រឿង ៖ ជម្រើសជីវិត (ភាគ២) កម្មសិទ្ធ៖ Kong Kea
បុីត…ៗៗៗ យីហើយចុះឡានអ្នកណាសុីប្លេគ្មានរបៀបយ៉ាងនេះ ។ បន្ទាប់ពីឮសុីប្លេ មុន្នីក៏អែបម៉ូតូចូលខាង
គង្គា៖ នេះឡានបងផាន់ណូតើ (បងផាន់ណូចុះពីឡានហើយ អូសដៃខ្ញុំចូលឡាន) ផាន់ណូ៖ ឆាប់ឡើងឡានទៅផ្ទះជាមួយយើង គង្គា៖ អូយ!! ខ្ញុំឈឺបងណាស់បងផាន់ណូ ប្រាប់តាមសម្រួលក៏បាន ផាន់ណូ៖ ចូលឡានទៅ មុន្នី៖ គង្គា! មានរឿងអីនឹង គង្គា!! (ដោយខ្លាចមានរឿងមិនល្អលើគង្គា មុន្នីក៏ជិះម៉ូតូតាម)
នៅតាមផ្លូវក្នុងឡានមានសភាពស្ងប់ស្ងាត់ ទាំង ផាន់ណូ និងគង្គា នៅស្ងៀមមិននិយាយរៀងខ្លួន ។ មិនប៉ុន្មាននាទីផងឡានក៏មកដល់ផ្ទះដោយសារការបើកក្នុងល្បឿនលឿនទៅតាមកំហឹងរបស់ផាន់ណូ ឯ គង្គាវិញភ្នែកធ្មេចមិនហ៊ានបើក រហូតទាល់តែផាន់ណូ ទាញដៃចុះពីឡានហើយអូសចូលផ្ទះ ធ្វើឲ្យផ្អើលដល់អ៊ុំស្រី ហើយមុន្នីក៏មកដល់ល្មម
អ៊ុំស្រី៖ ផាន់ណូមានរឿងអីនឹងកូន ? ផាន់ណូ៖ គឺក្មួយរបស់ម៉ាក់នឹង ចេញពីសាលាមិនមកផ្ទះទេ ថែមទាំងគេចទៅដើរលេងទៀត មុន្នី៖ ជំរាបសួរអ៊ុំស្រី អ៊ុំស្រី៖ ចា៎! លើកដៃថ្វាយព្រះក្មួយ មុន្នី៖ ការពិតមិនមែនអុីចឹងទេ អ៊ុំស្រី ខ្ញុំឃើញគង្គាចាំ បងប្រុសយូរក៏សុំខ្លួនជូនគង្គាមកផ្ទះ ដល់ពាក់កណ្ដាលផ្លូវក៏បងប្រុសគាត់មកទាន់ល្មម ផាន់ណូ៖ កុហក !! ចុះពេលចេញពីសាលាហេតុអីមិនទូរស័ព្ទឲ្យយើងទៅយក គង្គា៖ ឲ្យទូរស័ព្ទទៅយ៉ាងបើខ្ញុំគ្មានលេខបងផង ពេលចុះពីឡានហៅបងក៏មិនទាន់បងបើកឡានទៅបាត់ អ៊ុំស្រី៖ មិចមិនសួរប្អូនឲ្យច្បាស់សិនកូន ផាន់ណូ៖ មកពីគេមិនប្រាប់ខ្ញុំធ្វើអី គង្គា៖ នេះសម្រេចថាខ្ញុំអ្នកខុសមែនទេ បងផាន់ណូ អ៊ុំស្រី៖ បានហើយឈប់ប្រកែកគ្នាទៅកូន ទៅផ្លាស់ខោអាវទៅនឹងអាលបានញាំបាយ ក្មួយប្រុសក៏ដូចគ្នា នៅញាំបាយជាមួយគ្នា មុន្នី៖ បាទ! អរគុណហើយអ៊ុំស្រី តែពេលនេះប្រហែលជាម៉ាក់បារម្ភពីខ្ញុំដូចគ្នា ចឹងខ្ញុំលាសិនហើយអ៊ុំស្រី អ៊ុំស្រី៖ ចា៎! សុខសប្បាយក្មួយ អរគុណដែលបារម្ភពី កូនគង្គា ផាន់ណូ៖ ទៅៗ គ្មានអ្នកហៅមកទេ អ៊ុំស្រី៖ កូនផាន់ណូ!! មុន្នី៖ លាសិនហើយបងប្រុស គង្គាខ្ញុំទៅសិនហើយ គង្គា៖ បាទ! អរគុណដែលបារម្ភ ពីខ្ញុំ
នៅពេលល្ងាចក្រោយពីញាំបាយហើយបងផាន់ណេង និងបងផាណា ចូលបន្ទប់រៀងខ្លួន ឯងបងផាន់ណូអង្គុយមើលទូរទស្សន៍ អ៊ុំស្រីរៀបតុអាហារហើយ ខ្ញុំក៏ប្រមូលចានយកទៅលាង អ៊ុំស្រី៖ ទុកទៅចាំអ៊ុំលាងក៏បានដែរកូន គង្គា៖ ក្មួយលាងវិញ ម៉ាក់អ៊ុំទៅសម្រាក់ចុះ អ៊ុំស្រី៖ ចា៎ ចឹងក៏បាន (អ៊ុំស្រីក៏ចូលបន្ទប់បាត់ទៅ) ប្រាវ… គង្គា៖ យ៉ាប់មែនខ្ញុំនេះធ្វើបែកចាន ទាល់តែបាន អូយ! មុតដៃទៀត ឈាម… ឈាម… បងផាន់ណូជួយផង ជួយផង ផាន់ណូ៖ វាថីឯងនឹង អូ៎! ឈាមច្រើនណាស់ ផាន់ណូក៏យកសំភារៈសង្គ្រោះមក ដូចជា កំប្រេស ប៉េតាឌីន អាល់គុល សំឡី ដើម្បី លាងនិងរុំរបួស ឲ្យគង្គា គង្គា៖ ផ្សាណាស់ បងផាន់ណូ ផាន់ណូ៖ ទ្រាំបន្តិចទៅ! ធ្វើអីមិនចេះប្រយ័ត្នសោះឯងនេះ ហើយចុះ កដៃ ឯងទៅត្រូវនឹងស្អីបានហើមដល់ម្លឹង?? គង្គា៖ នៅមានមុខមកសួរទៀត គឺដោយសារតែ បងផាន់ណូ ទាញដៃខ្ញុំពីថ្ងៃមិញនឹង ផាន់ណូ៖ រំអួយណាស់! ទៅបានហើយទៅបន្ទប់ទៅទុកឲ្យយើងអ្នករៀបចំ គង្គា៖ មិនបាច់ទេ បងទៅមើលទូរទស្សន៍វិញទៅ ខ្ញុំលែងអីហើយ ផាន់ណូ៖ ក្បាលរឹងណាស់ឯង យើងឲ្យទៅក៏ធ្វើតាមទៅ គង្គា៖ បាទ!! មនុស្សផ្ដាច់ការ ខ្ញុំទៅហើយ ផាន់ណូ៖ អឺ!!
ដល់បន្ទប់គង្គាក៏ចូលងូតទឹកសម្អាតខ្លួន…15នាទីក្រោយ តុក..តុក.. ផាន់ណូ៖ នេះឯងចូលងូតទឹក ឬក៏ចូលដេកក្នុងនឹង បានជាយូរយ៉ាងនេះ គង្គា៖ រួចហើយ ខ្ញុំស្លៀកពាក់សិន តាមរករឿងគ្មានលួសពេល ផាន់ណូ៖ ឲ្យលឿនមកចឹង គង្គា៖ ដឹងហើយ… ផាន់ណូ៖ អង្គុយមក គង្គា៖ បងចង់ធ្វើអី ផាន់ណូ៖ ប្រាប់ឲ្យអង្គុយ គង្គា៖ អត់ ប្រាប់សិនមក បងចង់ធ្វើអី ដោយក្នាញ់នឹងក្មេងបុិនឌឺពេក ផាន់ណូក៏ ចាប់ក្ដោបមុខ គង្កាហើយ យកបបូរមាត់ខ្លួនទៅផ្អឹបទល់នឹងមាត់របស់គង្គា ដោយការត្រៀមខ្លួនមិនទាន់នឹងការថើបរបស់ផាន់ណូ ធ្វើឲ្យគង្គារបូតកន្សែងពីដៃ ផាន់ណូដកមាត់ចេញហើយនៅមិនភ្ញាក់ខ្លួនទៀត ទាល់តែផាន់ណូនិយាយ ផាន់ណូ៖ យ៉ាងមិចហ៊ានមាត់រឹងទៀតអត់ពេលក្រោយ នេះជាការព្រមាន រឿងពីព្រឹក និងរឿងមិញនេះ គង្គា៖ នេះបង…បងឆ្កួតហើយ ផាន់ណូ៖ ឥលូវ អង្គុយឬអត់ គង្គា៖ អង្គុយហើយ ផាន់ណូ៖ ហុចដៃហើមមក យើងស្អំទឹកក្ដៅឲ្យ… សុំទោសដែលធ្វើឲ្យឈឺ គង្គា៖ បាទ! មិនអីទេ អរគុណដែលបងបារម្ភ( នេះគាត់បារម្ភពីខ្ញុំ អូ៎ ញញឹមទៀត ពេលទៅញញឹមក៏ស្អាតណាស់ តែមិចក៏ចូលចិត្តក្រញ៉ូវ មិនញញឹមធ្វើអី…) ផាន់ណូ៖ រួចហើយ នេះថ្នាំលេបទៅ ឲ្យឆាប់ស្រកហើម គង្គា៖ គ្រាន់តែប៉ុណ្ណឹងលេបថ្នាំដែរ មិនលេបទេ ផាន់ណូ៖ ចង់ត្រូវដូចមិញទៀតទេ? គង្គា៖ អត់ទេ ឲ្យថ្នាំមក (មនុស្សស្អីចូលចិត្តតែបង្ខំគេ) ផាន់ណូ ៖ នេស ថ្នាំ ទឹកនៅលើតុជិតគ្រែ ក្បែរដៃនឹងស្រាប់ហើយ គង្គា៖ ឃើញហើយ គង្គាលេបថ្នាំហើយផាន់ណូចូលងូតទឹកបាត់ទៅ ឯគង្គាក៏ដេកចុចទូរស័ព្ទ… មួយសន្ទុះសម្លេងពីបន្ទប់ទឹកក៏ស្ងាត់… គង្គា៖ បងផាន់ណូ…
មានរឿអីនឹង? ហេតុអីគង្គាស្រែកហៅឈ្មោះផាន់ណូ? ឬក៏មានអីកើតឡើងចំពោះគង្គាទៀតហើយ? បើចង់ច្បាស់មានតែភាគទី៣ទេ នឹងបង្ហាញថាមានរឿងអីរវាងគង្គា និងផាន់ណូ?
