Gökyüzüne Yüksek Gelen Kuş

@veraliona

Burada hala ne yapıyorum bilmiyorum

799 posts

Yatak odamın penceresinden karşı binanın çatısını ve gökyüzünü görüyorum. Başımın üzerinde, aylardır bir lambaya bağlanmayı bekleyen elektrik kabloları sarkıyor tavandan. Biri uzayıp uzayıp parmak ucumdan dokunuyor tenime. İçimde dolaşıyor yangısı. İçimi dolduruyor. Kime öfkeleneceğim, kime kızacağım bilmiyorum. Göğsümde yoğunlaşıyor vücudumu dolaşan elektrik. Kendime kızmalıyım belki de en çok. Enerjiyle dolan bedenim kıvrılıp bükülüyor. Yatakta bir sağa bir sola ve bazen de havaya sıçrıyorum. Sonra ya ben küçülüyorum ya da yatak büyüyor. Ufacık kalıyorum yatağın ortasında. Birisi gelip çarşafı şöyle bir silkelese döküleceğim yerlere. Ben ufaldıkça öfkem büyüyor. Çimenlerin rüzgarda savrulmasına hayranlık duyan bir insana kızıyorum. Tüm dünyayı kucaklamaya çalışan bir kadına kızıyorum.

Gözlerimi açamıyorum ama açsam da göremiyorum. Sanıyorum herkese gösterdiğim şefkatimden bana pek kalmamış. Affedemiyorum. Affedemeyişimle, göremeyişimle mutluyum. Masalda toprağa ekildikten sonra gökyüzüne kadar büyüyen sihirli fasulyeler gibi, yerin derinliklerine kadar küçülüyorum, gömülüyorum. Zaten görmüyorum, zaten siz yoksunuz.

Siz hiç öldürdüğünüz kişiye onu neden öldürdüğünüzü açıkladınız mı?

Benim bu uzun yolları sevmediğimi biliyorsunuz. Neden böyle uzun uzun yollar yaptınız krallığıma diye hesap sormalıydım herkesten ama çok yorgunum. Bu kadar ilerlemek ve bu kadar geride kalmak çok yoruyor beni.

Kendi kendime neleri sevdiğimi düşünmek zorunda kalıyorum bu aralar. Bunu benim için yapabilecek birileri olmalı aslında. Yokuşlu yolları sevmiyorum mesela. Ama düz sokakları da yoldan saymıyorum. Yürümek bu kadar kolaysa ilerleyemiyormuşum gibi geliyor. Sonra kendimle kalmayı çok seviyorum. Kendimi, bedenimi, ruhumu dinlemeyi ve dinlendirmeyi yalnızca ben becerebiliyorum. Kendimle bırakılmaktan hiç hoşlanmıyorum halbuki. Hepiniz öyle yüksek sesle konuşuyorsunuz ki hiçbirinizi duyamıyorum.

Siz hiç öldürdüğünüz kişiye onu neden öldürdüğünüzü açıkladınız mı?

Benim bu uzun yolları sevdiğimi biliyorsunuz. Neden böyle uzun uzun yollar yapmıyorsunuz krallığıma diye hesap sormalıydım hepinizden ama hiç iyi değilim. Bu kalabalık ve bu kimsesizlik hiç iyi gelmiyor bana.

Kendi kendime neleri sevmediğimi düşünmek zorunda kalıyorum bu aralar. Bunu benim için yapabilecek senden başka kimse olamaz. Sabahları kuş seslerini seviyorum mesela. Yakınlaştıkça uzaklaşan, uzaklaştıkça yönünü dahi kestiremediğin kuş seslerini seviyorum. Nerede olduğunun önemsizliğini yüzüne vuran, yalnızlığın en gürültülü sofrası. Yalnızca seninle var olan cıvıltılı bir ormanlık. Yokluğunsa öyle mutlak bir sessizlik ki başım dönüyor gürültüden.

Siz hiç öldürdüğünüz kişiye onu neden öldürdüğünüzü açıkladınız mı?

Benim bu kıvrım kıvrım dolambaçları sevdiğimi biliyorsunuz. Neden böyle kıvrımlı yollar yapmıyorsun krallığıma diye hesap sormalıydım senden ama çok kötüyüm. Bu garipliğim ve bu servetim mutsuzlaştırıyor beni.

Kendi kendime neler yaptığımı düşünmek zorunda kalıyorum bu aralar. Açmadığım kapıları, gitmediğim yolları ve yaşayamadığım günleri düşünüyorum. İnsanın çok ufacık bir umudunun bile olmaması çaresizliğiyle, umuda sığınmaya ihtiyacının olmaması cesareti arasında geçip giden günler. Yalnızca sana sığınmaya olan biçare mecburiyetim. Yokluğunsa içimde dahi kapanan bir kapı ki açılmayacak ölsem.

Siz hiç öldürdüğünüz kişiye onu neden öldürdüğünüzü açıkladınız mı?

Benim bu kıvrım kıvrım dolambaçları sevmediğimi biliyorsun. Neden böyle kıvrımlı yollar yaptım krallığıma diye hesap sormalıydım kendimden ama ölüyorum. Bu ağırlık ve bu hafiflik boğuyor beni.

Kendi kendime neler yapmadığımı düşünmek zorunda kalıyorum bu aralar. Tutunduğum bahçe tellerini, uzandığım yüksekleri, söylediğim sözleri düşünüyorum. Kendime mi daha kızgınım yoksa sana mı? Ya da sen kimsin? Hangi beni aldın sırtına? Ağırlığımdan dizlerinin büküldüğü, kamburlaştığın ama yürüdüğün ya da yürüdüğüm yollar. Yalnızca sana dokunan kabuklu nasırlı ellerim. Yokluğunsa susturuyor tüm kuşları, ormanı yok ederek.

Siz hiç öldürdüğünüz kişiye onu neden öldürdüğünüzü açıkladınız mı?

Ben hiç açıklamadım. Ben hep öldüm.

Hayat kısa ama zorluyor. Kendine dönüyorsun, kendine soruyorsun, kendine sarılıyorsun. Neden bu kadar korkutuyor ki yalnızlık seni? Neden korkutuyor bu kadar yalnızlık seni?

Kapadığım ve açtığım kapıların tümüyüm. Kapadığım bütün telefonlar ve her daim bir şeylere kapattığımız gözlerimiz. Yalnız kalmak ya da yalnız olmak. Nerede ama. Güzel bir kadın demişti ki; ya yalnız kalırsam diye korkuyorsun ya, ya hiç yalnız kalamazsan?

Ne var karanlıkta? Kendimce bir korku, kendimle bir korku. Karar veremediğim için hep karşı tarafın kararlarına uyum sağlıyorum. Uyumluluğumla övünüyorum. Uyumluluğumla, kararsızlığımla, korkularımla, düşüşlerimle, düşlerimle, yıkılmamla, yığılmamla, yakılmamla ve yağmamla kendime.

Okumayınca, yazmayınca, düşünmeyince. Dolayısıyla yüzleşmeyince. Yüzleşmeyince aynalarla, daha mı kusursuzsun? Kusurluyum, eksiğim diye bağırırken hem de. Kimden eksik hem, neyden yoksun? Belki hafiflemektir. Şimdi düşünmeden yazıyorum, biraz böyle olacak.

Biraz böyle olacak şimdi çünkü sevebilmek uğruna bir suret ararken kendiminkini kaybettim. Kendime bakmayı unuttum.

Kimi oluşturduk, kimden kaçtık, kimleri suçladık şimdiye değin. Dön, düşün. Dön, uyu. Dön, yerleş. İnsanın her gitmesi kendiyle buluşmaya dair. Dön, devril. Hepsi hafiflemektir belki. Dolabındaki fazlalıklardan, çekmecedeki tarihi çoktan geçmiş faturalardan, kalbini kaplayan karanlıktan, kalbini boğan insanlardan. Ama bunun yanında kalbini çarptıran o gündelik heyecanlardan da. Bazen mesela yetmemesi aldığın nefesin ve nefes alırken ortasında içindeki tüm boşlukları doldururcasına bir nefes daha almak gibi. Başını geriye atarak, göğsünü kabartarak.

Herkese ve her şeye öyle aşığım ki kendime kalamadım. Eksiliyor mu insan sevdikçe, azalıyor mu? Halbuki bize filmlerde anlatılan çoğalmak değil miydi sevmek, çoğaltmak. Neden azalıyorum o vakit?

Pencerenin kenarından zar zor görünen kırmızı çiçekli ağaç da her mevsim azalıyor ve sonra çoğalmıyor mu? Hep bir döngü içindeyiz. Uzanarak, severek, sevişerek, azalarak, üzülerek ve nitekim yeniden çoğalarak yeniden birilerine uzanarak, birilerini severek.

Eğer ki tanrı kainatı böylesi bir döngüye mahkum ettiyse; bu bir kafesse, girip çıktığımız sürekli, o dairelerden birinin içine yerleştirebilir boyunlarımızı, döngüselliği kırmak için.

Marilyn Monroe during the filming of “The Misfits” in Nevada, 1960. Photo by Inge Morath.

Sana istediğini veremem, çünkü benim kendimden başka bir şeyim yok. Kalp ağrısı vurduğunda kendin dinlemek gibi kalbini. Aynadaki yanıltınca, sürtünerek ve çarparak koştuğum ağaçları seriyorsun ayaklarımın altına. Halbuki göğsüme dayanan bir baştı istediğim. Biri başka bir göğüste, fakat gözleri açık. Seslensem uzanacak, ama o değil. Sadece bekliyorum. Hep gibi. Eskisi gibi. Kucağıma düşen damlalar gibi.

sulfatto-deactivated20241018

Bilmiyorum

Kendimi nasıl sevebileceğimi

Çok uzun ve dik bir yokuştan geçtim

Şimdi bu düzlükte kendimi görüyorum ve

Gideceğim bir yer yokmuş

İçindekiler kullanılmaktan solmuş ama hala atılmamış bir kargo kutusu gibiyim

İçimdekiler kullanılmaktan soldu

Bense kahverengiliğim ve eskiliğimde hala yatağın altında saklanıyorum

Ne olur biri atsın

Atsın ki varacağım bir yer olsun

Şimdi bu yatağın altında yavaş yavaş yok olmak istiyorum

Günler geçiyor

Birileri lazım oldukça beni bulunduğum yerden çıkarıp bir kapağımı kesip alıyor

Yarımlığımla yalnızlığıma dönüyorum yeniden

Günler geçiyor

İnsanlar geçiyor

İnsanlar geçiyor üzerimden atlayarak ve bazen takılarak

Bir ağaç gölgesinde yavru kedilere yuva olsam örneğin

Bir ağaç gölgesinde varlığına sevinen, yolunu bulmuş bir kargo kutusu olsam

Belki bir uçağa binsem

Bir şehri gezsem içimde kitaplarla

Belki bir kamyonetin arkasından tümsekte düşen o kutu olsam

Kimse bilmese içimde ne olmuş,

Kimse bilmese hangi evleri yıkmışım hangi evleri yakmışım

Hangi yokuşlardan geçmişim omzumda tozlarla

O düzlükte pes etsem var olmaktan

lvrdsupersaiyan

Gözlerinde bir şey var

Sen karanlık diyorsun

Benimse gördüğüm en parlak çizgi

Vücudumun etrafına sarılmış bi beden

Ruhumun derinlerine erişiyor parmak uçlarıyla

Baksan göremezdin belki

Ama kayıp bir uçurtmanın ucundaydım

Hem ben güzel de değilim

Geçmişten getirdiğim çok sancım var

Arada tutar

Arada can sıkar

Uzanıp tutamadığım şeyler canımı sıkar

Silemediğim kareler sözcüklerimi siler

Uzanıp tutayım diye kalktım geldim

Silinsin tüm fotoğraflar diye açtım o kutuyu

Hem bak ben güzel de değilim

Ellerim yara bere içinde

Gözlerim yorgun

Bedenimden taşan bir mutsuzluğum var

Kelimelerim hep yetersiz

Hem bak ben güzel bir kadın da değilim

Yalnızca seni sevmenin bir yolunu buldum

Bütün beşeriyetin dışında

Özüme karışan bir duyguyla

Bedenlerimizin uykuya teslim olamadığı gecelerin buğday tarlalarından sesleniyorum sana

Duymuyorsun, çünkü çok uzak çünkü başın çok kalabalık, çünkü hiç de aklında yok

Ama duyumsuyorsun

Yatağımın bu uçurumları, sen seviyorsun diye mi ?

Canımın bu yangısı yalnızca seviyorum diye mi ?

Gözlerin karanlık, gözlerim karanlık

Düşünmeden atladığım bu, kapkara bir ormanlık

Tenimden düşersin

Ve kaybolur gün batımının ışığı

Terli ve kirli bir yatak, bulamadığım çamaşırlar, her yer saç

Sana hiç koklatamadığım çiçeklerim var

Yüreğimin kırgın denizleri sana dökülür

Sabahın bu saatinde ve uykuluyken

Dudaklarından ağzıma bir nehir dökülür

Ellerim ve ellerin,

Hangi hayatın yaraları bunlar birbirimize sürdüğümüz

Sorular ve cevaplar

Bitmeyen gece sanrıları

Konuşamadığımız bir gece

Konuşamadığımız bir gün

O kabuk artık kanamaz sandığın bir gün

Senin için ve sana dair uçmayı bırakır uçurtmalarım

Pencereleri aç, kapıları aç

Kalbinin tozlanmış eski odalarını aç

Ona güzel bakacağım

Gerçekleşen tüm kabuslardan öte

Sana, insanı uykusunda gülümseten bir rüyayı anlatacağım.

Uzatacağım ellerimi,

Parmaklarının arasına kenetlemek için parmaklarımı

Böylece dünyayı döndüren bir çarka dönüşecek ellerimiz

Açar oynarsın, biraz kurcalarsın, hoşuna gider

Sana anlatacağım çok hikaye var

Ama önce, hepsinden önce

Ve aslında hepsinden de sonra

Avucuma o kelebeği koyduğunda kaybettim sana uçurtmalarımı

Ve aslında hepsinden de sonra

Bütün uçurtmalarımı sana kaybetmek için yapacağım

Peki sevgilim, var mı senin inandığın bir Tanrın

Sorar mı sana düşecek misin diye

Kaçacak mısın diye ya da kaçmak ister misin diye

Demiştim,

Ben senin içerinde büyüyen bir bulutum

Çok fırtınalıydım zamanın başından beri,

Seninse çiçeklerini büyütmek istiyorum yalnızca

Zamanla, zamanla ve zamanla.

aestheticssensibilities

Gökyüzüne Yüksek Gelen Kuş @veraliona - Tumblr Blog | Tumgag