Ulaşbey @ulasbey - Tumblr Blog

Posts

Aslında böyle değildi hikayenin doğrusu

Ne ben müdahale edebildim

Ne de bir an evvel gelsin istedim sonu

Olmayana çağrı gibi

Hiç dinmeyen ağrı gibi

Her gece bir öncekinden daha zavallı gibi

Doğru cevap bende ama nedir acaba bunun sorusu?

Var olma korkusu.

Ve içimde duvarlara, kayalara tırmanan o çocuklar

Ne gün gelir, ne iş olur da

Birazcık uslanırlar?

Beynime saplanan ağrı,

Sorusuz binlerce cevapları

Avuçlarına boşaltsam kuytuda

İçin rahatlar mı?

Senin içinde benim karakterime uyacak

Şöyle sakin bir köşe var mı?

Gözlerimi kaçırmadan bakıyorum gözlerine

Aramızda var biliyorum

Aşağı yukarı ikibindörtyüzonbeş kilometre

Bu mu engel?

İlüzyondur kilometreler

Bir varmış bir yokmuşlara gebe

Ve gerçeklerden fersah fersah uzak

Anlatılmış tüm hikayeler.

Eskimiş gibi yüzün ya da eskitilmiş

Mary Jane'e yakınsın

Ama gülüşün tahrip edilmiş

Söyle kim özlememiş?

Görmeden özlenir miymiş?

Bu gemi aslında çoktan geçip gitmiş ama

Kıyı güvenli, huzur güvenli, güven önemli

Anla.

Bence hâlâ biraz daha vakit var

Havanın kararmasına.

Ah bu karmaşa.

Bulanıklaştıkça görüşün ve batmaya hazırlanırken güneş denizin bir ucunda,

Beni hatırla.

Kelimelerine sarılmışken ben sımsıkı

Bir içi var bu düşün bir de dışı,

Dal içine, korkma

Böyle yapar çünkü deniz kızları.

Benden göremeyeceksin mahvoluşa övgüleri

Ama biliyorum, eskidendi o kahramanlık öyküleri

Ne dağlar delinmeye el verişli

Ne de çöller çekici

O yüzden gerçeğe yüzümüzü dönüp

Dua değil, umut etmeli.

Güneş batıyorken hazır,

Derin derin bak

Ve gör beni.

Duygulara, hayallere, gerçeklere

Böl, bölüştür beni.

Bu içimi hınca hınç dolduran huzursuzluk

Ve bitmek bilmeyen sanrılar

Senin elinde, nefesinde sona ermeli.

her şeyi yakabilirsin;

gücün var, bundan eminim.

bugünümü bilmemen dünümü yıkmadın demek değil.

her kelimede biraz daha dibe batar gibi,

yok yere bire bin katar gibi bir şey bu;

elindeki koru, közü

yok yere sana emanet ettiğim iki gözü

yerle yeksan etmek gibi değil.

denizin ortasına kurulmuş bir rakı sofrası,

sahilde kafka, altı şezlong üstü şemsiye

hepsine rağmen ve sadece

birazcık gülümse.

aslında senin için de zor olmalı

attığın her adımda onlarca kemik çıtırtısı

insanın buna katlanabilmesi için

delirmiş olması gerek,

buna alışmak içinse

kaybolmalı.

sırtüstü uzandığım toprak,

bak başka hiçbir şeyim yok benim;

hiç bilmeden hep biliyormuş gibi yapmak;

başka bir açıklamaya ihtiyacım yok benim.

sen zaten gelme artık;

ben sadece kendimi beklerim.

kendimi kendime teslim edeceğim gün tek hayalim.

şimdi her şeyin ortasında hiçliğe sığınıyorum ya,

bunu sen istedin.

artık uyumak istiyorum

Geçen senenin şubat ayında ucuz atlattığım ama nisan ayında yakalandığım ve bunu ancak haziran ayında farkedebildiğim amansız bir hastalığım var. Birçok şeyin sebebi bundandır.

Kendi kendime konuşurken görürseniz beni, sebebi budur. Eğer ki bi bankta biramı içip hiç konuşmadan oturuyorsam bilin ki bundandır. İşte bu yüzden ben bütün geceler sizden geç yatıp, bütün sabahlar hepinizden evvel kalkarım.

Dostluklarımı yıpratan da bu hastalık benim, uykularımı kısaltan da. Deli miyim yoksa yalnız mı diye düşünürken ilk şıkkı işaretleten de o. Onu kandırmamda da aktif rolü vardı ayrıca, laf aramızda.

Öyle bir hastalığım var ki benim küfredemem, tiksinemem, soğuyamam asla. Git diyemem, diyemiyorum ve diyemeyeceğim hiçbir zaman. Bazen o kadar çok istiyorum ki gitsin, rahat bıraksın beni, beynimi. O kadar çok istiyorum ki bazen artık içmemeyi. Sıkıldım çünkü, sıkıldım. İçmekten, hatırlamaya çalışmak zorunda olmamaktan, beynime ihanetten sıkıldım. Ama diyorum ya kovamam, kovamıyorum. İçime işlemesine de ben müsaade ettim, kalmasına da ben ön ayak oluyorum.

Her şeyden vazgeçmeme sebep olan da o, hazır lafı gelmişken. Boşvermemin sebebi o. Yalnızca tek bir şeyin kıymeti kalmışken hayatımda, kendisini kıymete bindirmeyi gerek zarafetle gerekse kıyametle becerebilen o. Omuzlarımda, kafamın içinde, dizlerimde bitmeyen ağrı o. Beni bana kalabalıklaştıran, o.

Keşke bazen ruhumu kendi bedenimin içinden kurtarabilsem. Ruhum çıkarsa o da çıkar mı ona yapışıp bilmiyorum ama ben artık var olmamışı özlemek istemiyorum. Çok Yoruldum. Çok Yoruldum.

şiirler oluyor, şarkılar oluyor, diziler, kitaplar, bilgisayar oyunları, yalnız yenilen hamburgerler oluyor. Hissizlik oluyor, huzursuzluk oluyor, güvensizlik oluyor.

.Derinde

Bu hayatta neyim var neyim yok bilmiyorum. Acımı, ilacımı Sevdiğin atlı karıncamı, Kendime olan inancımı kaybedeli çok oldu. Şimdi o elindeki taşları Tek tek suya bırak. Bak, ağır ağır batıyor en dibe doğru, Ardında kaldığımdan beri Bana da öyle oldu. Suyun üstünde durmak imkansız, Sen yoksun. Beni çepeçevre saran, Çapı biraz ufak olsa da beni hayatta tutan Can yeleğimden yoksun Duramıyorum. Bu batışın bir hâli, çaresi varsa Onu ben bulamıyorum. Sorma bana "arıyor musun?" diye, Ne ışık var ne planktonlar. Bu karanlık sularda bir uskumru Bulsam neye yarar? Karnım acıkmıyor, hisler acıtıyor. Kendime gelmeyi hiç istemedim, Sendin çünkü tek istikametim. Sana doğru yüzemeyeceksem Bırak beni suyun üstüne Yavaşça dibe çökeyim. Olmayana inanmaktan helak oldu hislerim Ve Yağmur yağsa bile Ben artık teşekkür etmeyeceğim. Ya bırak öleyim, Ya da tut elimden Seni sonsuz kere seveyim. İçimde kalmadın, Sen yoksun ama hâlâ burada sarayın. Adaletsiz görünüyor, farkındayım Ama sen onu da başardın. Sırça köşk yok, Hatıralar Evi verebilirim, Elimden gelen bu. Binbir türlü yanlış yaptım, Her saç teline ayrı ayrı aşıkken Yoldurdum onları. Yordum. Hepsinin farkındayım. Bu hayatta neyim var neyim yok bilmiyorum, Yüzüm olmadığına eminim. Ben bu boktan gezegeni Sevdiğim zamanlarda ben değildim. Biz var ya da hiç Ortası ufak bir taş parçası, Özelliği olmayan, denizin dibinde bile şık durmayan Dibe vuruş hatırası. Hadi dal yine bu denizlere, Balıklar seni kıskansın. Sen geldin diye bütün deniz kızları Mağaralarına saklansın. Karşına çıkmaya cesaretleri yok, Çünkü onlara karşı Asla kaybetmeyeceğin bir yarışmadasın. Ben dipte beklerim, Deniz atından hallice bir taş parçası. Belki alır, çıkarırsın beni Anca avuçlarında görebilirim Yeniden güneşi. büyük balık küçük balığı yutar demişler, bok yemişler. onu sardalyeler düşünsün sen balık değilsin ki. mek parmak mek parmak daha sonu selamet...

.Gitmesen İyiydi

Ah Yara var yara da Acısını çıkaracak tek bir şey kalmadı hayatta. Öyle kendi halimde Kimbilir benim derdim ne Yürürüm karanlıklarda, Bulurum, saklansan da, seni Şu gökteki en güzel takımyıldızında. Bilirim, bu ben beni fezaya Işınlamadan çabukça, Asla seni göremeyeceğim. Bilirim, elim mahkum Yerle yeksan hislerim De, Gitmesen iyiydi.

Kavga mı edelim? Çocuk mu büyütelim? Ne yapacağımızı şaşırdık. İsmimizin yazılı olduğu kol bantlarıyla İlk kez o zaman tanıştık. Bir gömlek bana dar dedim, İki tane getirsinler. Bu trajikomik tiyatroyu bir an önce bitirsinler. Sanaysa benim tek gömleğim bile bol, Eteğine basar düşersin, İncinir dizlerin. İşte o zaman ben, Bu dünyayı yıkmak için gelen, Çok güçlü teknolojiye sahip bir ırkın temsilcisiyim. Alevler saçarak inerim yeryüzüne, Biz hariç her şeyi yok ederim. Resmimizi yapabilirim gökyüzüne, Gerçi ben onu da rezil ederim De; Gitmesen iyiydi.

Bak ben şimdi neredeyim, Aslında tahmin edersin: Yarı ahşap, yarı taş Mazinin silleleri bu sefer sert olacak. Bu odanın duvarları üzerimden kalkmayacak. Duramadan, yapamadan Bir çıkış yolu bulamadan Ezilip gideceğim burada, Pestilim çıkacak. İzbe bir harebenin içinde kaybolacağım Azizem, Bu ev bir daha kimseye yuva olmayacak. Zaten epey şüpheli bulunan insanlığımın Mezar taşını buraya dikebilirsin sevdiğim; Törene, anıta gerek kalmayacak. “Seni öyle sevmişim ki Şimdi ellerim üşüyor ya. Ya ben aşka düşüyorum Ya da bir başka dönüyor dünya.” Da, Gitmesen iyiydi…

#şiir

.düğüm günü

doğumu, ölümü, ayrılığı, yalanı her birini gören bir günden yükseltiyorum çığlıklarımı. Saçımı bırak, çek elini; bugünü bize bahşeden tanrı senin nefesini kutsarken bu olacakları hiç mi hesaba katmadı? Yazık, artık birileri işini doğru yapmalı.

Bakmadan görüyor, susmadan dinliyordun. Nasıl yapabildiğime aklımın almadığı şeyleri yanlış yaptığına inanıp bir de özür diliyordun. Çok alıştım galiba ben buna, ya da sen bana çok ani saldırdın her seferinde önemli olan bu mu? Gerçekten geriye baktığında hatırlamak istediğin şeyler tam olarak onlar mı? O dumanın, o soğuğun, o karın içinde Nev-i şahsına münhasır, şaheser evimizde Başladığımız bu mutlu hikaye böyle bitmemeli. Bitecekse bile, hatırlamak için bunları seçmek ihanettir. Belki susmayı bilmiyorum ama Sana olan sevgim dünyevi değil, ibadettir.

Şimdi içimden dışıma çıkmaya çalışan küçük beyaz kedi yavrularına ne demeliyim? Mavi gözlerinde korkuyu canlandırmadan onları nasıl dışarı çıkarabilirim? Kızın var, kızımız, sen anlarsın annesi; bu yavrular beni boğarsa onlara nasıl sahip çıkabilirim ? Kederi omzuma, kellemi koltuğuma alıp gidebilsem keşke; senden uzak bi yerde huzur varmış hissiyle. Huzuru boşver, ben histe takıldım. Adı konulamayan yara ve iltihaplardan bir tanesi varsayıldım.

.öfke

Bir öfke var içimde duvarlarım arasında dolanan hızla çarpan sağa sola ve geçmeyen, hiçbir şekilde önünde duramayacağım. Her neyse, aslında sen değil miydin beni seçmeyen?

Bir yerde bir akşam hatırlıyorum İçimde bir umutla olabilecek en güzel suratla sana doğru koşuyorum. Belki koşmamışımdır ama eforum koşaktan bile fazlaydı anımsıyorum.

Geldiğimiz şu noktaya bak. Neden geldiğimizle ilgili beni suçlamayı bırak da bi bak ne olursun. İçinden çıkamadığımız labirentin bi ucunda sen bi ucunda ben, sonumuz belli ama öldürmek istesem bile ulaşamayacağım sana. Kaldı ki sevmek... Sahi, kaldı mı sevmek?

Güzel günler var, kötü günler var; bu epey doğal. Yalnız bir de kin var bazen yüzüne baktığımda kulaklarından akıyor, halıya, vitrine, lavaboya her tarafa damlıyor. Sen bu evden gidersin ama baksana, sen gittikten sonra bana da yaşayacak bir yer kalmıyor. Kara, pis bir kin öbeği boğazıma yapışıyor. Nefes alacak bir boşluk yok ama asıl nefes almaya değecek bir hoşluk yok. Ne esinti ne poyraz geri getiremeyecek o günleri. Yere doğru, kafa üstü, hızla lastikli ipimi bileklerime bağlamadan bırakmışım kendimi. Senin adınla yamayacaklar kadavra olsun istediğim bedenimi.

Şarkılar

Bazı şarkıları anlamak için belli bir yaşa gelmek gerektiğine inanırım. Aslında bu pek doğru bi tabir olmadı, tekrar deneyelim. Bazı şarkıları anlamak için belli bir yaşanmışlık seviyesine gelinmesi gerektiğine inanırım. Evet, böyle daha doğru oldu.Cemiyette Pişiyorum “gecegündüz” isimli şarkısında bu durumdan "Bazı şarkılar vardır, yaşanmamışlık üstü” diye bahseder örneğin. Çok güzel bir anlatım bu, ne eksik ne yarım. Bir şarkı var, deftones'un, “change (in the house of flies)”. Bu şarkı üzerine sohbet ettiğim bir dostuma(scg) bu şarkıyı hâlâ tam olarak anlamadığımdan dert yanarken bana “Baban hayatta mı?” diye sordu. “Evet” dediğimdeyse “Onu kaybettiğin gün anlayacaksın.” dedi. Seneler geçti bu sohbetin üstünden fakat unutamıyorum, aklımdan çıkmıyor. Babam hâlâ sağ -iyi ki- ve ben hâlâ bu şarkıyı tam olarak çözemiyorum. İyi ki. Fakat bu şarkı benim acil durum şarkım mesela. Ben bu şarkıyı herhangi bir mecrada paylaştığım zaman birkaç dostum bunu görür ve hemen benimle iletişime geçer. Bir nevi S.O.S. ama kod olarak bence daha fiyakalı. Bunları neden mi yazıyorum? Çünkü ben bugün bir şarkıyı anladım. Biliyordum, dinlerdim, sözlerine de hakimdim ama sonunda anladım. İçselleşti, müzik kültürümün içindeyken bi anda benimle kafa kafaya çarpışıp beni yere serdi. İçimi haykırdığım bir gece yarısında başımdan sızan kanların arasından süzülerek yanıma geldi sonra, saçlarımı okşadı, çekti, bağırdı, sarıldı. Hiç durmayacak gibi çığlıklar yankılattı kulağımda. Kendi kanımı gördüm, korkmadım, irkilmedim, garipsemedim, gülümsemedim; hiçbir şey hissetmedim. Gırtlağım parçalanırcasına eşlik etmek istedim. Alice in Chains'ten Love, Hate, Love. Bugün anladım seni komple. İçimde bi parça oldun, beni ben yapan değerlere en son katılan sen oldun. Tarih: 16.11.2016 Doğduğum gün ölen adam, huzur içinde uyu. Mirasından bir tutam da bana kısmetmiş, sarar sarmalar en derinimde saklarım artık. Teşekkür ederim.

https://youtu.be/l9jX1KAKp78

Evcilleştir beni.

... işte o sırada bir tilki çıkıverdi ortaya. “günaydın” dedi tilki. “günaydın” dedi küçük prens kibarca. ama etrafına baktığında kimseyi göremedi. “buradayım! elma ağacının altında.” “sen kimsin? çok güzel görünüyorsun.” “ben bir tilkiyim.” “gel, birlikte oynayalım. öyle mutsuzum ki” dedi küçük prens. “seninle oynayamam” dedi tilki, “ ben evcil bir hayvan değilim.” “buna çok üzüldüm” dedi küçük prens. ama biraz düşündükten sonra: ”evcil ne demek?” diye sordu. “anladığım kadarıyla burada yaşamıyorsun” dedi tilki, “kimi arıyorsun?” “insanları arıyorum,” dedi küçük prens, “ peki ama ‘evcil’ ne demek?” “insanlar,” dedi tilki, “tüfeklerle dolaşırlar ve avlanırlar. tam bir baş belasıdırlar. bir de tavuk yetiştirirler. tüm işleri bundan ibarettir. sen de mi tavuk arıyorsun?” “hayır, ben arkadaş arıyorum. ama ‘evcil’ ne demek?” “bu pek sık unutulan bir şeydir. ‘bağ kurmak’ anlamına gelir.” “bağ kurmak mı?” “evet. örneğin, sen benim için sadece küçük bir çocuksun. diğer küçük çocuklardan hiçbir farkın yok benim için. sana ihtiyacım da yok. aynı şekilde, ben de senin için dünyadaki yüz binlerce tilkiden biriyim sadece. bana ihtiyaç duymuyorsun. ama beni evcilleştirirsen eğer, birbirimize ihtiyacımız olacak sen benim için tek ve eşsiz olacaksın, ben de senin için.” “anlamaya başlıyorum” dedi küçük prens. “bir çiçek var. sanırım o beni evcilleştirdi.” “olabilir. dünyada her şey mümkündür.” dedi tilki. “ama bu çiçek dünyada değil.” tilki şaşırmıştı. “başka bir gezegende mi?” “evet.” “peki orada avcılar da var mı?” “hayır, yok.” “bu çok ilginç. peki ya tavuklar?” “hayır. tavuklar da yok.” “eh, hiçbir yer mükemmel değildir” dedi tilki içini çekerek. sonra kendini anlatmaya başladı: “yaşamım çok monotondur. ben tavukları avlarım, avcılar da beni. bütün tavuklar birbirine benzer. bütün insanlar da öyle. bu yüzden biraz sıkılıyorum. ama beni evcilleştirirsen eğer, yaşamıma bir güneş doğmuş olacak. senin ayak seslerin benim için diğerlerinden farklı olacak. ayak sesi duyduğum zaman hemen saklanırım. ama seninkiler, bir müzik sesi gibi beni gizlendiğim yerden çıkaracaklar. şu ekin tarlalarını görüyor musun? ben ekmek yemem. buğday benim hiçbir işime yaramaz. bu yüzden de bu tarlalar bana hiçbir şey hatırlatmazlar. buna üzülüyorum. ama sen beni evcilleştirseydin, bu harika olurdu. altın renkli saçların var senin. ben de altın renkli başakları görünce seni hatırlardım. ve rüzgarda çıkardıkları sesi severdim. sustu tilki ve uzun bir süre küçük prensi izledi. “senden rica ediyorum. lütfen beni evcilleştir!” dedi. “elbette” dedi küçük prens. “ama pek fazla vaktim yok. yeni arkadaşlar edinmem ve birçok şeyi anlayabilmem gerekiyor.” “sadece evcilleştirdiğin kişiyi anlayabilirsin” dedi tilki. “insanlarınsa hiçbir şeyi anlayacak vakitleri yoktur. her şeyi dükkandan hazır alırlar. ve arkadaşlar dükkanlarda satılmadığı için de, hiç arkadaşları olmaz. eğer bir arkadaşın olsun istiyorsan, evcilleştir beni!” “ne yapmam gerekiyor peki?” diye sordu küçük prens. “çok sabırlı olman gerekiyor. önce çimenlerin üstüne, biraz uzağıma oturmalısın. ben gözümün ucuyla seni izleyeceğim, sen hiçbir şey söylemeyeceksin. sözcükler yanlış anlamalara neden olurlar. ama her gün, biraz daha yakına gelebilirsin.” ertesi gün küçük prens yine geldi. “her gün aynı saatte gelmelisin” dedi tilki. “örneğin öğleden sonra saat dörtte gelirsen, ben saat üçte kendimi mutlu hissetmeye başlarım. zaman ilerledikçe de daha mutlu olurum. saat dörtte endişelenmeye ve üzülmeye başlarım. mutluluğun bedelini öğrenirim. ama günün herhangi bir vaktinde gelirsen, seni karşılamaya hazırlanacağım zamanı asla bilemem. insanın gelenekleri olmalıdır. “gelenek nedir?” “bu da çok sık unutulan bir şeydir” dedi tilki. “bir günü diğer günlerden, bir saati diğer saatlerden ayıran şeydir. örneğin, şu benim avcıların da gelenekleri vardır. perşembeleri kızlarla dansa giderler. bu yüzden de perşembe benim için harika bir gündür. üzüm bağlarına kadar yürüyebilirim. ama avcılar dansa herhangi bir gün gitseydi, benim için hiçbir günün özelliği olmayacaktı ve asla tatil yapamayacaktım.” böylelikle küçük prens tilkiyi evcilleştirdi. ve ayrılma vakti geldiğinde “ah! sanırım ağlayacağım” dedi tilki. “bu senin hatan” dedi küçük prens. “ben sana zarar vermek istemedim. seni evcilleştirmemi sen istedim. “doğru, haklısın” dedi tilki. “ama ağlayacağını söyledin!” “evet, öyle.” “o halde bunun sana hiçbir yararı olmadı.” “hayır, oldu. buğday tarlalarının rengini gördükçe seni hatırlayacağım. şimdi git ve güllere bir kez daha bak. o zaman kendi gülünün evrende eşsiz ve tek olduğunu anlayacaksın. sonra bana veda etmek için buraya geri döndüğünde, sana hediye olarak bir sır vereceğim.” küçük prens güllere bir kez daha bakmaya gitti. “hiçbiriniz benim gülüm gibi değilsiniz. çünkü henüz hiçbiriniz evcilleşmediniz. ve siz de hiç kimseyi evcilleştirmediniz” dedi onlara. “siz tıpkı tilkinin benimle karşılaşmadan önceki hali gibisiniz. dünyadaki binlerce tilkiden yalnızca biriydi o. ama ben onunla dost oldum ve şimdi artık o özel bir tilki.” güller bu duyduklarına çok bozuldular. “evet, güzelsiniz. ama boşsunuz. sizin için kimse yaşamını feda etmez. yoldan geçen herhangi biri, benim gülümün de size benzediğini söyleyebilir. ama benim gülüm sizin her birinizden çok daha önemlidir. çünkü ben onu suladım. ve onu camdan bir korunakla korudum. önüne bir perde gererek rüzgarın onu üşütmesini engelledim. tırtılları onun için öldürdüm ( ama birkaç tanesini kelebek olmaları için bıraktım). onun şikayetlerini ve övünmelerini dinledim. ve bazen de suskunluklarına katlandım. çünkü o benim gülüm.” bunları söyledikten sonra tilkinin yanına döndü. “elveda” dedi. “elveda” dedi tilki de. “ve işte sırrım: bu çok basit. insan gerçekleri sadece kalbiyle görebilir. en temel şeyi gözler göremez.” “temel olan şeyi gözler göremez” diye tekrarladı küçük prens. öğrendiğinden emin olmak istiyordu. “senin gülünün diğerlerinden daha önemli olmasını sağlayan şey, ona ayırdığın vakittir” dedi küçük prens. “insanlar bu en önemli gerçeği unuttular. ama sen unutmamalısın. evcilleştirdiğin şeye karşı her zaman sorumlusun. gülüne karşı sorumlusun. “gülüme karşı sorumluyum” diye tekrarladı küçük prens, öğrendiğinden emin olmak için. sonra yoluna devam etti...

Söyleyecek hiçbir şeyim yok. İçinden çıkamadığım aptallığın Senin hayatında yeri yok.

Açıkça.

Neresinden başlayayım ki? Başı sonu neresi? Yalanlar yığdım çiçeklerinin üstüne, Hatalar yaptım yüzlerce kere: Nasıl olabilir ki bunun düzeltmesi? Dünyamı yere çaldım, Tuş oldum. Aptaldım, Daha çok oldum. İçmeden sarhoş, mutluyken yalnız olmayı Nasıl başardım? İçimde taşan her artı seninken Ben nasıl bu kadar saçıldım? Saçmaladım. Tanrım, ne kadar mankafayım. Bir gülüşün vardı senin, Hani benim eserim; Hapsettim onu ben Kapkara bir kutuya. Kendi ellerimle yaptım bunu Daha çok umut için Her şeyden vazgeçecekken sen. Nereden tutsan elinde kalırım. Ne söylesem yerin kat be kat altından Sesim çıkmaz, Tıkanırım. Utanırım. Artık gizlemeden Bağıra çağıra ağlarım. Darmadağınım. Zaten öyleydim ama Şu an, yarın. Senin olmadığın bir geleceği ben ne yapayım? Ne gelecekse senden gelsin, En kötüsüne bile razıyım. Daha kötüsüne de varım, Sen yoksan valla gelmesin yarın. Kendi kuyularımı kazdım, İlk önce seni çektim yine yanıma. Bu karanlık İyi gelmez senin ruhuna. Bir güneştin bir ay, Çok zor olmadı mı? Işığın gittiyse beni de ölüden say. Belki haklısın, Yalnız kalmalıyım. Yalnızlık ve acı içinde sonumu bulmalıyım. Ellerimi kesmeli Beynimi parçalara ayırmalıyım. Ama seni seviyorum. Çok seviyorum. Hatalarım ve kabahatlerimin oksitinde çürürken Son sözüm de bu, tek düşüm de: Seni çok seviyorum. Senden özür dilerim. Anlamını yitirmişse de kelimelerim, Yakışmıyor olsa da O minicik kulaklarına; Çok özür dilerim. Hiçbir zaman haketmedin, Sana asla bir adım bile gelmemeliydim. Bu acının içinde Gözlerini görmemeliydim. Çok özür dilerim.

Tektonik

Gerçek olduğunu senin yüzünde görerek öğrendiğim renkler var benim. Göğün endamına perde örten bir gülüşün var, Deniz kokusuna beş çeker senin kokun. Öyle bir gülüyorsun ki, Yıldızlar kıskanmalı gözündeki ışıltıyı. Ve öyle güzel seviyorsun ki, Ferhat ile Şirin dizdize oturup ağlamalı. Senin her derdinin Devasa bir dermanı -muhakkak ki- olmalı. Senin adınla başlayan her cümlenin sonuna kır çiçekleri koymalı. / Bu şehrin havası gibi gelişiyor tüm olan biten: Şortla çıktığında doluya yakalanmamanın garantisi yok. Tabi aslında benim içimdeki canlıların Birbirleriyle bile ahengi pek yok. İhtiyaçların istilası ve sayısız yara izleri: İnsanın bir şeylerden kaçınması gerekliyse Bir an evvel başlamalı. Göğe bakıp konuşurken laf lafı açarsa şayet; Balkon küpeştelerine daha sıkı tutunmalı. / Olmadı, olmuyor, Geçmiyor zaman; Kavuşmaya saniye sayarken kaçmayı düşünmek, Ya da kalıp tüm kartları açmayı seçmek. Bilemiyorum, Bilemiyor Ve aslında pek de destek olmuyor zaman. Yaşlanıyorum, yanıyorum; Ne olur dayan, Sıkı tutun, Sallanıyorum. Patlamalarım oldukça ışıl ışıl kızıl dalgalar, Eteklerimde göğe avuç açmış, Zavallı insanlar. Kahroluyorum.

.derin

Bak yine derine doğru kaçan bir kambur balina huzur, yakalasan evcilleşmez, yakınlaşsan korkarsın elbet; karşısında elden bir şey gelmez. İzin verseydin takip edebilirdik ilelebet, hiçbir korku böylesi bir arzuyu dizginleyemez.

Aklıma takıldı; dün gece neler yaptın, neler yaşandı? Koca koca duvarlara adını yazarken ben uykumda, sen setler mi örüyordun, hem de bunu yaparken gülüyor muydun ben üşürken o soğukta? Yazık oldu. Kaçan balık büyük, uyurken bile gülümsemek zor; bence beni boşver de "nasıl bu hale geldik bu kadar kısa sürede" diye biraz da sen kafa yor.

Eskidim, yıprandım, huzur diye geldim kusurlandım. Şimdiye kadar adı var kendi yok bir sürü sevdaya, toprağın dibinde yer kalmamış ve artık gerek de yok saklamaya. Savur, savrul, bir kez de sen vurul tam kalbinin ortasından; açılan deliğin çapı değil bendekinin yansıması olsun sende hasıl olan.

Bak yine şarkılar söyleyerek okyanusun dibinde ilerliyor kambur balina; ne sen görünüyorsun ortalıkta ne de benim teçhizatım var o kadar derine dalmaya.

.Kayıp Şahıs Sorgulama

Başa sarılmaz, geri alınmaz

Nereden bakarsan bak artık bu evde durulmaz.

Bir histi, tertemiz ve gerçekçi;

Aidiyet arzusu ve güvenmenin sorumluluğu,

Ağır geldi

Hem sana hem bana.

Yara verdi

-seni bilmem ama-

Sahiden bana.

Yalanların üstüne kurduğum bembeyaz hayallerim

Uğruna yaktığım gemiler ve harabe tersanelerim.

Ne verilecek hesabım var şimdi

Ne de delirmeye vaktim.

Bak umudum kalmadı artık,

Çok ciddiyim

Ve yürüyecek takatim.

Sen şimdi git,

bana söylediğin her bir yalanın peşine düşmelisin.

Sen şimdi ağla,

bu kazdığın tünelden elbet bir gün geçmelisin.

Sen şimdi sus,

Beni geçtim, bu yıldızlara verdiğin sözleri

Yerine getirmeliydin.

Sen kaybettin.

İstemedin ve olmadı, bu kadar basit.

bayılıyorum.

#SoundCloud #Okan Erenli #Downtempo #Dark #Sad #Electronic

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

Ulaşbey