Untitled

[unknownworldir]

یکی از روش های سنتی شکار میمون ها اینه که یه سوراخ کوچیک توی نارگیل ایجاد می کنن و یک موز داخلش قرار می دن. ميمون های جوان و بی تجربه دستشون رو به راحتی داخل نارگیل می برن و به موز چنگ مي زنن، اما ديگه نمي تونن دستشون رو بیرون بکشن! چرا؟ فقط به خاطر اين كه حاضر نيستن مشتشون رو باز و میوه رو رها كنن. این در حقیقت مثال خیلی از ما آدم ها است. مایی که چنگ زدیم به دلبستگی هامون و داریم خیلی عبث، تقلا می کنیم برای داشتن شون ... برای نگه داشتن شون. هیچ میمون پیری دستش رو داخل نارگیل نمی کنه! . . . . . #سریلانکا #میمون #جهانگردی #آبشار #طبیعتگردی #کوله_گردی (at Nuwara Eliya,Sri Lanka ''නුවර එලිය'') https://www.instagram.com/p/CHTELS2neDY/?igshid=1jva8w3odd799

[unknownworldir]

خطاب به خودمون دو تا: برای زندگی کردن باید بهاش رو بدیم. زندگی که سهله، بهشت رو هم به بها می دن، نه به بهونه! این روزها همه مون داریم بهای سنگینی پرداخت می کنیم؛ اما یادمون باشه تو کوران این همه فحش به بالا و پائین، وسط این حجم فضاحت به چپ و راست و تو گرماگرم ناسزا به زمین و زمان، یه گوشه و کنار برای خودمون وقت بزاریم. بریم یه کنجی توی خلوت خودمون، جایی که مطمئنیم چشم هیچ موجود دوپایی ما رو نمی پاد، همینطور پشت چشم نازک کنیم برای فلاکت هامون. یادمون باشه هر از چندگاهی بریم زیر یه سایه و زبون مون رو تا جایی که جون داریم دراز کنیم سمت بهای سنگین زندگی. که ما را به سخت جانی خود این گمان نبود ... . . . . . . . #طبیعتگردی #کوله_گردی #گردشگری #سفرنامه #جهانگردی #سریلانکا #گوزن (at Trincomalee) https://www.instagram.com/p/CGcu4N7HTt2/?igshid=vmg6hgl58ib8

[unknownworldir]

. لبخند تو زیباترین اتفاق جهان هستی است. تولدت مبارک همسفر زندگی ... . . . . . . . #سریلانکا #سفرنامه #کوله_گردی #گردشگری #سفر #جهانگردی (at Trincomalee) https://www.instagram.com/p/CF2ZD-CnO0Z/?igshid=nnv7eb9iglfi

[unknownworldir]

... مردمک چشم هام رو پونزکردم به یک صدای پررنگ سفید در نیم فرسخ آن سوتر. به بی انتهایی موج های پرشمار و بی قرار دریا. تو اصلا انگار کن یک لشگر نامتناهی از جنگجویان وفادار که از عمق بی کران اقیانوس، از فرسخ ها دورتر عزم ساحل کردن؛ بی آنکه بدونن سرنوشت این همه هیاهو، چیزی جز یک مرگ باشکوه دسته جمعی نیست. این خروش سفید ممتد شاید نشان آخرین رمق موج هاست. هر چند ثانیه یکبار، نعره بی اثری سر می دن و خودشون رو با همه وجود می کوبن به سینه پهن ساحل. مثل یک دور بی وقفه برای قرن ها و هزاره ها. درست مثل زندگی روزمره ما آدم ها. مردمک چشم رو پونز کردم به بی انتهایی موج هایی که بعد از شکست در برابر دژ صخره ای، مثل یک لشگر سرخورده، سر می خورن به عمق اقیانوس. به فرسخ های دورتر از نقطه شروع. به جایی که قراره تکاپوی جدیدی کنن برای یک خروش سفید بی انتها. به آرزوی اون روزی که قطره قطره این لشکر نامتناهی، بخشی از یک سونامی سرکوب شده خواهند بود. کیه که ندونه ساحل ها بزدل تر از اون چیزی هستند که فکرش رو می کنیم ... ساحل نباشیم؛ به این همه ترس پنهان شده پشت اون آرامش کذایی نمی ارزه. (at Nilaveli Beach) https://www.instagram.com/p/CFuCPvqH961/?igshid=h4msqdlr4tec

[unknownworldir]

میزبان اقامتگاه پیام داد که مادربزرگش امروز میاد به دیدنمون. پاشنه در که چرخید، یک عمرزندگی، یک قرن رو تنهایی به دوش کشید و بدون اینکه دستی به یاری زانو ببره، از پله ها بالا اومد. نفسی تازه کرد و تازه نشست روبروی ما؛ زل زده به این دو جوانک خارجی، گوشه یک دهکده سرسبز و نیمچه خنک، در منتهای الیه همه قرنطینه های دنیا. نفوذ نگاهش غم روزمرگی های این روزهای کسالت بار رو یک جا شست. به محض اینکه خط لبخند عجین شد با چین و چروک صورتش، همه دنیا یکجا شیرین شد برامون. حالا یک زبان مشترک پیدا کرده بودیم و لختی فرصت داشتیم برای گپ؛ او دندان سفید می کرد و ما هم با تبسم، خشت محبت روی محبت می ذاشتیم. وقتی ستون نازک دود از شمع های خاموش شده کیک تولدش بالا رفت، نفسی تازه کرد. یک قرن رو به تنهایی به دوش کشید و بدون اینکه دستی به یاری زانو ببره، از پله ها پائین رفت. این یحتمل ساده ترین جشن تولد 99 سالگی یک انسان بود. او سرزنده ترین انسانی بود که بعد از یک قرن تماشای هرروزه غروب خورشید، داشت به جوانی و خامی ما می خندید. (at Kundasale, Sri Lanka) https://www.instagram.com/p/CEKUVRWHVyT/?igshid=1ovo1p7e9orp1

[unknownworldir]

هیچ چیز طبق برنامه پیش نمی ره ... «می خواین چیکار کنید؟» این سه کلمه فصل مشترک گفت و شنودهای دوستان قدیمی و پیام های همسفرای نادیده مونه. جوابش اما برای ما در یک استکان چای ناب و خوش رنگ سیلان خلاصه می شه. با چاشنی شیرینی نارگیلی خونگی زهرا پز که خیلی خوش سلیقه، با نظم خاصی توی ظرف چینی آبی رنگ جهیزیه میزبان مون چیده شده. واقعیتش اینه که هیچ چیز طبق برنامه پیش نمی ره؛ تقریبا هیچ چیز! چون طبق معمول اصلا برنامه ای وجود نداره. گاهی فکر می کنم توی بهترین جای دنیا گیر کردیم؛ جایی که هر کسی ازمون سوالی می پرسه، سریع می تونیم اعلی ترین چای موجود در کهکشان راه شیری رو با چند تا میخک و چوب دارچین دم کنیم و با مارش بارون های استوایی روی سقف شیروونی، دم رو بگذرونیم. فعلا قصد داریم دم این دم های لب سوز و خوش عطر زندگی مون رو ببینیم. قبل از اینکه دیر بشه. خیلی دیر بشه ... (at Central Province, Sri Lanka) https://www.instagram.com/p/CDorbP6HuSf/?igshid=1fjipaemkaaiy

[unknownworldir]

. سی تا شمع فوت کردم و یکراست رفتم سمت بالکن تا یواشکی، دنبال بازیِ بچه های پا برهنه روستایی با توله سگ نحیف خاکستری رو دید بزنم. بعد از طوفان سنگین صبح، حالا نوبت نسیم خنک عصرگاهیه که از لابه لای نخل های نارگیل پیچ و تاب بخوره، بین شاخه های تنومند درخت جک فروت، یه قل دوقل بازی کنه و یکراست بیاد از روبروی صورت بی تفاوت من رد بشه؛ درست در امتداد مسیر بازی بچه هایی که اون انتهای کوچه افتادن به جون توله سگ لاجون . دیگه حتی تقلای سنجاب های درختی و چهچه پرنده هایی که گوش جنگل رو پر کرده هم نمی تونه من رو به شعف بیاره. می دونید؟ وسط کلی از شیرین ترین خوشبختی های دنیا ایستادم و بعد از فوت کردن شمع های تولد، حالا مسیر نگاهم رو مغبون گره زدم به کوه های دوردست. به همه اون آدم ها، همه اون خاطره هایی که توی ذهنم قطار کشیدن. از فامیل، دوست، همکار و آشناهایی که توی چهار ماه گذشته، با خبر بستری شدنشون، دلمون لرزید و با مرگ اون ها ذره، ذره وجودمون آب شد . این سومین سالیه که تولدم رو توی این سفر جشن می گیرم؛ توی ماه عسلی در کنار زیباترین اتفاق زندگی ام و بعد از گذشتن از تجربه های سفید و سیاه پرشمار که هرکدوم از اون ها دنیا، دنیا برامون ارزشمنده. اما حتی توی اون سخت ترین لحظه ها هم تصور این روزهای دردناک برامون ممکن نبود ؛ که مجبور باشیم چند ماه یک گوشه دنیا زانوی عزلت بغل کنیم و انگشت حسرت به دهن بگیریم از جای خالی عزیزی که کلی ازش خاطره داشتیم . حیرت و سرگشتی این روزها عجیب ترین حسیه که می شه تجربه کرد؛ مثل همیشه اما این آشفتگی و خوف رو گره می زنیم به رجاء خداوندکه ناامیدی گناهی است نابخشودنی. به امید آینده روشن برای محسن، برای فرزندان روح الله، برای امیرعلی و همه اون بچه هایی که این روزها داغدار والدینشون هستند و خودشون هنوز هیچ درکی از ماجرا ندارند. https://www.instagram.com/p/CDCDQxRHfdD/?igshid=9cxijilz1iko

[unknownworldir]

. ناب ترین لحظه های زندگی پشت ترس هامون نهفته شدن؛ کافیه باهاشون چشم تو چشم بشیم. . . . . . #سریلانکا #طبیعتگردی #آبشار #جهانگردی #کوله_گردی #بکپکری #جهانگرد (at Kandy,Sri Lanka ''දලදා මාලිගාව'') https://www.instagram.com/p/CCB6ITyHZpR/?igshid=cu8lb781lnet

[unknownworldir]

. قبل تر ها فکر می کردیم یک گوشه هایی از زندگی، درست تو نقطه ای که اراده آدم رنگ می بازه، باید جفت دست هامون رو خیلی صاف و کشیده به موازات هم بگیریم بالا و خودمون رو بسپریم به دست موج ها؛ کاری ندارم حالا؛ هر نشونه ای که می خواد داشته باشه: تسلیم یا تمکین؛ اتباع یا انقیاد. چه فرقی می کنه اصلا؟ مهم لذتیه که موج سواری با دست های موازی کشیده به آدم می ده. عهن، عهههن، هوووم ... ولی باید لب به اعتراف باز کنم :«قبل تر ها اشتباه می کردیم، خیلی هم اشتباه می کردیم!» اشتباه می کردیم که خیلی وقت ها خودمون رو از شیرینی این موج سواری محروم می کردیم. دست هامون رو از روی خبط و خطا کنار بدن مون زنجیر کرده بودیم به این امید که اونجا جاشون امن تره؛ یک جاهایی از موج سواری می ترسیدیم و یک جاهایی از معنی بالا بردن دست هامون. به موازات هم، صاف و کشیده. اشتباه می کردیم که اتفاق های خوب و بد زندگی رو تو آغوش نمی گرفتیم. خیلی بیشتر از اون چیزی که فکرش رو می کردیم باید زندگی رو می سپردیم به دست موج ها. و البته خیلی زودتر. خودمون رو رسوندیم کلمبو برای تمدید ویزای سریلانکا؛ تا حدود دو ماه دیگه می تونیم مهمون این جزیره و مردمانش باشیم و هنوز برای بعدش هیچ ایده ای نداریم. دست هامون رو گرفتیم بالا و منتظریم ببینیم موج ها چی رقم می زنن برامون. (at Colombo, Sri Lanka) https://www.instagram.com/p/CBgPYnMn13T/?igshid=1hsesciai9hku

[unknownworldir]

. تودیع نود و هشت هم داستان عجیبی بود برای خودش؛ حتی اون ثانیه های آخر هم از روی واهمه چشم هامون رو محکم فشار داده بودیم روی هم؛ خیلی محکم. آرزو می کردیم اصلا توی یک خواب عمیق و شیرین غرق شده بودیم و یکی، دو هفته دیگه از خواب بیدار می شدیم؛ یا شاید هم سه هفته دیگه. کی می دونه؟ اصلا وقتی که مامان از شر کرونا خلاص شده باشه و دیگه درد نکشه؛ یا وقتی قوم و خویش دور و نزدیک از آی سی یو و تخت بیمارستان رها بشن، چشم هاشون رو باز کنن و دوباره لبخند بزنن. وقتی هفت سین خونواده ها با سلامتی کامل بشه. آرزو می کردیم توی یه خواب عمیق غرق شده بودیم و با صدای مهیب قهقهه یک ملت از خواب بیدار می شدیم؛ وقتی همدیگه رو محکم تو آغوش گرفتن و غرق در بوسه می کنن. در شرقی ترین حالت ممکن. ولی حیف که نمی شد بخوابیم. اون ثانیه های لعنتی آخر هم چشم های خیس مون رو خیلی محکم فشار داده بودیم و با بند بند وجودمون، زیر فشار سنگین تیک تاک عقربه ها دعا می کردیم. برای خودمون، خونواده هامون ... برای یک ایران پر از شادی سال تون عسل الهی . . . . #سریلانکا #جهانگردی #بکپکری #گردشگری (at Kundasale, Sri Lanka) https://www.instagram.com/p/B9_3AY0HS39/?igshid=amtfuszs9tx6

[unknownworldir]

قرار بود زودتر اینجا باشیم، خیلی زودتر. دقیقا یک سال و دو ماه پیش. حتی بلیط هواپیما رو هم خریده بودیم و خودمون رو آماده می کردیم برای دیدار از این جزیره دوست داشتنی که سال ها آرزو اش رو داشتیم. اما اعجاز سفر و جریان ویزاهای اندونزی، فیلیپین و تایوان دستمون رو گرفت و برد سمت یکسری جزیره های دوست داشتنی دیگه. بالاخره اما پا گذاشتیم به این خاک و یک «آخییییش» جانانه گفتیم از ته دل. جرقه این «آخیش» دقیقا از ده سال و نه ماه پیش زده شد؛ زمانی که در صفحه روزنامه پایان غرش شورشیان «ببرهای تامل» را تیتر زدم. از همان روزی که سرتاسر سریلانکا در پایکوبی پایان جنگ های داخلی بود و یک شوق عجیبی برای دیدن این سرزمین در من جوانه زد. اولین روزی که وارد سریلانکا شدیم، صبحانه نخورده یکراست از فرودگاه رفتیم به سمت پایتخت برای تمدید ویزا. دوست داشتیم در پاسخ به این همه شوق، شیرینی آن «آخیش» بچسبه به جانمون و فرصت کافی داشته باشیم برای دیدن این همه شکوه طبیعت و تنوع فرهنگی. بعد از گرمای طاقت فرسای ماه های اخیر در اندونزی، این روزها پنجه مون رو گره زدیم به خنکای ارتفاعات «کندی» و قصد دل کندن هم نداریم. کمی دور از شهر و در یک روستای دنج، اقامتگاهی رو برای یک ماه اجاره کردیم تا در کنار مزارع چای، شالیرازها، کوه ها و جنگل جان تازه بگیریم؛ و البته که این مدت فضای مناسبی خواهیم داشت تا دور از شلوغی و هیاهوی شهر به کار آنلاین برسیم و در کنار اون کند و کاو کنیم در فرهنگ مردمان این سرزمین. این تصویر اولین برداشت ماست از سریلانکا، اما باید اعتراف کنیم که مردمان اینجا به غایت مهربان تر، صمیمی تر و خوش قلب تر از تصویری هستند که از ده سال پیش در ذهن ساخته بودم. از ملاحت سفر همین بس که همه برداشت های ذهنی پیش ساخته آدمی رو یک جا خراب می کنه. هر روز که جلوتر می ریم، بیشتر می فهمیم که «چقدر نمی دونیم». از همه کس و همه چیز این دنیا و ما فیها. . . . . . . #سریلانکا #سفرنامه #گردشگری #سفر #جهانگردی #دیجیتال_نومد #بکپکری (at Kundasale, Sri Lanka) https://www.instagram.com/p/B8o5CBJnqgr/?igshid=dtgmnukjpcdk

[unknownworldir]

‪... تا ساعت ها می تونیم خودمون رو بی مهابا توی فیلم و عکس های پوشه “گلچین شده” غرق کنیم. از رقص باد روی موج های سواحل مرجانی تا نوازش نسیم در قاب ساحل های صخره ای؛ از فیلم های مزارع قهوه و جنگل های تو در توی استوایی تا ابهت آتش فشان ها و لطافت آبشارهای پرشمار این سیزده هزار و پانصد قطعه مجمع الجزایر اندونزی. از رسوم، پوشش، غذاها و آداب و سنت های متکثر این 280 میلیون نفر جمعیت که دنیا، دنیا حرف و داستان دارد.‬ ‪از بین این همه انتخاب اما ترجیح دادیم پرونده سفر اندونزی را با این عکس ببندیم؛ با چشم های نافذ و لبخندی که ملاحتش، عمق میهمان نوازی مردمان این سرزمین را به یادمان می آورد. از یک اندونزیایی تمام عیار، بی هیچ نیازی به استخدام کلمات، برای توصیف.‬ ‪این دومین بار بود که در طول این سفر به اندونزی می آمدیم و این بار با تمدید پیاپی ویزایمان، شش ماه میهمان سخاوت این خاک بودیم. اما طبق عادت مالوف، این هم از گزارش هزینه های سفر:‬ ‪مجموع هزینه های شش ماه اندونزی: هر نفر هزار و صد دلار شامل:‬ ‪پرواز رفت از کوالالامپور به جزیره لمبک: هر نفر ۵۴ دلار‬ ‪هزینه ویزای اولیه و تمدید ویزاها: هر نفر ۲۰۰ دلار‬ ‪هزینه اقامت: هر نفر ۳۳۰ دلار ‬ ‪هزینه های جاری: هر نفر ۵۱۶ دلار ‬ (at Bali Indonesia) https://www.instagram.com/p/B8Rihf6HYLk/?igshid=17k3ovdq4xo79

[unknownworldir]

. این چند هفته حال خندیدن نداشتیم اصلا؛ خیالش رو هم. درست وسط انبوهی از سیاه ترین احساسات ممکن گرفتار شده بودیم و داشتیم کم کم با بدحالی های این روزها الفت می گرفتیم. نه تنها خیال خندیدن نداشتیم، بلکه احساس می کردیم هیچ خبر خوبی نمی تونه اندوه سنگین این سرخوردگی جمعی رو از روی دلمون پاک کنه. یک نوع رخوت که داشت ریشه می دووند توی وجودمون و روح مون رو آزار می داد. حال خندیدن نداشتیم اصلا؛ تا وقتی کارت دعوت عروسی یکی از بهترین دوستان اندونزیایی به دستمون رسید. یک جرقه شادی بود توی انبار اون رخوت اندوهناک. ما اما خندیدیم؛ هر دوی ما، بی اختیار. مخصوصا وقتی خط آخر پیام انیسه رو خوندیم که نوشته بود با لباس سفید بیاید عروس و دوماد؛ حتما بیایید. امید برای ما یعنی همین شادی های کوچیک؛ همین بهونه های زیبا برای محبت و لذت بردن از دوستی هایی که مرز و رنگ نمی شناسه. امید برای ما یعنی همین لبخندهای شیرین توی عکس؛ درست در بحبوحه روزهایی که حال و خیال خندیدن نداشتیم. . . . . . #سفرنامه #بکپکینگ #جهانگردی #اندونزی (at Lombok, West Nusa Tenggara, Indonesian) https://www.instagram.com/p/B8Eenx4nGjb/?igshid=neiwhd698bok

[unknownworldir]

. هنوز جاش درد می کنه ... این زخم تاول زده که از سیاهی روزهای آبان به یادگار مونده روی وجودمون. بوی عفونتش همه جای شهر رو گرفته؛ از کوچه های مزیّن شمرون تا پشت میله های زندون. هنوز جاش تیر می کشه ... این جراحت عمیق و فرسوده که روی «بذر هویت ما» خاک ریخته و با شدتی وصف ناشدنی، رنج های پرشمار یک ملت رو لگدکوب می کنه؛ از آزادشهر تا ماهشهر. هنوز جاش خوب نشده ... کیلومترها دورتر از درد مردمان وطن، سرجمع زخم های این سرخوردگی جمعی رو شمارش می کنیم و با با آهی آکنده از حسرت، خیره می شیم به آینده مبهم این سرزمین. غروب ها خیلی کم حوصله خودمون رو به ساحل می رسونیم و زخم هامون رو دونه به دونه تیمار می کنیم. از تنگه لمبک، به افق دوردست ایران خیره می شیم به انتظار صدای لبخند؛ به امید شکوفه های بهار. این ششصد روزی که از سفر گذشته به ما یاد داده حق داریم خسته و دلشکسته بشیم؛ اما ناامید؟ نه! «من و خورشید را هنوز، امید دیداری هست» #احمد_شاملو (at West Nusa Tenggara) https://www.instagram.com/p/B6OE6aMgImL/?igshid=7brnggfakcgq

[unknownworldir]

ای کاش همه چیز مون «خشک» بود! اصلا این دنیا یک آینه بود؛ از نوع تمام قد و بزرگ ِمجلسی که جلوی یه بیابون بی آب و علفِ بی انتها گذاشته بودن. بیابونی که اون ورش به هیچ دریایی ختم نمی شد. به هیچ چیزِ تری. همه چیز در خشکی مطلق بود! دنیا تلخ می شد یحتمل! نه؟ خب ... نه انقدرها هم خشک حالا! ای کاش ولی هیچ چیز خیلی «تر» ی وجود نداشت. یا اونچه که بشه با یک «تر» وصله پینه اش کرد. کوک اول زوال این روزهای ما از همین «تر» شدن زده می شه. از برتر شدن. ای کاش همه ما کمی «تر» بودیم. بهتر بودیم و نه برترین! ای کاش در ادبیات ملل هیچ صف مقایسه ای نبود؛ هیچ تمایزی، تفاخری و تبختری. ای کاش هیچ چشمی نبود و هیچ هم چشمی. همه چیزمان یا خشک بود یا تر. با هم می سوختیم و می ساختیم. همه مان، همه ی بهتر مان! ای کاش به همین سادگی، سادگی زندگی مان را به دست فنا نمی دادیم. به تر تر نمی افتادیم. اصلا خشک خشک زندگی می کردیم. ای کاش همه چیزمون خشک بود. یه بیابون تلخ و بی آب و علف ... https://www.instagram.com/p/B3hYDhAhaef/?igshid=1f0mv7z5ajb0u

[unknownworldir]

ای کاش همه چیز مون «خشک» بود! اصلا این دنیا یک آینه بود؛ از نوع تمام قد و بزرگ ِمجلسی که جلوی یه بیابون بی آب و علفِ بی انتها گذاشته بودن. بیابونی که اون ورش به هیچ دریایی ختم نمی شد. به هیچ چیزِ تری. همه چیز در خشکی مطلق بود! دنیا تلخ می شد یحتمل! نه؟ خب ... نه انقدرها هم خشک حالا! ای کاش ولی هیچ چیز خیلی «تر» ی وجود نداشت. یا اونچه که بشه با یک «تر» وصله پینه اش کرد. کوک اول زوال این روزهای ما از همین «تر» شدن زده می شه. از برتر شدن. ای کاش همه ما کمی «تر» بودیم. بهتر بودیم و نه برترین! ای کاش در ادبیات ملل هیچ صف مقایسه ای نبود؛ هیچ تمایزی، تفاخری و تبختری. ای کاش هیچ چشمی نبود و هیچ هم چشمی. همه چیزمان یا خشک بود یا تر. با هم می سوختیم و می ساختیم. همه مان، همه ی بهتر مان! ای کاش به همین سادگی، سادگی زندگی مان را به دست فنا نمی دادیم. به تر تر نمی افتادیم. اصلا خشک خشک زندگی می کردیم. ای کاش همه چیزمون خشک بود. یه بیابون تلخ و بی آب و علف ... https://www.instagram.com/p/B3hYDhAhaef/?igshid=1f0mv7z5ajb0u

[unknownworldir]

چطور به عنوان دیجیتال نومد، در سفر پول در بیاریم؟ (بخش دوم) شاید وقتی از دورکاری صحبت می کنیم، ناخودآگاه ذهن به اون سمت بره که نچ! این کارای آنلاین فقط برای برنامه نویس های کامپیوتریه و از من هیچ کاری بر نمیاد! بزارید چند تا مثال کاملا رایج در دنیا رو با هم مرور کنیم! ممکنه شما بتونید در حین سفر مدیریت شبکه های اجتماعی یک برند روانجام بدید. یا اینکه به عنوان منشی آنلاین یکی از شرکت ها، در تنظیم برنامه ها و پاسخ به ایمیل ها کمک کنید. می دونید خیلی از پشتیبان های آنلاین از خونه خودشون کار می کنند؟ ببینم توی نویسندگی مهارت دارید؟ اگر نه احتمالا بتونید متون مختلف رو ترجمه کنید؛ یا حتی برای ویدئوها زیرنویس تهیه و فایل های صوتی رو رونویسی کنید. . شاید بتونید کارهای طراحی گرافیکی رو انجام بدید؛ یا ادیت فیلم و عکس، تولید انیمیشن و ویدئوهای تبلیغاتی؟ . متوجه شدم! مهندسی خوندید و هیچ کار هنری بلند نیستید! پس احتمالا باید بتونید با نرم افزارهای مرتبط با رشته خودتون کار کنید. می دونید چقدر ارزشمنده؟ تا حالا توی دیجیتال مارکتینگ فعالیت داشتید؟ یا با بازاریاب های آنلاین برخورد کردید؟ تجربه یک فروشگاه اینترنتی و یا فروش آنلاین محصول از شبکه های اجتماعی رو چطور؟ احتمالا همه دوستانتون بهتون نمی گن که «عزیزم چقدر صدای قشنگی داری؟»چرا سراغ نریشن نمی رید و یا روی کتاب های صوتی یا شاید یک پادکست حرفه ای کار نمی کنید؟ حتی با زشت ترین صدای روی زمین هم می تونید کلاس آموزشی آنلاین داشته باشید. نه؟ آموزش یک ساز، یک هنر، یک مهارت، یک زبان، یا شاید اصلا آموزش آنلاین زبان مادری خودتون به فراگیران خارجی! اگر بخوایم درباره فرصت های کار فریلنسری توی سفر صحبت کنیم تا ساعت ها می شه ایده پردازی کرد. اما مهم اینه که قبل از هر چیز یکبار همه مهارت های خودتون رو فهرست کنید و بعد فکر کنید از کدوم یکی می تونید به درآمد برسید. از چه سایت هایی کار آنلاین پیدا کنیم؟ این سوالیه که واقعا از ما نباید بپرسید! گوگل پاسخ سوال شما رو خیلی بهتر از هر کسی می دونه. توی کشورهای مختلف هزاران وب سایت و اپلیکیشن موبایل برای پیدا کردن کارهای فریلنسری و آنلاین وجود دارن. بسته به کشور مقصد و حوزه تخصصی خودتون باید جست و جو کنید. اما در نظر داشته باشید که قبل از شروع هر کاری، مطمئن بشید که با توجه به تحریم ها می تونید به پول پروژه تون دسترسی داشته باشید. البته هر کجا که محدودیتی وجود داره، قطعا یک راه گریزی هم برای دور زدن محدودیت ها هست؛ نه؟ (ادامه در کامنت اول) (at El Nido, Palawan) https://www.instagram.com/p/B3XQkfnBBUP/?igshid=1n9alcravdjus