''DİLDO'' Birşeyler yazmalıyım. Ne yazdığım umrumda bile değil sadece birşeyler yazmalıyım. Çünkü söylemem gereken binlerce şey var. Kendim ve herkes hakkında anlatmam gereken çok fazla şey var. Ben bir yazar mıyım yoksa bir dildo muyum farkında bile değilim. Birşeyler, birşeyler işte. Anlatılmaması gereken bir çok şey var. Kişisel travmalarımız, uyuşturucu, seks, küfürler, kötü insanlar, hiç biri anlatılmamalı. Bunları duymaya ihtiyacımız yok. Benimde yok. Tek ihtiyacımız olan şey istediğimiz herşeyin tek bir sikik facebook bildirimi halinde hayatımıza kristal bir tabaktan sunulması. Siktir git. Neden bu kadar sinirliyim yada sinirli olup, olmadığımı anlayamayacak kadar uzaklaştım bilmiyorum. Bildiğim bir şey varsa o da ne zaman kendimi berbat hissetsem kendimi bu klavyenin yada kalemlerin, kağıtların ucunda bulduğum. Hikayem seni rahatsız mı etti, çünkü beni rahatsız etti. Aslında en başta kendimde bir çok şeyi duymak ve bilmek istemiyorum, zaten anlatmayacağımda. Bu yüzden merak ediyorum, ben ne bokum yemeye yazıyorum ve anlatılacak bir şey varmış gibi davranıyorum. Genelde on sayfayı geçtikten sonra ne yazdığımı hatırlamam. Bugün iki paragraftan sonra oldu. Ne yazdığımı gerçekten bilmiyorum. Ne fazla sarhoşum nede fazlasıyla kafayı yedim. Yinede ne yazdığımı bilmiyorum. İşte olay bu olmalı. Ne yazdığımı bilmemem. Yazdığım şeyin konusu bu olmalı ne yaptığını bilmeyen ben, ne yazdığını bilmeyen ben ve ne yaptığını bilmek istemeyen binlerce, milyonlarca insan, et yığını. Hepinizin canı cehenneme. Ben ve diğerleri bir bok biliyormuşuz gibi duruyoruz, iyi birer insanmışız gibi davranıyoruz ama buna çok uzağız. Belki bu bir hastalık yada belki bir saçmalık. Şu şöyle güzeldi, bu böyle güzeldi yada bu böyle olmalı şöyle olmalı diye konuşmayacağım yada yazmayacağım. Herşeyin nasıl olması gerektiğini bal gibide biliyoruz. Güzelliğin ne demek olduğunu, çirkinliğin ne tonda donduğunu hepimiz biliyoruz. Bunu yapmıyoruz, yapmak istemiyoruz ve istediğimiz zamanda genellikle fazlasıyla isteksiziz. Genelde insanların beni yediğini düşünüyorum. Çiğ çiğ, laflarıyla, gözleriyle ve donuk, donmuş kalpleriyle. Bunu bana hissetiriyorlar. O mimiği görüyorum, dudağın hemen yanında kırılıyor ve gözler bir şekilde kaçıp saklanıyorlar. Yalan söylediklerini biliyorum. Beni ne için yemek istediklerini de biliyorum. İçimizden birisi ne zaman çıkıp iyi bir halt yemek istese hepimiz onu yiyoruz. Kıyametin kopması için illa ölülerin mezarlarından çıkması mı gerekiyor. Biz mezarlarına girmeyen ölüler birbirimizi yemek için yeteri kadar çirkin değil miyiz? Bu yazdığım şeyler hiçbir anlam ifade etmiyor, aynı dışarda doğan güneş gibi. Evet biraz önce doğdu, turuncuydu ve sarı oldu. Şimdi dışarda tüm kuşlar mesai yapıyorlar ve bir çok insan görevlerine başladılar. Bu gün yazdığım hiçbir şey bir anlam ifade etmiyor çünkü bir anlam ifade edebilecek şeylerin peşinden koşmaktan yoruldum. Anasını avradını siktiğimin dünyasında birşeylerin peşinden koşmaktan yoruldum. Manasız beş milyar sigara içmekten, atmosferi delmekten ve kadeh dokuşturup, et yemekten yoruldum. Ne yapacağımı gerçekten bilmiyorum ve sanki her zaman yarın denen günde bir bayram varmış ve hiçbir zaman gelmeyecekmiş gibi. Sanki yarın denen günde yaşayan bayram için en güzel kıyafetlerimi bugünden giymişimde sonsuza kadar kıyafetlerin içinde sıkışmışım gibi. Giydiğim kıyafetler eskidi ve yarın hiç gelmiyor, sürekli yarın olarak kalıyor. Bütün bunların suçlusu ben olmalıyım ki öyleyimde. Ne zaman kazanacak olsam geri adım attım. Ne zaman bir şey güzel gidiyor olsa ondan kaçtım. Birşeylerin yolunda olma olasılığı bile beni çıldırtmak için yeterli artık. Bir sevgilim vardı ve herkesin sevgilisi gibi birşeydi işte. Sevgiyle uzaktan yakından bir alakası varmıydı bilmiyorum, hissetmiyorum ve hissedemiyorumda. Bu konu hakkında konuşmuştuk. Eğer birşeyler hiçbir zaman yoluna girmezse, hiçbir zamanda bozulmaz diye aramızda düşünmüştük. Sonrada kendimizi yalancı çıkarmıştık. Birşeyler her zaman kötü gider, kötü gidiyor diye iyi şeylerden niye kaçınalım ki diye. Şimdi ikimizde birbirimize yabancı gibiyiz, hatta direk yabancıyız. Bunu bize, biz yaptık ve bende, oda çok memnunuz gibi duruyoruz. En azından ben çok memnun olduğumu biliyorum. Birbirimizle paylaştığımız bu yavşak sevginin, ödünç alınan telefon şarjından hiçbir farkı var mı bilmiyorum. Eğer yaşadığımız herşey boktan olarak kalacaksa ve birbirimize karşı hiçbirşey hissetmeyen insanlar olarak gebereceksek, neden bunca zahmete girdik, neden bunca zahmete girip birbirimizi hazza ulaştırdık yada neden birbirimizi sevdiğimizi söyledik. Ne olduğunu size söyleyeyim hayatımızdan çıkardığımız, bir zamanlar sevdiğimiz, deli gibi sevdiğimiz insanları sadece çıkarmadık. Onlarla beraber kendimizi de hayatlarımızdan çıkardık. Verdiğimiz sözleri, güvenişlerimizi, sevgiyle alakalı düşüncelerimizi, paylaştığımız öpücükleri, yatakları, kıyafetleri, her bir boku, her allahın cezası şeyide hayatımızdan çıkardık. Sevdikçe ve kaybettikçe aslında kendimizden birşeyleri çıkardık. En fazlada kendimize ait olması gereken kutsal şeyleri çıkardık. Umut denen şey, insanlığın temel gıdası. Psikoloji denen şey insanlığın, özelliklede kafayı yemiş dünyanın temel yaşam gereksinimi, bunların hepsini saçma sapan insanların yanında, yakınında yedik. Bunlar birer hataydı. İnsanlığın, benim, diğerlerinin ve tüm herşeyin, hayatından, var oluşundan, bunları çıkarması, çıkarmak istemesi bir hataydı ve hataların en büyüğüydü. Evet ben hatalar yaptım ve hiçbiri gram sikimde de değil. Evet bir çoğundan pişmanım ama gram sikimde değil diyorum çünkü böyle olmak zorunda. Bunların hiçbirin, amına kodumun bir dakikasında bile yanımda taşımak istemiyorum. Hata yaptığım her an, sanki evren yada diğer insanlar, insanlık bana karşı hiçbir suç işlemedi sanki. Sanki herkes peygamber ve sanki diğer bütün şeyler hata yapmamak üzere var olmuşlar. Sanki bu dünyada tek kötü benim ve herkes bununla alay etmek için buraya gelmiş. Aslında söylemek istediğim çok şey var ve bunun için beni çiğ çiğ yemenizi tercih ederim. Ama biliyorum beni yemeyeceksiniz yani yamyamlar yada aç çakallar gibi yemeyeceksiniz. İnsanlık diye kılıf uydurduğunuz, modern işkence teknikleriyle ağzıma sıçacaksınız. Eğer beni tek seferde yiyeceğinize inansaydım gerçekten bunun üstüne bir sigara yakabilirdim bile ama eminim ki bunun keyfini çıkaracaksınız. Çıkarmalısınızda çünkü yalanlarınızdan ve sikik sahteliklerinizden başka elinizde hiçbir bok yok. Şimdi dağılabilirsiniz çünkü lanet olasıca ziyafet bitti. Şimdi dağılabilirsiniz çünkü sizden ve bitip tükenmek bilmeyen egolarınızdan önce ben kendimi yedim. Canlı canlı yedim. Lanet olası bir odanın içine hapsedip yedim. İnsanlıktan ve her boktan nefret ederek. Tek sahip olmam gereken şeyi kaybederek yedim. Üstelik çatal, bıçakta kullanmadım ve bununla günlerce mutlu olabilirsiniz.
2087
vaporwave
ellievsbear
turnnoffyourmind
stormborns
kianamaiart
blakekathryn
