VADE MECUM

yosunduk bir kayanın altında, özgürleşiyoruz. 🐟🦊(ölümefısıldayanadam -kibritçöpümezarlığı)

[vademecumx]

bir süre sonra çırılçıplak kaldık yatakta. utancım, kaybolmuştu bu anın kutsallığıyla. vücudumu keşfeden, daha önce birçok kadına dokunmuş elleri, ilk kez çekinerek bir bedene dokunuyordu sanki. dudakları bir cesetten farksız bedenime hayat üflüyordu her temasta. ve bana, birkaç küçük öpücük bağışlayıp sarıldı. ileri gitmedi. sabaha kadar, çırılçıplak bedenlerimizle sadece birbirimize sarılıp uyuduk. bedenlerimiz birbirine karışırken o gece, usulca bir şarkı mırıldandı kulağıma.

- ölüme fısıldayan adam (12)

[vademecumx]

ayağa kalkıp kağıdı bay k’nin masasına bıraktım ve yerime geri oturdum. “tam oturduğum yerde bunu buldum.”

…

benimle tanıştığında upuzundu saçları. sonra kısacık kestirdi. bir daha hiç uzun görmedim… sigara içmeyi beceremezdi hiç ama kabul de etmezdi bunu. hızlı yürüyemez, bir adım gerimde kalırdı. küçük adımlarla, aramızdaki binlerce kilometrelik mesafeyi kapatmaya çalışırdı. ne güzeldi o anlarda… ne ben yavaşlardım ne o koşardı.

…

- ölüme fısıldayan adam (30)

[vademecumx]

parmağıyla banyonun küçük ve kirli penceresinden görünen binaları işaret etti. “en çirkin olanı, en yakındaki...” dedi bize en yakın gri binayı kastederek. “uzaktakiler o kadar da çirkin değil. ama eminim, onlara yaklaşırsak onlar da çirkin gelecek bize.” derin bir nefes alıp yanağımdan öptü. “tıpkı geleceğimiz gibi. yaşarken çirkin... geçmiş hep daha iyi gibi geliyor o yüzden. eskiyi hatırladığımızda sanki daha iyiymişiz gibi hissettiriyor. ama değil... tıpkı geleceğin de şimdiden iyi olmayacağı gibi.”

- kibrit çöpü mezarlığı (3-21.01.18)

[vademecumx]

o küçük parmağı devleşip kalbime dolandı sanki o an… o tuhaf yerden, parmaklarımız birbirine dolanmış bir vaziyette çıktık. hava daha da soğumuştu. üşüdüm… ama o yanında üşüyen kıza ceketini veren tipte erkeklerden değildi, ben de üşüdüm diyen kızlardan… biz birlikte üşüyen, serçeparmaklarından birbirine bağlı iki tuhaf kişiydik sadece.

- ölüme fısıldayan adam (13)

[vademecumx]

mumları yakma işi bitince ayağa kalkıp ışığı söndürdü ve tekrar yanıma, küvete geldi. bu defa seçtiği pozisyon bir öncekinden daha cüretkâr, daha sahipleniciydi ve bana kendimi daha fazla kadın gibi hissettiriyordu. ikimizin de bakmadan ulaşabileceği yerde olan boyalardan birine sağ elimi batırdım. avuçlarımdan bileklerime doğru akan boyayı özgür’ün yüzüne doğru tuttum. rotayı belirleyecek bir patron gibi bileğimden tutup cehennem bölgesine yaklaştırdı ve bileğimi bıraktı. sanki emri almış gibi pantolonunun düğmesini çözüp kendimi biraz daha geri attım.

- ölüme fısıldayan adam (28)

[vademecumx]

“saçlarımı okşar mısın?” diye sordu. uykulu sesi, mırıltıya dönüşmüştü iyice. sanırım uyku moduna geçmişti bile çoktan. cevap vermek yerine dalgalı dağınık saçlarına parmaklarımı geçirip küçük hareketlerle okşamaya başladım. o kadar yumuşaklardı ki… sonsuza kadar onlarla oynayabilirdim.

- ölüme fısıldayan adam (8)

[vademecumx]

sonra birden sımsıkı sarıldım özgür’e. “sensin, değil mi?” diye sordum tekrar tekrar. sonra hemen yanlış bir şey yapmış gibi çözdüm ellerimi hızla, göğsünün üzerine güçsüz kollarımla bir yumruk attım. “nerdeydin sen? neden gittin? neden seninle kalan son günlerimi de elimden aldın, ha?” bir küçük yumruk daha attım. sonra yine sarıldım. “sensin, değil mi… deliriyor muyum yoksa? delirdim, değil mi?” özgür, elini yanağıma koyup beni hafifçe uzaklaştırdı kendinden. bir süre mimikten yoksun güzel yüzüyle baktı bana, “hayal olamayacak kadar soğuk yüzüme bak” der gibi. gerçekti…

“sadece birkaç dakika,” dedi elini kalbimin üzerine koyup. “birkaç dakika tam buranda saklanmama izin ver…”

- ölüme fısıldayan adam (21)

[vademecumx]

“seviyorum.”

“üşüyorum.”

“koşalım?”

“ısınırım.”

- ölüme fısıldayan adam (25)

[vademecumx]

kendimden nefret ediyordum.

bir duygu fahişesiydim. yüzüme takındığım en hüzünlü ifadeyle yolda durmuş duygu satıyordum ama kimse almıyordu. ben bundan ibarettim işte. çocukken yaptığım gibi. beş dakika ilgi için bir yerlerimi incitirdim. beş dakika sonra tekrar yalnız kalacağımı bile bile... büyüyünce sanki bedenimi değil, duygularımı incitmeye başlamıştım. iğrenç bir alışkanlıktı.

- kibrit çöpü mezarlığı (1-14.12.17)

[vademecumx]

ıssız sokaklarda, yavaş adımlarla yürümeye başladı. yosun’un evine yakın bir yerlerde olduğundan, hızlı yürümek istemiyordu. yavaş yürüyen birini görürse, ben olduğumu düşünmez, diye geçirdi içinden. yakalanmamak için yavaş yürü...

yosun’la el ele tutuşup koştuğu sokaklardı bunlar. ilk kez ellerinin birbirine değdiği, onu ölmekten son anda kurtardığı ve başlarda pek de umursamadığı yosun’u ile koştuğu dar sokaklar... attığı her adımda binlerce kelime duyuyordu. geçmişten gelen binlerce ayak sesi yankılanıyordu sokakta.

- kibrit çöpü mezarlığı (2-14.12.17)

[vademecumx]

başından beri böyleydi sanki. her seferinde özgür’ün elini tutup ölüme gidiyordum. ama her seferinde ben değil, özgür ölüyordu.

- kibrit çöpü mezarlığı (3-30.01.2018)

[vademecumx]

“sesini unutmaktan korkuyorum özgür. seni unutmaktan korkuyorum. senin öldüğüne inanmaktan korkuyorum. ama aynı zamanda ölmediğini bilmekten de korkuyorum. çünkü eğer ölmediysen... çünkü eğer yaşıyorsan ve...” cümleyi tamamlayamadım. “keşke ölüme yaşam arasında bir yer olsa da orada olsan. ve çıkıp, ‘aptal balık, ben oradaydım. hiç mi aklına gelmedi?’ desen... ben de sana ne kızsam ne üzülsem... sadece sana sarılıp bu berbat geçen iki yılı unutsam.”

- kibrit çöpü mezarlığı (1-25.11.17)

[vademecumx]

yanına gelmemi ister gibi, usulca kenara çekildi. üstümdeki tişörtle pantolonu çıkardım ve iç çamaşırlarımla küvete girdim. beni kucaklayıp küçük küvette ikimizin de sığabileceği bir pozisyon ayarladı. çenesini omzuma dayayıp kollarını sımsıkı gövdeme doladı. “titriyorsun,” dedi dudakları tenime değerken.

“korkudan değil,” diye cevap vererek, rahat olduğumu hissedebilsin diye kendimi iyice kollarına bıraktım.

- kibrit çöpü mezarlığı (3-21.01.18)

[vademecumx]

Yosunduk,

bir kayanın altında özgür’leşiyoruz.

[vademecumx]

küveti cılız soğuk su doldururken, o kendini buz gibi küvete attı. soluk duvarlar, rutubetten mahvolmuş banyo, kırık fayanslar, küflü küvet... hepsi kendini ona o kadar iyi hissettirdi ki, şaşırdı. binlerce farklı duygu sıkışıp kalmıştı sanki o banyoda. ve bunların çoğu yosun’a aitti, biliyordu. banyodaki kötü kokuyu güçlü bir nefesle içine çekti. hiçbir kötü koku, ona daha önce cennetten çıkmış gibi hissettirmemişti. yosun’u ne kadar çok özlediğini o an fark etti. öyle çok özlemişti ki, vücudunun her bir milimi onu deli gibi hissetmek istiyordu. yosun’un küçük ellerinin saçlarına dokunduğunu hayal ettiği an, eli istemsizce saçlarına gitti. ama ne saçı vardı, ne de yosun...

- kibrit çöpü mezarlığı (2-07.12.17)

[vademecumx]

Beni kurtar ...

beni göm...

[vademecumx]

“...itiraf edeyim, pınarı çok kıskanırdım. çünkü onu benden daha çok severdi.” gözlerini açıp bana baktı. “hatta itiraf edeyim, seni de çok kıskandım. çünkü seni de pınar gibi çok seviyordu.” bu, beni gülümsetti. “seni öpmeye kalktığım günü hatırlıyor musun?” diye sordu.

usulca başımı salladım. “hiç anlam verememiştim aslında,” diye itiraf ettim.

“aslında sinirlendiğim şey, özgür’ün sende ne bulduğuydu,” dedi gözlerini benden çekip. “özür dilerim...”

“önemli değil anıl, anlayabiliyorum...”

- kibrit çöpü mezarlığı (1-27.11.17)