The Diliman Files

The unofficial archive

[updconfessions]

Dear TDF, Isa akong tao na tahimik lang at parang walang kibo sa mga nangyayari sa aking paligid. At least iyon ang tingin sa akin ng mga kaibigan ko. Hindi ako isang aktibistang sinisigaw ang damdamin at pananaw, malalim man ito o mababaw. Pero sa totoo lang, sa loob ko ay kinikimkim ko ang galit at poot sa mga istuktural na diskriminasyon sa ating mga kababayan. At balak ko sanang panatiliin ang ganitong sitwasyon. Ngunit dahil sa mga ngsisilabasang alingawngaw ng mga gahaman na pulitikong walang alam kundi patabain ang kanilang mga bulsa sa halip na makapag-silbi sa bayan. Ayaw kong lumabas sa aking comfort zone at maging isang full time na tibak kaya ang gagawin ko na lang ay magsalita sa aking mga hinanaing at galit sa mga taong wlang ginawa kundi saktan ang mahal kong bansang Pilipinas.  PDAF, Priority Disburstment Assistance Fund – ang pambansang pondo na binabayaran ng mga taxpayers na prayoridad ay ma-assist ang mga gahaman at sakim na mga pulitikong kapamilya pa ng mga kauna-unahang mga mambabatas sa Pilipinas na ang mga kamag-anak ay pawang mga pulitiko din. Dahil sa mga pulitikong pinagsasamantalahan ang dapat sanay tulong sa kaunlaran, pinapatanggal na ni Pang. Aquino ang pondo. Ang epekto: ang mga pulitikong tapat na tumutulong sa mga mahihirap at sa pagtagutod ng kanilang nasasakupan ay mawawalan na ng pondo para ipagpatuloy ang tamang gawa. Saksi ako dito dahil ang ilan sa mga kakilala at kaanak ko ay mawawalan na ng mga iskolarship dahil sa pagkawala ng pondo. At isa lang yan sa napakaraming ma-aapektuhan nyan. Hindi naman sa hindi ako sang-ayon sa ginawa ng ating pangulo, may punto naman siya. Kesa mas malustay pa ang perang pinaghirapan ng mga mangagawang matapat na nagtatrabaho para mapakain ang kanilang pamilya. Ang nasa akin lang, sa una pa lang, tayo na ang naglagay sa kanila sa kanilang kina-uupuan, hindi sana mangyayari ang ganitong sitwasyon. Sana magising na tayo na medyo tayo rin naman ang may kasalanan sa mga nangyayari sa atin. Kaya maging mapag-matyag po tayo sa mga taong nagpapalakad sa ating bansa. Wag tayong maging mangmang, at iboto ang mga taong nararapat. AdrenalineRush, 2011-***** CS

[updconfessions]

Tatlong campus, tatlong kwento. ————————— Sobrang excited ako na bibisita ka sa 'kin dito sa LB dahil one week ago prior to that weekend, nagpunta ka rin ng LB kasi field trip ng UP Diliman CWTS sa may Jamboree. I was too ecstatic dahil minsan na nga lang kita makasama. Sinabi mo sa 'kin na pupunta ka ng LB dahil may gusto kang sabihin sa 'kin na hindi mo masabi through Skype, SMS or FB. From that point, may gut feeling ako na hindi maganda. But I didn’t care. Dinala kita sa OU para makita mo si Malanding Oble. Nag-merienda tayo sa IRRI Cafe. Nakaramdam na ko ng lamig from your side pero binalewala ko lang, at dinala kita dun sa Japanese garden. Binasa ko sa harap mo yung nakasulat dun sa garden marker/plaque. Sobrang meaningful, na gusto ko iparamdam sa 'yo na gusto kita makasama panghabang-buhay. We drove to Graduate School. Nagpark ako dun, at naglakad tayo pataas dun sa may Nihon Koen. You wanted to talk somewhere private. Di pa tapos yung construction nung steps at stairs, and I remember that exact step where we sat down: 107th. I held your hand so tight, and then asked you kung ano ba yung gusto mong sabihin sa 'kin nang personal. Kinakabahan na ko nun. "Hindi pa ko ready sa ganitong setup." Hanggang sa hindi ko na ma-synthesize yung mga susunod mong sinabi sa ‘kin for the next two hours. Iyak ako nang iyak. Sobrang nasaktan ako. You've left me hanging, even up to now. You never gave me a chance to talk to you again. Alam ko malabong mabasa mo ‘to. Sinusubukan ko pa ring kalimutan ka pero once in a while, naaalala pa rin kita. I still cry especially when I remember na paulit-ulit nating sinabi sa isa’t isa, “What we have is something special.” So special that it’s traumatizing. ————————— Nag-cross register ako sa Diliman ngayong sem kahit alam kong ikaw lang naman ang dahilan. Nanggaling ako ng Shopping Centre, sumakay ng Toki jeep papuntang Math/CS. Nakaupo ako sa kaliwang dulo ng jeep, mag-isa lang ako sa loob. Hawak-hawak ko ang ipapasa kong report na kakapaprint ko lang habang may nakaplug na earphones, nakatulala. Walang iniisip. Habang nakatanaw sa labas, nag-overtake yung sinasakayan kong jeep sa bandang Benton. Nang makalampas ang jeep namin, I saw you. Naka-pink ka. Nakasakay ka sa harap ng inovertake-an naming Philcoa/MRT jeep. May kausap ka, sis mo ata sa org. Di ko rin alam kung nakita mo ko, pero nung nakita kita, I was blank. Wala akong naramdaman. Walang galit, walang tuwa. Walang hiya? Baka haha. Nakamove-on na nga ba ako? Hindi pa ata. In a way, masaya ako na nakita kita. Biro mo, after exactly five months, I got to see your angelic face again. That’s the only time I saw you in person this semester. ————————— Di ako makatulog, at kakapalit lang ng Dextrose. Alas-singko na ng hapon ako nagising. Prior to that, I was sedated and unconscious for seven hours under general anaesthesia. Naka-earphones, sinusubukang magpaantok. Inaalala ko na bago ako operahan, ikaw yung iniisip ko. Pano kung hindi na ko magising? Di man lang ako nagkaroon ng chance para makita kang muli. Out of the blue my phone rang, mga 1:30am. 1 missed call. Tinext ko yung unknown number. “Who’s this please?” Nagreply ng “How are you na?” Sagot ko naman, “I’m at PGH, had surgery earlier today. Can’t sleep. Who’s this?” Tapos reply, “Surgery? Why?  I miss you.” Then I replied, “I won’t tell you the reason unless you tell me who you are." I had no idea who this person was. Never kong inisip na ikaw ‘to, until you replied with this text message: “You know me by heart. Unless your surgery had something to do with your heart. :)” We exchanged a couple of texts that night and I know you weren’t your own self. Drunk texts yun. Just like when I saw you previously, I was blank habang katext ka. Di ko alam kung anong dapat kong maramdaman. Hindi naman ako manhid, baka sadyang naparami lang siguro yung anaesthesia na sinaksak sa ‘kin. Ewan ko rin. After a few days sinearch ko sa WeChat yung unknown number. Sa best friend mo pala. Nagsend ako ng FB message sa 'yo regarding our conversation. Wala pa ring “Seen” as of now. Oh well. ————————— Sa ngayon, tanggap ko nang hindi mo na ko kakausapin kahit di ko naman alam ang dahilan. Sobrang minahal kita, more than myself. I shared this because people have to realize that some relationships aren’t really meant to be, kahit anong pilit pa ang gawin nyo, fate can twist to bring out the best (and worst) in us at hindi talaga mangyayari ang inaasam nyong happy ending. At para sa inyong lahat na “nag-aksaya" ng oras para basahin itong entry ko, I leave you this message: (also submitted to The Elbi Files) Jersey #4, 20**-4**** CS

[updconfessions]

"Marami ang namamatay sa maling akala." Parang yung puso ko, muntik na buti di pa natuluyan.  Akala nila tayo. Eh gago ka rin! Akala ko rin tayo!  Tapos isang araw, bigla na lang nilalandi mo yung kaibigan ko. Ang sakit nun. Ang sakit sakit. Naglalandian kayo sa harap ko. Ginagawa mo sa kanya lahat ng ginawa mo para sa akin.  You made me feel so special then you made me feel like just another girl.  Hindi ko na imemention pangalan mo. Ayoko na rin idetalye lahat ng kagaguhan mo. Inaamin ko rin naman na may mali ako. Pero yung bastusin mo ako sa harap ng friends natin, talk to my middle finger. Gago! Para sa lahat ng nagassume at umasa, mabuhay ka! Nasaktan ka. Oo. Pero at least natuto ka.  Para sa lahat ng nagpaasa, fuck you and thank you! notjustthatgirl, 2010-***** Eng'g

[updconfessions]

FIRST. Walang CMC sa roster ng colleges, that is why I selected its neighbor college, Music pero I am from CMC. Boy meets girl. Boy falls in love. Girl doesn't, or not yet.  Pagdating ko sa UP Diliman, I had a crush sayo at sa friend mo. Kaso, naging orgmate ko yung friend mo, sobrang close namin na halos ipagsigawan kong naging crush ko siya before at nawala na lang yung pagka crush ko sa kanya since nakahanap rin naman siya ng lovelife. Pero yung feels ko para sayo, nandun lang, lying in silence.  I never had the gut to say it to you kasi unang-una, never pa tayong nagkaroon ng interaction. When I applied at your org, which is a little joke time because your friend added me to the apps' group, I thought of it as an avenue for me to finally talk to you. I passed the app process, yet I didn't have any interaction with you, still I wasn't able to tell you, or just even approach you. I was surprised that in one shoot I attended you are there, and you are the one to act for that scene I am assigned to crew for. Still, I didn't get the chance to talk to you. Then another shoot happened, and again I was caught off-guard not knowing that you will be crewing for that shoot. We didn't talk or even have a single contact, it's like I exist but you failed to recognize my presence. I was just there. So I kept it. No one knows. And it's to hard for me. Everytime I see you, I feel like I'm lacking air.#asphyxia lang ang peg pero seriously, that is how I feel. Siguro iniisip niyo ngayon sobrang torpe ko na no? HAHAHAH Then, nalaman na ng org pero wala ka pa ring idea (or napansin mo na ngayon lang) tapos lagi na nila kong inaasar, I thought it's a good thing though because (as my theory goes) if it's spoken that way then my feelings will vanish, like what happened to my crush with your friend. I was waiting for fate to do its magic and just let that feeling pass away. But then, it failed me. It even turned on me and made my feelings boost. I wasn't aware it'll be the other way around. When someone teases me to you, kilig. Only then it is one-sided. I never treated a girl to whatever because I thought it's crap. I was surprised by myself why I did buy you something, I think I just wanted you to be happy by spending time with your fellas. I added you on fb. *fingers-crossed* You accepted my friend request, maybe because we're at the same college. Somehow, I thought it's a sign. Then I thought that I shouldn't be ending this sem without us having contact. Here I am again, no words. Sem ended, I think I'm a failure. You know what my mind says, stop right there, turn it off until you can. Part of me says no. ewww baduy I just don't know what to do since I'm nonexistent to you. And shall I bother saying it to you? Hahaha, faak life. You just can't get what you want as easy as ABC or AN_I CloseToTheSun, 2011-***** Music

[updconfessions]

Hanggang ngayon, crush pa rin kita. Ilang months na ang nakakalipas, pero nandun pa rin yung feelings ko para sa'yo. Naalala ko nung una kitang napansin; alam mo ba yung sinabi mo noon? Medyo natatawa nga ako e: "Uy! Nasugatan siya oh." Di ko lang alam kung ikaw o yung kaibigan mo ang nagsabi nun, pero basta. Ang unang beses na na-crush-at-first-sight ako sa iyo ay yung araw ng long exam natin sa Math. Tinanong mo kami ng friend ko about dun. Nalaman ko ang pangalan mo, at ang una kong naalala ay yung famous Classical pianist kasi kapangalan mo. Nalaman ko din na magka-course kayo ng friend ko, small world ika nga nila. At simula nun *poof* crush na kita. Araw-araw, inaagahan ko ang pagpasok ko para lang maabutan ko ang pagpasok mo. Pero kapag medyo late ako, gagawa ako ng minor kakulitan sa pagpasok ko sa room para mapansin mo ako, kahit na nakaupo ka malapit sa pintuan. Nung dumating ang sumunod na sem, medyo nabuhayan ang loob ko kasi nalaman ko na magkaklase uli tayo nun. Nung pinakaofficial na first day, sinubukan kitang kausapin, pero napautal-utal lang ako. Feeling ko tuloy antanga-tanga ko. Ang nagpaganda sa sem na ito ay malapit na ngayon ang upuan ko sa iyo kaya medyo mas madali yung mga takaw na tingin ko sa'yo. Kahit na minsan lang tayo nagkausap, medyo napapangiti pa rin ako kapag naiisip kita. Alam mo ba na ikaw pa lang ang unang lalaking nagpatibok ng ganito katagal ng aking puso? Asar ng isang kaibigan ko na nakakaalam ng bisexuality ko na disproportionate daw ulo mo, pero ang sinasabi ko lang ay "I can't see it." Siguro ganun talaga kabulag ang "crush" ko sa'yo. If ever man mabasa mo 'to, sana maging friends tayo, rather than just aquaintances and let's just see where it goes. At if ever man may development, sisiguraduhin kong mamahalin kita katulad ng mga leading men sa romance novels at siguradong akong maiingit ang maraming tayo (Hopeless romantic ako masyado e  ) -TheScientist, 201*-0**** CS

[updconfessions]

May kinikimkim ka bang secreto at wala kang mapagsabihan? May love story ka bang nakakaiyak? May experience ka bang super cool to be contained? May nakakapagpabagabag ka bang experience with the supernatural? O di kaya'y may super inspiring life story kang gustong i-share sa world? Share your story to us. Visit http://goo.gl/6UbJen. Don't worry no one will know... no even us.

[updconfessions]

Nagkakilala tayo online.  Pareho tayo ng university, though magkaiba ng campus. Nag-usap tayo non online hanggang hating-gabi. Syempre andyan yung mga korni na "da mubs". Natutuwa ka sa mga korni kong jokes. Hindi ko alam kung bakit benta sa'yo. Batch '13 ako, at ikaw naman batch '10. Medyo malayo ang agwat ng edad natin. Hindi, hindi medyo, malayo talaga. 16y.o lang ako, habang ikaw ay 20y.o na. Ka-age ko lang(yata) yung kapatid mo. Pero hindi natin binigyan ng pansin yon.  Nag-usap tayo hanggang 11pm. At dahil online lang (hindi fb or twitter), wala akong contact sayo in case mag-disconnect ka. Nag-usap pa tayo. Tanungan ng kung anu-ano about sa isa't isa. Nang biglang... . . . Nawalan ng kuryente. Patay ang wifi. Goodbye sa sparks natin.  Buti na lang, nakuha ko na yung number mo bago nawalan ng kuryente. Haha. Swerte naman ako na binigay mo. So tinext kita non kung ano nangyari. Sabi mo hindi ka mahilig makipag-text, pero kinaumagahan, pagcheck ko sa phone ko, ayun. Yung kauna-unahan mong text sa akin, "Good morning! :>" Yan. Tandang-tanda ko pa.  And so the landian moments begin. Tawagan hanggang madaling-araw. Palagi tayong magkatext o magkausap non. Hanggang sa tinanong kita kung pwedeng maging tayo. Hindi pa tayo nagkikita non, but you said yes. So ayun, tayo na nga.  Bilang tayo na, you wanted to see me. Sige, sabi ko. Pupuntahan kita dyan sa campus mo. Nagset ako ng dates, ngunit may exams kami noon, so hindi matuloy tuloy. Atsaka, I lied to you. Ang pagkaka-alam mo eh lalaki ako.  I wanted to tell you the truth, bilang nabanggit mo naman ang stand mo sa bisexuals. Kaso, kulang talaga sa lakas ng loob eh.  Gabi bago ako pupunta sa campus mo, nasa inuman ka. I told you the truth.  Hindi ka makapaniwala. Pero hindi ka rin nagalit. Sabi mo nainis ka lang kasi feel mo niloko kita.  Well, I never intended to keep in touch with you after ko kunin # mo the night we met online. Pero ayun ako noon, nagtapat sayo ng totoo. Bumiyahe parin kahit naiinis ka.  Tinanong kita kung gusto mo pa akong makita, you said yes. In case mag-away tayo, I'll stay with my friend. Doon ako nakitulog non, morning before tayo nagkita.  I bought you lunch. Pumunta ako sa dorm mo. And then we talked. Tapos nag-ikot ikot tayo sa may likuran. Medyo walang tao.  Hindi ka galit sa akin. Naglakad-lakad tayo, magkahawak ng kamay. And since malayo ang campus ko sa'yo, at posibleng matagalan bago tayo muli magkita, I asked you, "Pwede ba kitang yakapin?". Sabi mo, oo. Pero nahihiya ako. Too dumb para mag-first move. So huminto ka sa paglakad, humarap sa akin, at niyakap ako. Niyakap kita ng mahigpit. Tapos naglakad-lakad na naman. Alam ko medyo sobra na pero I asked you again, "Pwede ba kitang i-kiss?". Hindi one-take yung tanong na yan, ilang beses rin tayo nagpaikot-ikot bago ko natanong. Tapos natapat tayo sa isang bahay na walang tao. You inched closer, and then we kissed. At naulit pa ito five more times. Hanggang sa late na at kailangan ko nang magbiyahe pabalik. We said goodbye, syempre may kasamang halik.  After two weeks, nagkita tayo. Monthsary natin. Nanoood tayo ng sine, tapos lunch. Simple lang. Inabot tayo ng 4pm, and you said you had to go back na. Humiling ako na i-extend mo pa. Pumayag ka. I wanted to take you somewhere private(IYKWIM), tapos naglalakad na tayo, ng biglang magbago yung isip mo. Umurong ka. You even asked me, "Ano'ng mangyayari satin?".  Pero wala, umurong ka. Niyakap mo ako bago ka umalis, pero I did not hug you back. Babalik na sana ako ng campus, kaso naisipan ko magstay sa kaibigan ko. Sa kaibigan ko na four years kong nagustuhan at nagustuhan rin ako kaso hindi naging kami. Magkasama kaming natulog. Though medyo natempt ako noon at gusto nya rin, nagpigil ako. Hindi ko gagawin sa kanya yon.  Kinaumagahan, I broke up with you. Sabi mo inexpect mong gagawin ko yon after mo umurong. And I felt like a douche. Ang gago ng ginawa ko. That time, gusto lang kita physically. Aminado ako na nung monthsary natin, nag-expect talaga ako ng action. At ngayon, I hate myself for breaking up with you. Ngayon, namimiss kita. At mahal na kita. And I hate knowing na yung ibang lalake dini-date ka for the same reason I did before, para lang sa pisikal. You deserve so much better. Had I been less stupid, kaya kong ipakita yon sayo. Kung mabasa mo man ito, please know that I miss you. And I'm so sorry. And I love you. Really really. - Coffeestain101, CS, 2013-*****

[updconfessions]

Hi, Gio. Ewan ko lang kung mababasa mo ito, wala lang. Gusto ko lang malabas itong mga hidden feelings na ito (ano raw). Naalala ko pa classmates tayo sa isang subject (di tayo pareho ng course) at muntik na akong tumalon sa tuwa nung sinabi nung prof na tayo ang mag-partner sa report. Since Day 1 pa lang, crush na kita eh. Tahimik ka lang lagi sa likod ng classroom. Akala ko dati ma-ere ka or what, just like the people in your Department do, pero hindi naman pala. You're very friendly and down-to-earth kahit na sa totoo lang, nakaka-angat ka sa buhay. And you're really doing the effort to talk about stuff - personal stuff pa nga minsan for that short period that we're collaborating for the report. It's kinda rare to have such people that can give you so much attention. Natapos yung report that I feel sad that we're back to being mere classmates. Honestly, I could have dared saying that I like you and I can imagine you being a romantic partner, with all the things we are common (and different), pero siyempre I'm not crazy to do so. Di naman tayo close, anyway. And I wonder how would you react kapag nalaman mo. To cap it off, I enjoy the little exchanges we have at times on Facebook about political/social stuff, even though we're on different sides of the spectrum. Masaya na ako doon. - Vito, NCPAG, 2010-*****

[updconfessions]

The bar closed last Wednesday, paving way for us to go to our own apartments. We got high, till the midnight of Sunday, where we decided to do it again. My parents didn't know, what we did at your room last Monday. But I didn't know why you left me, Jeremy, last Tuesday. Jeremy... fuck you. Di ko alam kung tagaDiliman ka ba talaga o tambay diyan malapit sa MRT. Tang.ina mo. If ever makita ko pagmumukha mo sa campus. Makakatikim ka sa akin, though masarap ka ngang tikman... still fuck.  My virginity was taken away from the likes of you, jejemon. Profile picture mo putang.inang selfie. How can I be so naive for a dick that's big as yours. Oo. Blatant ako at ang pagkatao ko. Dahil sa laki ng youknow mo, ang sarap putulin. Punta ka dito. Puta, I said punta! - Minya, CAL, 2012-*****

[updconfessions]

I love him. Very much that it hurts. Sa Econ friend ko for 3 Years. Last week would have been our 42nd. If you just didn't take that MRT Ride that separated us for the last time. Until now, I can't move on. Until now. My academics were still topnotch but still, our review sessions were the ones that define myself as a person with good grades, the ones that mold me as a good student. He didn't die though. He just disappeared without a trace. - Matter, Statistical Center, 2010-*****

[updconfessions]

Want to submit a confession related to your stay in UP Diliman? Click the link: http://goo.gl/6UbJen Type in your confession, name, college and then click "Submit"

[updconfessions]

Harot kang prof ka! How dare you give me a grade of 5.0 when all I was doing was walking in the street with your favorite student. I knew it was impossible, i knew it was. having a grade of 5.0 Sa apat na long exam ko: Pinasa ko lahat. Gusto mo bang ipost ko pa to sa page na to ang mga pictures? Yes: 78, 79, 70 and 65. Grabe. Ngumingumiyak na nga ako sa harap ng parents ko nang dahil sa unang bagsak ko. Ano ba ang nasa amin ni Justin? Don't tell me in love ka sa kanya. I heard the rumors. But this confirmation was enough. It was enough to make me believe na may pagtingin ka sa kaniya. Tsk. - Mamoy, CSSP, 2011-*****

[updconfessions]

Sunken 2010 I was loved, you were sunken Sunken into the depths of the concrete ocean Where were the vows of involving no one? No one but us, Joyal. I broke those vows Joyal, I hope you would forgive me for the times na sinaktan kita I never knew that I was too insensitive, that I left you intermittently Taken you for granted. Give me a chance. Take me back to 2010. But isa kanang quality assessor sa isang kompanya At ako ay isang hamak, na dropout. Na gala, na tambay, na bohemian Na composer ng isang indie band Na naghihikahos sa mga resto ng Maynila Maybe, wala na akong pag.asa.  Hindi, wala na. Bye. - LiliManson, CHE, 2006-*****

[updconfessions]

Naging tayo nung second year high school. We kept it a secret kasi strict ang parents ko at matapobre yung sayo. Pero kahit sa dilim lang tayo magkasintahan, naging masaya ako sa piling mo. Pagdating ng college, napagdesisyunan nating sabihin sa lahat ang relasyon natin. Because of our new gained freedom, mas naging mapangahas tayo. Inom dito, yosi doon, sex dito, momol doon. We were wild. Too wild. January 2013. Sinabi ko sayo na buntis ako. October pa lang, may kutob na ako na may laman ang sinapupunan ko. Nagsusuka ako, mas ganado akong kumain at bumigat ang timbang ko. Before Christmas break, nagpregnancy test ako. Positive. Nang sinabi ko sayo, hindi maipinta ang mukha mo. Tinanong mo ako kung sigurado ba akong sa iyo itong batang to. Panay ang paratang mo na sa ibang lalaki tong sanggol na pinagbubuntis ko. "Malandi ka kasi!", "Sinungaling!", "Hindi sa akin yan!". Bawat salita na binitawan mo ay tumatak sa puso't isipan ko. Simula nung sinabi kong sayo itong batang to, hindi ka na muling lumapit sa akin. Parati mo na akong iniiwasan. You even blocked me on facebook. Pathetic. I had no choice. I felt abandoned. Hindi ko kakayaning buhayin ang baby nato na mag-isa. Hindi pa ako handa, lalo na't hindi kita kasama. Love, I'm sorry. Pina-abort ko yung baby, love. I'm sorry dahil ikaw at ako yung magulang ng batang yun. I shouldn't have done it and you should've stopped me. Walang araw na hindi ko pinagsisihan ang ginawa ko sa anak natin. I hope you feel as responsible for our child's death as I am. -Too-much-love-will-kill-you girl, Eng'g, 2012-*****

[updconfessions]

Hindi ko kinaya. Pabalik na ako sa boarding house na tinitirhan ko malapit sa PhilCoa when suddenly there was a patch of land, bagong construct ata na bahay at may nakita akong couple in the position known as: "Doggy style". They were doing it in the concrete pota I cannot comprehend what I am seeing past 9PM. Shet, there was like six of us staring at the couple. One of us were having an IPhone and trying to record the happening. The driver didn't mind and didn't stop. First time ko nakitang may nag-sex. Yay! Sorry ha, pero proud lang. -HangIt, Eng'g, 2010-*****

[updconfessions]

Romar Jay Tirona aka Roj Tirona. You don't know how much you mean to me. The first time I saw your short movie "Sparks" I have never stopped thinking about you. I have seen the short a thousand times over and every time, I would click the pause button at the scene where you were staring back at your co-actor. And at that moment I would always imagine that I'm the one you are staring at. Your eyes... Your eyes that could pierce even the hardest of barriers... Eyes that make me melt every single time... Our paths have crossed on campus a couple of times before. Shared casual stares. There was even one instance that you smiled back... Or so I thought, for the hopes that we shared a connection even for a brief moment... But then again, maybe it's just me... It was such a rush when I saw you in the corridors of my college one day. You seemed to be waiting for somebody. I so wanted to make a move but I was too afraid to even approach you. So I just stared at you from a distance. Then "T-Square" came out. Oh how I wished that that was my story and that you were the guy with the T-Square. But I know that this is all just make believe because I know that we can never be together. I heard that you are already seeing somebody... So just allow me this chance to say how much I like you... And I hope someday, by some twisted act of fate, our paths meet and finally allow me to say everything to you in person... -confusedmusician, College of Music, 20**-*****

[updconfessions]

The Diliman Files is now searching for Admins. Requirements: 1.) Must be online most of the time. 2.) Must know UP Diliman Culture and Student Life 3.) Must know how to edit posts properly. 4.) Must know how to advertise the page. Wag tayong magpatalo sa The Elbi Files which has now 5,000+ Likes.