er doorgejaagd en natuurlijk was het Frans eigen schuld om haar een pinpas en pincode te geven. Frans had z'n zus vertrouwd maar niet gesnapt wat ze werkelijk van plan was geweest.
Met z'n laatste geld kon Frans een woninguitzetting nog maar net voorkomen evenals het afsluiten van gas en elektrisch. De kosten bestonden uiteraard uit meer dan achterstallige rekeningen, maar ook aanmaningskosten en administratiekosten. Frans zat daarom zo'n beetje aan de grond en besloot schuldhulpverlening aan te nemen. En zo kwam het dat Frans maar van 50 euro per week mocht leven, ook al had hij z'n schulden allang afbetaald.
