this, too, shall pass

messed up kid with OCD and ADHD tendencies

[unendingcatastrophe]

Maghuhuling hirit sa tag-init! ☀️#ocular #vitaminsea #vscocam #vsco (at Calatagan, Batangas)

[unendingcatastrophe]

Still trying to convince myself na okay lang ang ginawa ko. Na pipiliin ko ang growth kaysa convenience. Na mas pipiliin ko kung saan ako mahihirapan at maggrow kaysa sa kung saan hindi napakikinabangan ang skills ko. This, my dear, is my greatest depression. I'm still trying to convince myself that I am okay and everything's fine.

[unendingcatastrophe]

sweetest accident

nagpost ako dito dati tungkol sa isang panaginip ko. (07-14-2016) yung lalaking nakasama ko sa panaginip ay hindi ko kilala. nakakainis lang kung bakit hindi ko nagawang idescribe sa post ko yung features nung guy na napanaginipan ko.

last november 11, 2016, nagbayad ako sa metrobank para doon sa inorder ni tita, sabi ko sa nanay ko, uuwi ako agad. pero nagulat ako kasi paguwi ko sa bahay walang tao! eh wala pa naman akong susi!!! kainis talaga promise. edi sinasabi ko sa kanya na saan ako maghihintay ganon ganon, talaga imbarbie ako hahaha kasi gusto ko na talaga matulog. edi pumunta ako ng SM. tapos tinext ako ni nanay na puntahan ko na lang daw siya kung nasan siya.

pagdating ko doon sa glori, ibibigay na niya sakin yung susi pero yung tita ko sinabi sakin, “may gagawin ka ba? sumama ka na kaya samin.” edi ako umokay naman sakin, sige sumama na lang ako kahit na medyo naimbarbie pa ako kay nanay hahaha. sumakay kami papuntang zabarte or almar ba yun. medyo mahaba haba nga biyahe namin eh. hahaha. bali yung tita ko kasi nagpasama kay nanay para kitain yung engineer na tutulong sa tita ko para sa problema nila sa building permit.

pagdating namin sa almar, medyo lumagpas kami sa bahay nung kaibigan niya, tapos bumalik kami at nakita ni nanay yung kaibigan niya paalis na, sakto, nung paalis na siya, tinawagan siya ni nanay at sa wakas nagkausap usap sila. pinuntahan namin yung bahay nila, ang ganda nga eh!! ang ganda pa nung rainbow yay hahahaha talagang nawala ang bad mood ko non. nameet din namin ang asawa nung kaibigan nila nanay eh.

pagkatapos nila mag-usap, sabi nung kaibigan nila tita at nanay, susunduin niya daw mga anak niya. 9 ang anak niya at buntis pa ang asawa niya. hahahahaha. edi kami sabi namin hihintayin na lang namin yung mga anak niya. gustong gusto kasi makita ni nanay yung mga anak eh. naghintay kami, mga 2 hours ata yon nakakaloka hahahahaha. ilang beses na nag-aya si tita ko na umuwi pero nag-insist si nanay na wag daw muna umuwi kasi nakakahiya nga daw. tapos biglang may mga dumating na maliliit na chikiting, hahaha sila na yon.. at ang pinakahuli sa mga anak my ghad bes, ang gwapo sobra naikwento ng mama niya sa amin na dati siyang engg, at ngayon tourism na sa FEU. hehe pinakilala ako ng tatay niya sa kanya. sinabi sakin na taga-FEU nga rin siya. talagang nakatingin lang ako sa kanya at sinisipat sipat siya ng palihim!!!!!!!!!!! malandi na kung malandi hahahah pero tinitignan ko ang mukha niya kasi parang naging familiar na nga mukha niya! kamukha niya kasi si joshua dionisio!!! hahahahahaahha my ghad, may bago na akong crush sinabi ko talaga. 

tapos edi nagkakwentuhan about sa anak.. tapos ayun time to say goodbye na again!! nandun ulit kami sa terrace nila nakakaloka habang nag-uusap nanay ko at tatay ng crush ko, hehehe feeling ko nakatingin siya sakin ahahhaha charot!!! de, medyo ang lapit namin. tapos bumaba na kami, pero sinisipat sipat ko pa rin yung taas hehe at nagulat ako pagbaba namin, dumating naman yung isa pang anak, engg siya sa UST naman hahaha. tapos nagulat ako, ayyyyyy bumaba yung crush ko!!!! langyang yan lapit nang lapit siguro sakin hahahahahaha assumerang tunay ako hahahaha walangya tapos nagulat ako dumaan siya sa harap ko! walangya!!! kaya pala lapit nang lapit samin kasi nga yung tatay niya kausap palagi ng nanay ko!!!! manghihingi pala siya ng pera sa tatay niya! hahahahahahah. nakakaloka inaaya kami ng tatay niya na pumunta sa fiesta sa kanila sa january!!! ay talagang paghahandaan ko yon at hinding hindi ko papalagpasin!! hahahahahahaha hanggang umuwi ako nakangiti ako.. at yes nasipat ko pa ulit siya sa huling sandali hahahahahahahahaha

iniisip ko na bound to happen talaga ang lahat. kasi what if hindi ako nagbayad sa metrobank? what if hindi ako napagsaraduhan ng bahay? what if nagstay lang ako sa bahay namin, edi di ko siya makikilala/makikita? the timing was so perfect. kaso huhuh feeling ko may girlfriend na yon, kaya di na ako aasa ng bongga.

one week after, bigla kong naalala yung panaginip ko nga noong july 14. naalala ko yung guy. and dati may mukha siya sa panaginip ko pero sobrang unfamiliar kaya di masyadong nagtagal sa isip ko. pero yung features niya naalala ko. kasingtangkad ko, medyo payat, at gwapo! hahahah sure ako sa gwapo!!! and yes, ngayon may mukha na siya!! mukha nung crush ko hahahaahhaha! feeling ko talaga siya yung napanaginipan ko eh 4 months ago!!!! hahahaha my ghad, sana sa susunod ko siyang makita, mapansin niya ako. :((((((((((( kahit super duper less ng chance huhuhu tiwala lang

[unendingcatastrophe]

Kasihan nawa ako ng Diyos.

[unendingcatastrophe]

Bes, baka nasa mga ulap ang sagot sa tanong kung bakit wala pa rin akong trabaho. #tagaytay #clouds #vscocam (at Tagaytay City, Philippines)

[lodged]

Please help me.

My name is Kaylen. I’m single, black, queer,  lonely, whatever. Mostly poor.

I am a student at Indiana University. My mom does not believe in school. I do not have a high school diploma (she doesn’t trust public schools either) so I had to drive myself two hours away at 17 get my GED. I got into IU through a back door (yay for community college!) because I couldn’t afford to take the SAT/ACT.   I am mostly paying for school out of pocket. All I have is my education to keep me going. It has made me a happier, brighter, less anxious person, finally with a future. I get stellar grades, always on time to class, always sitting in the front. It is all I have. It is literally all I have. Mentally. Physically. My future depends on it.

I currently make $8.20 an hour at Starbucks. I make tips, but they average around 50c/hour. After taxes, I bring home around $400 a month, if that. My dad helps me the best he can, but he is on a city salary and I cannot keep asking him for money.

My rent went from $399.00 a month to $415.00 a month. I could not afford to pay for a $30.00n parking pass to my own complex, so I have to hope there’s a parking spot a block or two over and walk home in the middle of the night after every shift.

I am on depression medication that averages $20 for a monthly refill.

I frequently have kidney problems that average $30.00 a refill

I have migraines, for which meds average $120.00 a refill.

My electricity is $50.00 a month.

My car is $120.00 a month.

My insurance is $65.00 a month.

My car needs an oil change, a tire alignment, and is making weird noises that I have to get an estimate for. $70.00.

I am paying for school at Indiana University at around $7,000.00 per year. I get loans, but they are not enough. My hyper-religious parents do not like to talk, think, or even hear me ask for money about school. They help me with cosigning loans if I ask(and at a junior level, I am very badly in debt), but at an emotional price of a rant and mostly screaming and a lot of “you’re going to hell for not doing what God tells you to do”. So that has a massive psychological toll. I also cannot ask them for money for the doctor as they have a “strong trust in the lord to heal me”.

I just worked all summer and paid off my summer class at $1,339.00. Here is my bank account.

The rest will go to rent, which will not come close to covering hers or mine. I will have $0 to my name for months.

I have a rape and sexual harassment lawsuit against a police officer I am fighting at the moment. My depression medication ran out shortly after and I am beginning to feel the effects of my situation, my rape case, and general hopelessness set in on top of the depression. I am sinking.

My roommate has been deathly ill and has not been working and can only pay $275.00 of her rent. It is already overdue and I am going to have to pay the rest of the $415.00 and a $50 fee because she did not pay on time. This is so she does not get kicked out and I have to pay for the extra room until i find a roommate, which can’t happen as leases do not start again for another six months.

I do not have food. I cannot afford anything to eat. I currently have old food i stole from work, eggs, less than half a gallon of milk, and some old packets of ramen.

I am out of medicine for my depression, kidney problems and migraines until I can afford a total of $100 in copays to even see my doctors, let alone get medicine.

I have been selling panties, my games, all of my hobby supplies, furniture, eating less, not going home, not going anywhere to save gas. At the end of the day, if I could just eat, I would feel ten times better. Please help me.

If you could send me even a dollar, it would help tremendously. If not that, please reblog in hopes someone that can help sees this?

I’ve never felt so hopeless in my life. I cannot cannot cannot cannot lose my education. It’s been the only thing to get me through my depression, my toxic home situation, everything. It is everything to me.

[psych-facts]

I think being vulnerable and telling someone you care about them is one of the bravest things you can do at any point in your life.

Natasha Negovanlis (via psych-facts)

[unendingcatastrophe]

I think the purest form of trust is the faith without seeing.

[unendingcatastrophe]

Registered Psychometrician na ako bes!

This is my first post as a registered psychometrician! Yay! So kagabi (September 05, 2016 23:00), nirelease ang results. Ikkwento ko muna ang pangyayari ng buong September 5 ko! Nanaginip ako. Napanaginipan ko na naman siya. Ang ex ko. Sobrang parang totoo ang lahat. Natutuwa ako sa panaginip kasi parang tinatakas niya ako sa lahat ng tao. Sobrang sarap ng tulog ko. Naputol pa nga eh. Pero pagbalik ko sa tulog ko, nag-iba man ang pangyayari at lugar, siya pa rin ang kasama ko. Ang lugar kung saan kami naroroon sa aking panaginip ay madadaanan namin sa pupuntahan namin ng hapon. At bigla na lang akong nagising. Pinili kong labanan ang antok ko kahit na hinihila ako ng kama pabalik sa tulog. Hindi ko na kayang makita siya ulit sa panaginip ko, dahil mahuhulog na ulit ako. Kailangan ko rin kasi maghanda ng kakainin para sa death anniv ng lola ko. Pinipilit kong balikan ang bawat detalye ng pangyayari sa panaginip ko kaso naalala ko na lang ang lugar at siya. Ilang minuto lang, dumating na ang nanay ko bitbit ang kanyang mga pinamili. Dali dali ko namang inayos at hinanda para sa pagluluto. Tanghali na ako nagising at sakto, Juan for All na! Favorite ko yun eh. Pagbukas ko ng TV, nakakatuwa nandoon na si Paolo!! Yay! Nag-ayos ako at naligo at dumating ang tita ko at naghahanap ng resulta. Eh wala pa ngang resulta. Hindi naman kasi ako umaasang pumasa dahil sa hirap ng exam sa isang subject. Hanggang sa pumunta kami sa sementeryo, nadaanan namin ang lugar sa panaginip ko. Medyo iba ung sa panaginip ko dahil yung isang subdivision doon, maraming gate. Pero sa totoong buhay, yung gate ay bukas naman at isa lang naman ang gate. Maraming napagusapan, hanggang ang tita ko sumigaw at nagtanong, "Mariel, kayo nga ni Neil, ilang taon kayo?" Natawa na lang ako. Sinabi ko na dalawang taon din kami nagtagal. Hanggang sa umuwi na kami. Hindi na ako umasa na sa araw na yun irerelease ang results dahil lumipas na ang alas siete. Dahil based sa results ng friend kong medtech, 19:00 lumabas yung results ng sa kanila. Maraming naglalabasan na tweets tungkol sa nararamdaman nila tungkol sa exams. #HugAPsychMajorDay kasi ng araw na yon. Sinabi ko nga diba na hindi ako umaasa. Pero deep inside umaasa kasi akong mag-top. :( Abala lang ako sa panunuod ng TV at videos sa FB. Nagulat ako pagrefresh ko ng FB bandang alas onse, nagstatus ang classmate ko na RPm na daw siya. Ako, sobrang naaligaga. Aligagang aligaga. Nagpanic. Nagsimulang umiyak. Hinanap ko pangalan ko sa list of successful examinees, and yes nakita ko name ko. Lumapit sakin ang nanay ko. Tapos umiyak ako at nagtatalon na nakapasa ako. Bigla kong niyakap ang nanay ko habang umiiyak at sinasabi ko na, "Akala ko hindi ako papasa. Akala ko talaga." Nagulat ako biglang umiyak si nanay. Lalo akong naiyak habang magkayakapan kami. Sabi niya, "Sabi ka kasi ng sabi na hindi ka papasa eh. Napakanega mo naman kasi eh." Di pa rin tapos #HugAPsychMajorDay at sa nanay ko nareceive ang hug na yun. Pagkatapos namin magiyakan at magyakapan, hinanap ko ang listahan ng topnotchers at may hinanap akong name, name ng isa sa pinakamalapit kong friend. Nadisappoint ako na wala siya. Pero napalitan naman ng ngiti dahil nakita kong may mga classmate akong nag-top. Tinext ko ang elementary friend ko na BS Psych din. Nagulat ako bigla siyang tumawag. Tuwang tuwa rin siya. At ang pinakamalapit kong friend, chinat ako sa facebook. Sinabi niyang, "RPm na tayo." At marami pang kaganapan na makikita sa facebook. Umabot ng 04:00 ang pag uusap namin at ng aking pagninilay nilay. Hirap akong makatulog. Para bang surreal ang lahat. Parang hindi totoo eh. Pero hindi ko sigurado parang may inaantay din ako. Hindi ko alam kung sino. Dahil nga balisa ako at nakikita ko ang posts ng iba na nagpapalit na daw sila ng pangalan. Pumunta ako sa linkedin. Gusto ko palitan ang pangalan ko eh. Tapos bigla kong pinindot yung search. Nakita ko ang pangalan niya. Mga 5 minuto ata akong nakatitig sa pangalan niya. At naramdaman ko na kailangan ko na matulog. 06:00 na ako nakatulog eh. At dito natapos ang araw ko.

[mielemiele]

In your soul are infinitely precious things that cannot be taken from you.

Oscar Wilde (via sheholdsyoucaptivated)

[unendingcatastrophe]

Read no more

I won't be reading reference books anymore because I can't really understand some of their context. Instead, I'll be answering practice exams. Wish me luck!!!

[unendingcatastrophe]

One of the most beautiful dream I've ever had

Kakagising ko nga lang eh. Hay dumating lang Ninong ko eh. Pumunta raw kami ng Pangasinan with my friends. Nasurprise ako, kasi, nandun yung asawa ng tatay ko. Tapos inaantay ko sila. Medyo ang taray sa akin nung asawa niya. Tapos nagulat ako dumating kuya ko, tapos tatay ko. Tapos, nagulat ako biglang si nanay ko nandun at pati kapatid ko. Nag-usap daw si nanay at tatay. Pinalabas kami. Kumain silang dalawa. Mukang hanggang panaginip na lang ang lahat.

[unendingcatastrophe]

People, please, don't expect something from me

Nakakatakot talagang mabuhay na punong puno ngp expectations. They expect you to perform well in the board exam because you graduated with honors. It would be a shame if you don't get a top, and it will just be a normal thing if you passed. Why you, people, should feel not surprised if I pass the boards???? Ughhhhhhhhhhhhhhhhhh. So hard to live!!!

[unendingcatastrophe]

Signs and symptoms

Bakit kapag in love ang tao, "signs" ang sinasabi, hindi "symptoms"?? Siguro dahil kapag in love ka, mas nakikita ng ibang tao ang mga senyales na in love ka at ikaw, fully unaware ka na in love ka, so you don't know the symptoms. Other people might say, "Blooming ka ha. In love ka no?" or, "Di ka makakain dahil in love ka." May nagsabi na ba sa sarili nila na, "Kaya ako di makakain o di makatulog kasi in love ako."? I guess, wala. Siguro kailangan ko rin iconsider na applicable lang ang signs and symptoms sa diseases and disorders, at hindi naman sakit ang pag-ibig. Siguro ang dinudulot na epekto nito sa tao ang pweden maging sakit.

[unendingcatastrophe]

Pag di ako nakapasa, mag-aartista na lang ako

Yes, indeed. Mag-aartista na lang. This could be my last resort pag hindi ko nakayanan ang di ko pagkapasa. I am preparing myself for the worst case scenario. Even though I can't imagine that I will fail, stillm a part of me wants to think that I can't really pass. Yes, wala pa akong alam sa Industrial Psychology. I was assessing the progress of my review and I must say that the progress is not that significant. Ughhh I'll be needing more timw and motivation to review. Huhuhu 28 days before the BLEPP huhuhu.

[unendingcatastrophe]

Regression

Noong elementary ako, mahilig akong gawan ng nanay ko ng practice exams as my reviewers. Sa paraan kasi na yun ako hinasa para matandaan ko ang mga inaral ko. Mga tatlong beses kong sasagutan yung exams na ginawa ng nanay ko. As a result, almost perfect ko yung mga exams ko noon. Favorite ko pa nga yung Science kasi nalulungkot ako pag may one mistake pa ako non eh. Pero hanggang grade 2 ko lang naranasan yung ganito. Nung grade 3 ako, hinayaan na ako ng nanay ko maging independent sa pag-aaral. As a rssult, wala ako sa honor noon and best in math lang nakuha ko. Isang dekada na ang nakalipas, gusto kong bumalik sa panahon na yun. Yung tipong puro practice exams lang aatupagin ko para maperfect ko yung board exam. Pwede sanang ganun na lang eh. Pero kung irarate ko ang review ko ngayon, nasa 40% na siguro ako. Nahihirapan na nga ako eh. Kasi di pumapasok sakin yung mga bagong inaaral ko. Kaya habang nagsasagot ako ng mock exam namin, medyo nagulat ako kasi bakit bigla kong naisip yung mga ginagawa ko noong elementary ako. Siguro nga kasi, gumagamit tayo ng defense mechanism kapag nahaharap tayo sa mga anxiety-provoking situations. Isa na rito ang regression. Hahaha. Yes, at dahil sa bigla kong naisip na yun, gagawin ko na yun hahaha!! Wish me luck. Hindi ko na kasi kayang aralin ang libro kaya dedepende na lang siguro ako sa mga test questionnaires ko from different sources. Hay. Matatapos din to. P.S. Hirap na hirap na ako sa IO.

[psych2go]

For more of these posts, check out psych2go