düşünüyorumda aşk olmasa ne yapardık, bugüne kadar hala insan olarak kalabildiysek mutlak bunda en büyük görev aşk'a ait.
her nekadar serzenişlerimiz, aşka sitemlerle süslenmiş öykülerimiz olsada, yürek boşlukta durmuyor, hacmi yok sevmeyince…
en romantikten en antiromantiklere kadar herkes hayatı boyunca mutlak karşılaşıyor bu duyguyla, yüreğe söz geçmiyor, fırtınanın ortasında buluveriyor insan kendini, bir sağa bir sola sallanıveriyor eğer yılmak ve yıkılmak seçeneğini göz ardı ederseniz, keyiftende yenmiyor..
peki neden herkes korkuyor aşktan ?
korktukları aşk değil aslında, üzmek ve üzülmekten, aşkı bulup aşkı yitirmekten, iştah kesintileri, mide bulantılarından, uykusuz gecelerden, göğüs kafesini zorlamasından, yanaklarımızda kuruyacak tuzlu su birikintilerinden korkuyoruz..
aslında sorun ne biliyormusunuz ilk görüşte aşklara olan inançların fazlalığı, kalp birden vurmaz, aşk göz göze gelmeden, elele tutmadan,konuşup kelimelerde kaybolmadan, kaçamak bakışlarda utanmadan, geride anılar bırakmadan, döllenip kalpte peydah olmaz bu yüzden her kalp çarpıntısını aşk sanıp sonra suçlamak ta çok doğru değil..
aşk bu görülmüyor işte saydam bir duygu, yara almadan geçmek mümkün müdür, yada girip hiç çıkmamak, gel deyince gelmiyor git deyincede gitmiyor.
bazen varken yokluğunu hissedersiniz çoğu zamanda yokken varlığını hissedersiniz.
o zaman dileğim varken varlığını hissedip aşka doymanız..
2087
gummygunk
ellievsbear
andulkaphoto
snowghoul
jbbartram-illu
