@unconscionables - Tumblr Blog

Bağırmak için ağzımı açıyorum, ama sesim çıkmıyor. Ellerim titriyor, üşüyorum ve kulaklarımda uzaklardan gelen bir uğultu var.

Biraz uyusam ve uyandığımda tüm bu yaşananlar bir rüyadan ibaret olsa, her şey eski hâline dönse keşke.

Son günlerde içime hâkim olan sıkıntı o kadar bariz ki bütün etraftaki hiçbir şeyden keyif alamıyorum.

Ya Rabbi Nemrut'un ateşine düşen İbrahim'i kurtardığın gibi beni de bu ümitsizlik yangınından kurtar.

Umutlar olmasaydı ben çoktan yaşamdan vazgeçmiştim.

Fakat güzel şeylerin bir gün biteceğini biliyordum.

Korkunç bir iç sıkıntısı kalbimi sıkıştırıyordu.

İnsanlar aradığında gelmezler, aramadığında keşke beni çağırsaydın derler.

Kendinle baş başa kaldığın zaman yolunda gitmeyen her şeyle hesaplaşıyorsun.

Bildiğiniz gibi değil arkadaşlar, rahatım huzurum kalmadı benim.

En fazla kendimden vazgeçtim.

Sahiden yorgunum. Ruhum yoruldu.

Diğer insanlarla aramdaki uçurum gün geçtikçe derinleşiyor.

Bugün de özel bir gün değil. Hayat tıpkı dün olduğu gibi berbat.

Sıkıldım artık gücümün yeniden yeniden ispatından. Yenilmek istiyorum, bile isteye yenilmek.

İyice bunaldım ben.

Sadece midemin değil zihnimin de allak bullak olduğunu fark ettim.