Moonlight - Chapter 13 : 100 per {CENSOR}
I'm out of sight, I'm out of mind
ฉันอยู่นอกสายตา, ไม่เคยถูกคิดถึง
I'll do it all for you in time
ฉันทำเพื่อเธอตลอดเวลาเลยนะ
And of all these things I've done I think I love you better now
และทุกสิ่งที่ฉันทำ มันทำให้ฉันรักเธอมากกว่าเดิมแล้ว
“คุณนายคะ เครื่องของคุณท่านแลนดิ้งแล้ว และเลขาโจวรับท่านเรียบร้อย พร้อมเดินทางกลับค่ะ”
“จะให้ดิฉันจะบอกคุณหนูแทกึกอย่างไรคะ เมื่อคุณท่านกลับก่อนกำหนด”
“ไม่ต้อง เด็กคนนั้นไม่จุกจิกหรอก”
“แล้วเมื่อคืน คุณชายแทควอน...”
“เพราะฉันรู้ว่าอะไรๆ มันก็เลยเถิดไปแล้ว” มินยุนกิละใบหน้าตัวเองออกจากเอกสารกองโตแล้วหันมามองหน้าเลขาสาวของตน “ถึงได้ให้ยัยแทกึกไปเปลี่ยนนามสกุลและให้มาเป็นลูกฉันแทนแทฮยองไง”
“คุณนายจะยอมให้ลูกทั้งสองคน.. ไม่สิ คุณแทกึกและแทควอนรักกันเหรอคะ?”
“ถ้าพวกเขารักกันฉันก็ไม่ขัด”
“เพราะน้ำเชี่ยวอย่าขวางเรือ”
เลขาสาวของยุนกิไม่เข้าใจ จึงทำหน้างงและมองดูเจ้านายของตนที่ยิ้มเบาๆ ให้เธอเท่านั้น ก่อนที่จะลาโค้งตัวออกจากห้องไป พอเปิดประตูเท่านั้นเธอถึงกับชาวาบไปทั้งตัว
“มินยุนกิอยู่รึเปล่าครับ”
“เกิดอะไรขึ้นเหรออิมยุนบี”
เลขาสาวหลีกทางให้คนตัวสูงในชุดสูทสีดำสนิทก้าวเข้ามาในห้องของรองประธานคิมกรุ๊ปที่มีมินยุนกิมาทำงานแทนให้ ดวงตาเล็กมองนัมจุนนั่งเก้าอี้ตรงข้ามโต๊ะของตนเงียบๆ มือบางที่จับปากการาคาแพงก็วางลงช้าๆ แล้วเอนหลังไปนั่งพิงเก้าอี้อย่างไม่สุขใจ
“มีอะไรถึงเดินทางมาล่ะ ปกติจะสั่งงานผ่านโทรศัพท์นี่”
“ผมเลยเป็นห่วงฮยองและน้องชายผมน่ะ”
“ห่วงตัวเองก่อนเถอะท่านประธานคิมนัมจุน”
“นี่ฮยอง” นัมจุนตบมือหนึ่งทีเพื่อเรียกสติ “ฮยองเหมือนไม่ไหวจริงๆ นะ ซอกจินฮยองก็บอกมาว่าเหมือนครอบครัวฮยองมีปัญหา ผมเลยมาเพราะเป็นห่วง”
“ให้ตายสิ ฉันไม่น่าไปปรับทุกข์กับมันเลย ไอ้จิน...”
“ไม่เอาน่าฮยอง ผมมาเพราะเป็นห่วงล้วนๆ เลยนะ”
“ไม่เป็นไรจริงๆ ห่วงบริษัทก่อน”
“มีอะไรให้ห่วง หุ้นยังคงเส้นคงวามาหลายเดือนแล้วตั้งแต่เริ่มกิจการที่ญี่ปุ่น เหมือนจะเพิ่มนิดๆ แต่ก็ไม่มีอะไรให้เสียหาย แค่พยายามประคองไปเรื่อยๆ พอเห็นแววรุ่งก็พุ่งขึ้นเลย”
“ฮยองก็ไม่ได้เรียนบริหารมาทำไมทำงานนี้ได้ล่ะ ทำได้ดีอีกต่างหาก”
“เพราะช่วยแทฮยองทำงานอ่ะเหรอ”
“แล้วมันใช่ธุระกงการอะไรของนายมั้ย”
“ไปทำงานได้แล้วนัมจุน อย่าให้รายงานคุณท่านว่าแกโดดงานมาป่วนรองประธานนะ”
นัมจุนยู่ปากใส่ยุนกิก่อนจะโค้งตัวให้และเดินออกจากห้องไป จะกี่ปีๆ ถึงจะมีลูกก็ตามแต่พอให้จับพี่น้องตระกูลคิมมาอยู่ด้วยกันก็ยังเหมือนเดิม จะอายุยี่สิบปีหรือสี่สิบปีก็ไม่ต่างกัน ถึงจะมีลูกเป็นตัวเป็นตนจนเรียนมัธยมกันไปแล้วก็ยังเหมือนเดิม
พอคิดอย่างนั้น มินยุนกิก็ถอนหายใจดังๆ
แต่พอคิดถึงคิมแทฮยอง คนรักของตนแล้วใจหายวาบเบาๆ
จะทำยังไงให้เขาไม่รู้ว่าตอนนี้บ้านกำลังแบ่งเป็นสองฝั่ง
ฝั่งมินยุนกิและมินแทกึก อีกฝั่งหนึ่งคือคิมแทฮยองและคิมแทควอน
พอคิดได้อย่างนั้น คนตัวเล็กก็ถอนหายใจอีกรอบอย่างช่วยไม่ได้
เรื่องลูกไม่เท่าไร เขาไม่ได้โกรธอะไรมาก แต่ถ้าเรื่องจิตใจของแทฮยอง... เขาจะอธิบายอย่างไรว่าลูกชายตัวดีว่าเขาอย่างไรบ้าง ตัดพ้อต่อว่าเสียจนกลั้นน้ำตาและอารมณ์ไว้ไม่ไหว ครั้นจะให้อธิบายว่าคิมแทควอนต้องการแม่ที่เป็นผู้หญิงไม่ใช่ผู้ชายแบบเขา
แทฮยองจะตีลูกเหมือนที่เขาตีมั้ย
ถ้าเป็นอย่างนั้นเขาก็เลือกที่จะไม่บอก
เพราะแค่เขาตีลูกไป เขาก็รู้สึกเสียใจมากพอแล้ว
เขาไม่เคยคิดอยากตีลูก ถึงแม้ว่าการสั่งสอนด้วยการตีเพราะตักเตือนจะทำให้ลูกได้ดี แต่พอต้องเงื้อมือฟาดลงบนผิวหนังของลูกที่เราฟูมฟักมาหลายปีแล้วก็อดเสียใจไม่ได้ ทั้งๆ ที่เลี้ยงมาขนาดนี้ทำไมต้องให้ตี แทนที่จะคุยกันด้วยเหตุผล
แต่เพราะคำพูดของแทควอน ทำให้เขาห้ามอารมณ์ไม่ตีไม่ได้
...ยิ่งคิดยิ่งเสียใจ ยิ่งโทษตัวเองว่าทำไมถึงเลี้ยงลูกไม่ดีพอ
ทำไมไม่ใส่ใจเขามากกว่านี้ อย่างน้อยก็ไม่ให้ลูกขาดความอบอุ่น ถึงจะเป็นผู้ชายก็สามารถดูแลแบบผู้หญิงได้ และไม่ต้องเป็นผู้หญิงก็เลี้ยงลูกได้เหมือนกัน
ทำไมไม่คิดแบบนั้น เขาได้แต่โวยวายลูกชายคนโตในใจแค่นั้นเอง
มือบางที่เริ่มกร้านเพราะผ่านการใช้งานมาหลายสิบปีลูบหน้าที่เริ่มตามวัยด้วยความเหนื่อยล้า พลางถอนหายใจเบาๆ เพื่อไล่ความอึดอัดและตรึงเครียดในใจให้ออกไป ภาพของคิมแทควอนที่โมโหและก้าวร้าวใส่เขายังติดอยู่ในความทรงจำอันเลวร้ายอยู่ เสียงทุ้มๆ แต่ตวาดเสียงดังราวกับเชือกหนาที่ดึงหัวใจเขาให้ตกนรกยังตราตรึงอยู่ไม่ลืมเลือน
‘แม่รักแทกึกมากกว่าผมเพราะนั่นมันเชื้อแม่ แต่ผมคือเชื้อพ่อ ที่ผมมาเป็นโฮสต์เพราะว่าผมต้องการผู้หญิง ผู้หญิงจริงๆ แม่ที่เป็นผู้หญิงจริงๆ ไม่ใช่กระเทยหัวโปกตัวเล็กๆ บางๆ เหมือนผู้หญิง แล้วมาให้ผมเรียก ‘แม่’ ตามที่ใจเขาต้องการ เข้าใจป่ะครับว่าต้องการแม่ที่เป็นผู้หญิงไม่ใช่กระเทย!!!’
ประโยคเดิมๆ ที่รีรันกลับมาอีกรอบทำให้มินยุนกิฝังใบหน้าตัวเองลงบนฝ่ามืออย่างอ่อนล้า ไหล่บางห่อลงตามความอึดอัดในใจ คนตัวเล็กถอนหายใจเสียงดังเพื่อคลายความเศร้าที่ไม่รู้จะจบเมื่อไรให้ออกไปจากใจ โดยไม่รู้ตัว น้ำตาใสๆ ไหลออกจากตา
แทบร้องไม่เป็นภาษาเมื่อเปิดประตูมาหมายจะเซอร์ไพรส์แต่เขากลับเป็นฝ่ายตกใจไปเสียเอง เมื่อเห็นคนที่ตัวเองรักนั่งฝังหน้าลงบนฝ่ามืออย่างอ่อนล้า พอใบหน้าเล็กๆ เงยขึ้นมากลับเต็มไปด้วยน้ำตา คิมแทฮยองรีบปิดและล็อคประตูทันที ก่อนจะวิ่งเข้ามาหามินยุนกิ เข่าหนาที่ไม่เคยต้องคุกเข่าให้ใครกลับมายืนเข่าอยู่ตรงหน้าคนตัวเล็ก มือหนาเอื้อมไปหมุนเก้าอี้ให้ยุนกิหันมาประจันหน้าก่อนจะดึงฝ่ามือบางมากุม
“เปล่า” ยุนกิดื้อดึงที่จะไม่ตอบ “ไม่ได้เป็นอะไร”
“ไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ แค่เครียด”
“ไม่ต้องทำมันแล้ว งานผม ผมทำเอง”
“นายดูแลของญี่ปุ่นกับอเมริกาแล้ว ส่วนที่เกาหลีฉันช่วยเอง”
“มันคืองานของผม” แทฮยองย้ำ “ของผม”
“...แล้วงานฉันล่ะ ฉันก็อยากทำงานนะ”
“ดูแลลูก ดูแลครอบครัว ให้เขาเป็นคนดี”
เมื่อได้ยินแบบนั้นน้ำตาที่กำลังจะเหือดแห้งกลับไหลพรูลงมาเป็นสายอีกครั้ง เสียงสะอึกสะอื้นดังขึ้นอีกจนแทฮยองกังวลใจว่าอะไรทำให้มินยุนกิที่ควบคุมอารมณ์ตัวเองได้ดี และนิ่งจนสยบคู่ต่อสู้มาได้ถึงได้ร้องไห้จนแทบใจของเขาแทบสลาย
“ฉัน... ฮึก ฉันขอโทษ แท.. แทฮยอง ฮือ ฉันผิดเอง ผิด ฮือ”
“ยุนกิ ไม่เอา ใจเย็นสิ เป็นอะไร ตอบผมก่อน”
“แท.. ฮือ ฉันมันแย่ ฉันมันเป็นแม่ที่แย่ ฉันขอโทษ ฉันผิดเอง ฮึก”
“ไม่ร้องคนดี.. ไม่ร้องนะครับ”
แทฮยองลุกขึ้นก่อนจะกอดคนตัวเล็กทันที ใบหน้าเล็กที่ฝังอยู่ตรงหน้าท้องของคนตัวสูงกว่าทำให้เสียงสะอื้นเบาลงกว่าเมื่อกี้ ไหล่บางที่ขยับตามแรงสะอึกสะอื้นยิ่งทำให้ผู้นำครอบครัวเงยหน้าขึ้นมองเพดานด้วยความหงุดหงิด ครั้นจะเค้นคอให้ยุนกิพูดออกมาก็ไม่ได้ ในเมื่อคนที่ร้องไห้ยากยิ่งกว่าอะไรดีดันมาร้องไห้ตัวโยนอยู่แบบนี้
แล้วเขาก็ต้องรู้ให้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น
“เลขาอิม คุณจะบอกผมได้มั้ยว่าเกิดอะไรขึ้นกับยุนกิ”
“คุณนายเขาเครียดเรื่อง... คิมแทควอน คือ...”
“โอเค ไม่ต้อง เดี๋ยวผมไปคุยเอง”
เสียงร้องของหญิงสาววัยยี่สิบปลายๆ ที่เป็นเลขาของยุนกิไม่ได้ทำให้เขาสนใจเลยแม้แต่นิด มือเรียวกดโทรศัพท์ยิกๆ โดยมีเลขาโจวเดินตาม ภาพที่คนร่างสูงเดินไปตามทางอย่างเร่งรีบ ชายเสื้อสูทโบกสะบัด มีลูกน้องต่างแหวกทางและโค้งให้เขาไปตามทางคงเป็นภาพที่ดูน่าเกรงขาม แต่ไม่ใช่ในเวลานี้ ที่คิ้วเรียวขมวดเป็นปมเมื่อได้ยินเสียงแค่ว่า
“หมายเลขที่ท่านเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้กรุ...”
“เลขาโจว ไอ้ควอนมันอยู่ไหน”
“ผมสามารถตอบท่านได้แค่ว่า คุณแทควอนไม่กลับบ้านมาได้คืนสองคืนแล้วครับ”
“คุณแทควอนไม่กลับบ้านมาสองคืนแล้วครับ เพราะมีปากเสียงกับคุณยุนกิเมื่อวันก่อน” เลขาโจวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อไม่ให้ตัวเองสั่นไปมากกว่านี้ “จากนั้นก็ไม่พบเจอเขาอีกเลย”
เลขาโจวแทบอยากจะบ้าตายให้ได้ วันก่อนก็พายุนกิมาที่นี่ วันนี้ก็ต้องพานายตัวเองมาอีกแล้ว แต่พอเห็นสีหน้าที่ทั้งหงุดหงิดและไม่สู้ดีของคิมแทฮยองทำให้เขาต้องถอนหายใจแล้วต้องยอมไปอยู่ดี มือหนาที่กดยิกๆ บนจอโทรศัพท์และแนบหูก่อนจะรู้ว่าคนปลายสายปิดเครื่องหนีปัญหาทำให้เขาต้องถอนหายใจซ้ำแล้วซ้ำเล่านั่นทำให้ลูกน้องเขาอย่างเลขาโจวเป็นห่วงลึกๆ
ก็ทำได้แค่ส่งกำลังใจให้หัวหน้าตัวเองเท่านั้นแหละ
จู่ๆ เสียงถอนหายใจของคนที่นั่งเบาะหลังดังขึ้นทำเอาคนขับรถเหลือบมองกระจกส่องหลังแทบไม่ทัน สีหน้าที่ยิ้มแย้มแจ่มใสเมื่อสิบยี่สิบกว่านาทีที่ผ่านมาหายไปเหลือเพียงแต่ความกังวลที่ฉายชัดบนใบหน้า คิ้วเรียวขมวดเป็นปมราวกับเงื่อนตาย ที่หากจะแก้ออกได้ก็มีเพียงแค่ไปคุยกับลูกชายตัวดีของเขาเท่านั้น
“อ้อ” แทฮยองกระพริบตาก่อนจะมองดูดีๆ “ถึงซีคลับแล้วเหรอ ไวจังเนอะ”
“ท่านเครียดมากไปรึเปล่าครับ”
“พักก่อนก็ได้ครับ ผมเป็นห่วง”
“มินยุนกิร้องไห้ไม่ใช่เรื่องที่ผมจะช้าได้แล้วล่ะ ยิ่งไวยิ่งดี”
“ช้าๆ ได้พร้าเล่มงามนะครับ”
“ถ้าช้าไปก็อดกินนะเลขาโจว ขนาดกับธุรกิจ พอมีโอกาสมาก็ยังต้องรีบคว้าโอกาสเลย”
“แต่นี่ไม่ใช่ธุรกิจครับ นี่คือครอบครัว”
คำพูดของเลขาโจวทำให้คิมแทฮยองที่กำลังจะจัดสูทอยู่ชะงักไปทันที ก่อนจะลดมือลงวางไว้ข้างตัว เปลือกตาบางหลับตาลงก่อนจะเอนตัวพิงเบาะอย่างเหนื่อยอ่อน เลขาโจวที่เห็นท่าไม่ดีเลยถามผู้เป็นนายตัวเองไปด้วยความเป็นห่วงและกังวลใจ
“ฉันไม่อยากไปโวยวายใส่ลูก”
“ฉันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับครอบครัวเลย”
“ตอนเด็กๆ พ่อแม่ก็ทำแต่งาน ฉันก็มีความสุขดี มีเงินใช้”
“ไม่เคยคิดว่าพ่อแม่จะเหนื่อย พอทำตัวมีปัญหา ก็ไม่มีใครขัด แต่ก็ไม่ถึงกับทำให้พ่อแม่เป็นห่วง โอเค ฉันเคยทะเลาะกับพ่อแม่ ก็บ้างแหละ เด็กล่ะนะ แต่พอมีลูกเอง ได้ทำงานเอง ได้มีครอบครัวเอง ทำไมมันยุ่งยากแบบนี้ล่ะ”
“เลขาโจว ฉันปรึกษานายอยู่นะ”
“อ่ะ.. เอ่อ ขอโทษครับ ผมนึกว่าท่านแค่ต้องการระบาย”
“ไม่ต้องขอโทษหรอก แค่ตอบคำถามฉันก็พอ”
“เคยได้ยินมั้ยครับว่า พ่อแม่เป็นอย่างไร ลูกก็จะมีปัญหามากกว่าเป็นสองเท่าสามเท่า”
“ตอนที่ท่านยังเด็ก ท่านไม่เคยต้องการพ่อแม่บ้างเหรอครับ”
“ผมคิดว่าบางทีที่คุณชายเป็นแบบนั้นเพราะต้องการความรักก็ได้ บางทีการที่เขาทะเลาะกับคุณนาย อาจจะเพราะเขาต้องการอะไรบางอย่างที่เขาอธิบายไม่ถูก หรืออาจจะเพราะท่านไม่ค่อยให้เขาก็ได้”
“...มีอะไรที่ผมไม่เคยให้เขา ผมให้บ้านหลังโต ให้เงิน มีคนใช้ มีทุกอย่างที่เด็กหลายคนต้องการ”
“ในฐานะที่ผมทำงานกับท่านมานานเกือบสิบปี” เลขาโจวสูดลมหายใจเขาสุดปอด “ท่านไม่เคยว่างให้ลูกๆ ของท่านเลย”
“ผมก็แค่คิดน่ะครับ เพราะลูกผมก็งอแงเหมือนกันเวลาที่ผมไม่กลับบ้าน แค่คืนเดียวลูกของผมก็งอแงแล้ว แต่ท่านไม่กลับเป็นเดือนๆ”
“ผมก็คิดไปงั้นแหละครับ ทางที่ดีคือไปคุยกับคุณชายดีกว่า ผมก็แค่คิดไปตามที่เห็น”
“พร้อมลงไปหาคุณชายหรือยังครับ”
“โอเค” แทฮยองถอนหายใจ “เปิดประตู”
เลขาโจวลุกไปเปิดประตูให้เจ้านายตัวเองอย่างรีบร้อนก่อนจะมองตามหลังคนที่กำลังแบกภาระเต็มบ่าบวกกับความกังวลใจที่ต่อให้ตีหน้านิ่งให้ดูน่าเกรงขามเหมือนทุกครั้งแค่ไหน แต่การที่รู้จักกันมานานทำให้เขารู้ว่าครั้งนี้ คิมแทฮยอง เจ้านายของเขาดูเหนื่อย และท้อแท้กับสิ่งที่เพิ่งได้พบเจอมาแค่ไหน
ก็ได้แค่เดินตามไปอย่างเงียบๆ เท่านั้น
“มาหาใครครับคุณ” เสียงของผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้น “คลับยังไม่เปิดนะครับ ยังสิบเอ็ดโมงอยู่ เปิดอีกทีตอนหกโมงเย็นครับ”
“ผมรู้ว่าที่นี่เป็นที่ๆ เขาชอบมาขลุกอยู่ คุณพอจะตามเขามาให้ผมหน่อยได้มั้ย”
“เขาไปต่างจังหวัดครับ” ชายตัวสูงคนนั้นตอบ ก่อนจะวางโทรศัพท์ที่ตนถือไว้บนโต๊ะ “ไปได้สักพักแล้ว”
นั่นมันบ้านเกิดของยุนกิไม่ใช่เหรอ
แทฮยองขมวดคิ้วเป็นปมกว่าเดิมเมื่อนึกได้ ก่อนที่อี้ฟานจะถามขึ้นมา
“ให้ผมบอกแทควอนมั้ยครับว่ามีคนมาหา ขออนุญาตถามนะครับ คุณเป็นใครครับ”
“คุณพอจะรู้มั้ยครับว่าเจ้าของของคลับนี้อยู่ที่ไหน เป็นใคร ผมอยากคุยกับเขา”
“พอดีเลย” แทฮยองพูดก่อนยิ้มบางๆ ออกมา ในขณะที่อู๋อี้ฟานเริ่มยืนไม่สุข “ขอบคุณครับ”
“ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม แต่ขอบคุณนะครับ”
“ไว้ถ้าคุณมีลูก มีครอบครัว คุณจะรู้เองว่าพ่อคนคิดยังไงเมื่อรู้ว่าลูกมาทำงานแบบนี้ ผมไม่รู้เหมือนกันว่าจะพูดว่าอะไร แต่ถ้าติดต่อเขาได้ บอกให้มาคุยกับผมที”
“โทรศัพท์เขาพังไปแล้วครับ”
“เขาทุ่มมันลงกับพื้นเมื่อคืนนี่เอง”
“ถ้าคุณเป็นพ่อเขา คุณก็น่าจะรู้อยู่ครับว่าการที่เขาเป็นแดกู เขาไปทำไม เด็กคนนั้นไปแดกูบ่อยนะครับ เขามักจะลาผมทุกเดือน ไม่รู้ทำไม แต่ถ้าเป็นพ่อของเด็กคนนั้นจริงก็น่าจะรู้ดีใช่มั้ยครับ”
เลขาโจวที่เป็นคนนอกจากวงสนทนามานานเริ่มรู้สึกอึดอัดขึ้นมา เมื่อสองคนที่ต่างฝ่ายต่างเป็นนักธุรกิจเหมือนกันเริ่มด่ากันไปมาผ่านคำว่า ‘พ่อ’ ประโยคที่ดูเหมือนไม่มีอะไรแต่พอคิดดีๆ แล้วคือคำด่าเรียบๆ ของชายสองคนด่ากัน อีกใจหนึ่งก็อยากจะลากนายตัวเองขึ้นรถ อีกใจหนึ่งก็อย่างวิ่งหนีออกจากบริเวณให้รู้แล้วรู้รอด
แต่ประโยคที่โพล่งออกจากปากคิมแทฮยอง ทำให้เลขาโจวหายใจไม่ทั่วท้อง
“ครับ คุณเจ้าของคลับโฮสต์ที่ทำธุรกิจอย่างผิดกฎหมาย”
“อย่าลืมไปตามแทควอนไวๆ นะครับ มีปัญหาอะไรก็เคลียร์กันที่บ้าน ไม่เอาที่คลับ ผมเกรงใจที่จะเผลอไปรับรู้ปัญหา”
แทฮยองเหลือบมองด้วยหางตาก่อนจะเดินออกจากคลับแถมเขายังไม่สบอารมณ์เอามากๆ อีกต่างหาก เขาเดินขึ้นรถโดยที่เปิดประตูเองก่อนจะปิดประตูเสียงดัง มือหนารีบปลดกระดุมและดึงเนกไทออกด้วยความหงุดหงิด แล้วพ่นลมหายใจที่เต็มไปด้วยความโมโหออกมา
“ให้ไวด้วย ฉันจะต้องไปลากคอเด็กคนนั้นมาคุยให้ได้”
“พอเริ่มเข้าฤดูใบไม้ร่วงแล้วรกขึ้นเยอะเลยครับคุณยาย” เสียงบ่นงึมงำของคนตัวสูงผมสีบรอนด์ดังขึ้น “ดูดิ แม่กับพ่อก็ทำแต่งาน ผมเลยมาทำให้ตลอด หกเดือนแล้วใช่มั้ยล่าที่ผมมาเนี่ย”
“แทกึกโตขึ้นแล้วนะยาย ยายจำได้มั้ยเด็กตัวเล็กๆ ที่แม่ชอบมัดแกละสองข้างอ่ะ นี่พ่อแม่กับน้องไม่ได้มาเยี่ยมยายตั้งหกเดือนแล้วอ่ะ ยายงอนรึเปล่า”
“ถ้ายายงอนผมง้อให้เขาแล้ว นี่มากวาดใบไม้ให้เลยนะ ยายจะได้นั่งสวยๆ”
“จะหน้าหนาวแล้วอ่ะ ยายเอาผ้าห่มมั้ยครับ”
“ข้างล่างจะอุ่นพอห่มยายให้หายอุ่นจากหิมะมั้ยครับ”
“ยายครับ... ผมเพิ่งทะเลาะกับแม่มา”
“ผมเผลอไปพูดว่าต้องการแม่ที่เป็นผู้หญิง ทั้งๆ ที่แม่ก็คือแม่ ผมผิดผมรู้ แต่พอคิดว่าผมไม่ใช่ลูกของแม่แล้วผม..” น้ำเสียงที่เริ่มสั่นคลอนทำให้แทควอนหยุดพูดไปสักพักก่อนจะพูดต่อ “ผมจะทำยังไงดีครับ”
“แต่เพราะทิฐิบางอย่างในตัว ทำให้ผมปากแข็ง ไม่กล้าขอโทษเขาสักที ทำไงดีครับ”
เสียงทุ้มของใครบางคนที่พอได้ยินแล้วทำเอาร่างชาไปทั้งร่างดังขึ้น แทควอนชะงักไปก่อนจะกำด้ามไม้กวาดทางมะพร้าวแน่น แล้วสูดลมหายใจลึกก่อนจะหันหลังไปมองตามเสียงเรียก ชายคนนั้นที่ใบหน้าคล้ายเขา สูทสีดำกับรองเท้ามันขลับทำให้ดูมีภูมิฐาน เรือนผมสีดำสนิทที่ลู่ตามลมเย็น ข้างหลังมีเลขาโจวที่มักจะช่วยเหลือเขาและน้องสาวเวลาที่พ่อไม่อยู่บ้าน ดวงตาที่เรียวพอกันสบกันเงียบๆ
“เลขาโจว ผมขอเวลา เสร็จเมื่อไรเดี๋ยวเดินไปหาที่รถ”
แทฮยองเงียบเรื่อยๆ จนกระทั่งเลขาโจวพ้นบริเวณสุสานและหายลับไปอยู่ข้างรถเก๋งราคาแพงสีดำ พอเห็นแบบนั้น แทควอนที่ยืนนิ่งที่กำด้ามไม้กวาดแน่นจนรู้สึกเจ็บที่ฝ่ามือจึงโพล่งขึ้นมาเพื่อถามผู้เป็นพ่อของตน
“มาหาแก” เสียงพื้นรองเท้ากระทบกับทางเดินก่อนจะมาโค้งตัวที่หน้าหลุมศพผู้เป็นแม่ของคนที่เขารักก่อนจะหันไปคุยกับลูกชายตน “แก ทะเลาะอะไรกับแม่”
“ลูกผู้ชายทำผิดต้องยอมรับผิด”
“ผมไปว่าแม่ว่าเป็นกระเทย”
“แล้ว.. ผมต้องการแม่ที่เป็นผู้หญิงไม่ใช่กระเทย”
“ตบหน้าผมเหมือนที่แม่ทำก็ไ...”
“ฉันตบไม่เป็น” แทฮยองถอดเสื้อสูทตัวเองออกก่อนจะโยนลงพื้นอย่างไม่สนใจ ทั้งๆ ที่สูทนั้นตัดมาแพงแค่ไหนก็ตาม มือหนารูดเนกไทและโยนออกจากตัว มืออีกข้างดึงชายเสื้อเชิ๊ตตัวเองออกจากกางเกง “ทำไม แม่เป็นกระเทยแล้วมันไม่ดีตรงไหน”
“แล้วแกไปว่าแม่แบบนั้นทำไม”
“ผมมีอะไรกับน้อง” แทควอนเว้นไปพลางมองหน้าพ่อตัวเอง “จริงๆ แล้วเราสองคนสมยอมกันด้วยซ้ำ”
“แม่ด่าผมว่าที่ผมทำมันไม่ดี การมีอะไรกับน้องสาวตัวเองมันบ้ามาก ผมเลยสวนไป แล้วไอ้ที่พ่อกับแม่รักกัน มันไม่บ้ากว่าเหรอ ผู้ชายกับผู้ชายเลยนะ”
“พ่อต่อยผมทุกทีที่ผมอธิบาย”
“ใครต่อย เส้นกระตุกต่างหาก”
“วะเหรอ ฉันพ่อแกนะ ไหน พูดต่อสิ”
“เออ แมน” แทฮยองเท้าสะเอวแล้วมองหน้าลูกตัวเอง “ทำไมไม่บอกตรงๆ ว่ารักน้อง แล้วไปมีอะไรกับน้อง เกิดน้องล่ะ”
“ถ้าเกิดถุงยางขาด จะว่าไง”
“ทำไมทำอะไรไม่คิด ถ้าน้องท้อง.. มองข้ามเรื่องพี่น้องไปก่อน เอาล่ะ ถามแบบใจๆ เลย ทำไมถึงคิดไปเป็นโฮสต์ อายุยังไม่ถึงยี่สิบเลยนะ ยังไม่บรรลุนิติภาวะ”
“ถ้าตอบไป พ่อก็ต่อยผม มันเจ็บนะ”
“พ่อไม่ต่อยแล้ว สัญญา ตอบมาสักที”
“ตอนแรกผมก็ไม่รู้หรอก เห็นเพื่อนไปทำเลยอยากไป แต่พอรู้ตัวว่าคิดยังไงกับแทกึก ผมก็รู้ว่าที่ผมเป็นนั่นเพราะต้องการผู้หญิง คือ... หมายถึง ต้องการผู้หญิงมาดูแล แบบแม่ แม่ที่เป็นผู้หญิง เหมือนคนอื่นๆ...”
“บางทีผมอาจจะแค่เหงา กลับบ้านมาเจอแต่แม่บ้าน เข้าห้อง อ่านหนังสือ เล่นกับน้อง มีแม่บ้านดูแล แต่มันก็ไม่เท่ากับพ่อแม่จริงๆ เวลาไปโรงเรียน ผมจะได้อวดพ่อแม่เฉพาะแค่ตอนประชุมผู้ปกครองเท่านั้น”
“ตอนอนุบาล ผมไปโรงเรียน มีแม่คนอื่นมาส่ง แม่ที่เป็นผู้หญิง สวยๆ ในขณะที่คนที่จับมือผมเข้าโรงเรียนกลับเป็นผู้ชาย เพื่อนผมตอนนั้นรวมถึงคุณครูเรียกแม่ว่าพ่อ ผมงง ผมสงสัย จนกระทั่งประถม ผมถึงได้รู้ว่าแม่เป็นผู้ชาย ไม่ใช่ผู้หญิงเหมือนคนอื่น ผมรู้ว่าแม่เจออะไรมาเยอะ ผมเลยอยากปกป้องเขา”
“แต่บางครั้งเวลาที่ผมดูหนังกับน้อง แม่ที่เป็นผู้หญิงเขาทำเค้กเป็น เขาเย็บผ้าได้ เขาให้นมลูกได้ เขามีผมยาวๆ เล่นกับลูก แต่แม่ผม.. ตอนเด็กๆ แม่ก็ไปๆ มาๆ กับคลับเดอะเบสท์นั่น ตอนนี้ก็ยังมาช่วยพ่อทำงานอีก ผมไม่เคยกินขนมเค้กฝีมือแม่เลย”
“ผมเคยดูสารคดีแม่คลอดลูก ผู้หญิงเขาคลอดตรงนั้น เด็กที่ออกมาคือลูกของผู้หญิงคนนั้น ผู้หญิงนั่นก็คือแม่ แต่ผม เกิดมากับผู้หญิงที่เป็นใครไม่รู้ ที่ผมลืมหน้าลืมชื่อไปแล้ว แล้วคนที่เรียกผมว่าแม่ก็ไม่ได้เป็นคนคลอดผมด้วย.. นี่ผมพูดบ้าอะไรอยู่วะ”
“ตอนวันเกิดผมก็ได้จัดปาร์ตี้เฮฮากับเพื่อนๆ แต่ผมอยากกอดพ่อมากกว่าที่จะได้ของขวัญแพงๆ กับการ์ดธรรมดาที่บอกว่าสุขสันต์วันเกิดนะ ตั้งแต่ขึ้นประถมมา พ่อกับแม่ก็ไม่ค่อยอยู่ในวันเกิดผมเลย”
“ผม...เหงา” แทควอนเม้มปากก่อนจะสูดลมหายใจ และตั้งสติ “อยู่บ้านมันเหงา อยากกินข้าวกับพ่อแม่ อยากไปปิกนิกด้วยกันบ้าง อยากไปเที่ยวด้วยกัน ถ่ายรูปเฮฮาด้วยกัน ไม่ใช่ว่านั่งเก๊กในสตูดิโอ ผม... เพราะแบบนี้ผมเลยไปเป็นโฮสต์”
“พ่อไม่เคยเหงาหรือคิดถึงพ่อแม่ตัวเองบ้างเห.. เหรอครับ ผมคิดถึงพ่อแม่ทุกทีกินข้าวเย็นแล้วทั้งโต๊ะม.. มีแค่แทกึกกับ.. ผม”
แทฮยองคว้าคอลูกชายตัวเองเข้ามากอดก่อนจะกดหัวให้ใบหน้าหล่อเหลานั่นฝังลงบนบ่าเขา น้ำตาที่ซึมบนเสื้อเชิ้ตทำให้เขารู้ว่าสิ่งที่ลูกชายตัวเองพูดมามันออกมาใจ ถึงแม้จะพูดวกไปวนมา แต่นี่คงเป็นสิ่งที่เด็กคนนี้ต้องการมาตลอด และเขาไม่เคยให้มันสักทีตั้งแต่ที่เริ่มทำงานอย่างเป็นจริงเป็นจัง เขาจำไม่ได้แล้วว่าครั้งล่าสุดที่ได้จับมือลูกชายของตัวเองนั้นมันเมื่อไร เขาลืมไปแล้วว่าบรรยากาศที่กินข้าวเย็นด้วยกันแบบครอบครัวนั้นเป็นอย่างไร เขายังแปลกใจเมื่อเพิ่งรู้ตัวว่าลูกชายของตนสูงโปร่งแถมยังมีเสน่ห์เหลือล้นขนาดนี้
นี่เขาไม่ได้เลี้ยงลูกตัวเองด้วยความเอาใจใส่จริงๆ มานานแค่ไหนแล้ว
หนึ่งปี? สองปี? หรือสิบปีกันแน่
เขายังให้คำตอบตัวเองไม่ได้เลย
‘ผมคิดว่าบางทีที่คุณชายเป็นแบบนั้นเพราะต้องการความรักก็ได้ บางทีการที่เขาทะเลาะกับคุณนาย อาจจะเพราะเขาต้องการอะไรบางอย่างที่เขาอธิบายไม่ถูก หรืออาจจะเพราะท่านไม่ค่อยให้เขาก็ได้’
คำพูดของเลขาคนสนิทดังขึ้นมาในหัวของเขา ทำให้เขาเพิ่งนึกได้ว่าสิ่งที่เลขาโจวพูดนั้นคือความจริง ว่าเขาไม่ได้ใส่ใจลูกๆ ของเขาดีพอ จนต้องเกิดปัญหาครอบครัวแบบนี้ แต่... เขาเพิ่งรู้ว่าต่อให้ลูกของเขาโตมากแค่ไหน ยังไงก็เป็นเด็กในสายตาเขาอยู่ดี ลูกของเขาก็ยังคงต้องการพ่อแม่ ต้องการเขา ต้องการยุนกิ ต้องการคนดูแลเอาใจใส่
ลูกๆ ของเขาต้องการความอบอุ่น
มากกว่าเงินทองที่เขาหามาให้ทุกวันๆ
“เป็นลูกผู้ชาย ร้องไห้ได้ แต่อย่าให้ใครเห็น”
“ร้องออกมาให้หมด จะได้ไม่เหลือน้ำตาไว้ร้องวันอื่น”
“พ่ออยู่นี่แล้วแทควอน พ่ออยู่ตรงนี้แล้ว พ่อขอโทษนะ”
ขอโทษที่รักมากขนาดนี้ แต่ไม่เคยดูแลอย่างเต็มที่ให้สมที่ลูกเรียกว่าพ่อ
กลับไปเม้นที่ http://my.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=1193480&chapter=18 ด้วยนะคะ ไม่งั้นไม่อัพอีกน้า
areudirty
origamiaround
yousharknotpass
janainaart
annaxmalina
titsay
gummygunk
stormborns
snowghoul
germansingergirl
