Έμμετρος Ρεαλισμός @verserel - Tumblr Blog

Εγώ ας πούμε σήμερα,

ξύπνησα θλυπημένη.

Ένιωσα λείπη, θλύπη, λίψη

Κι ύστερα με κατέβαλε

μία μελιγχολία, που έγιν΄ ελαγχολία

κι αν με ρωτάτε τώρα που βραδιάζει

νιώθω μια απέραντη απέραντη γλύπη.

Κάπως καλύτερα

από το φασομπαινωψήνομαι

Έχουν περάσει οχτώ λεπτά και είκοσι δευτερόλεπτα Το φως το ήλιου έχει φτάσει στη Γη χωρίς νύχτα, με σκέψη διαυγή καθαρή προσπαθώ ν’αποδείξω πως καμιά φορά μ’ενοχλεί που δεν μπορώ να σ’αγγίξω Δεν ξέρω ποιο μέρος του κορμιού σου τα δάχτυλά μου νοερά ακουμπάνε Κι αυτό το σβολάκι από φως που όλη μέρα στο στήθος μου σέρνω ανάμεσα σε αίθουσες συνεδριάσεων σπατάλες και κόρνες, δεν ξέρω τι να το κάνω [όπερ έδει δείξαι λοιπόν]

Η φωνή σου

Κι ύστερα το στέρνο μου έσπασε σε κόκκους σκόνης, απ'αυτους που λαμπιριζουν τα μεσημέρια Η γλώσσα μου έγινε στιχακι κι άρχισε η ανάσα μου να ζητάει γι'αντάλλαγμα λέξεις Από αύριο θα σου ξοδευω λίγοτερο Ντέιβιντ Μπαουη

Το ξέρεις πως αν μέναμε μαζί, θα ταξιδεύαμε κάπου που όλοι θα ζήλευαν και θα ζηταγαν να δουν φωτογραφίες.

Το ξέρεις ότι αν μέναμε μαζί, δεν θα σταματούσα να σου φτιάχνω ποτέ πρωινό.

Ούτε να σου χαϊδεύω την πλάτη τα πρωινά θα σταμάταγα.

Το ξέρεις πως αν μέναμε μαζί, θα ήμουν καλύτερος άνθρωπος, γιατί θα'ξερα στα σίγουρα πως η αγάπη διαστέλλεται στο διηνεκές.

Το ξέρεις πως αν μέναμε μαζί, καμιά φορά θα με βαριόσουν και ίσως αν μέναμε μαζί και μου λεγες κάθε τόσο πόσο μ'αγαπάς, μπορεί να μεγάλωνα κι εγώ και να μπορούσα μια μέρα να θέλω κι εγώ να πάω μια βόλτα χωρίς εσένα.

Το ξέρεις ότι αν μέναμε μαζί θα υπήρχα πάντα και πριν απ'ολα για σένα.

Μα

(δραματική παύση).

#greekpoetry #ποίηση #greek poetry #poetry #emmetrosrealismos

#greekpoety poetry emmetrosrealismos #greekpoetry #ποίηση #poetry #greek poetry

https://www.facebook.com/emmetrosrealismos/

https://www.emmetrosrealismos.com/2020/04/blog-post_11.html

Άνοιξα το τιντερ να βάλω

καμιά φωτογραφία της προκοπής ,

μια που εσύ θες νά βρεις τον εαυτό σου στη Δονούσα

και στη Σχοινούσα

και με θύμωσες που ηταν Κυριακή με ηλιο και δεν μου ειπες καλημερα

τόσο που αν δεν μας χώριζαν θαλασσες θα σε γάμουσα

άγρια

Και για μη μακρυγορω, ψάχνοντας φωτογραφία ψαρωτικια, είδα τη φάτσα σου με φόντο το Αιγαίο να χαμογελάει αγουροξυπνημενη και δεν θυμώνω πια.

https://www.facebook.com/emmetrosrealismos/

https://www.emmetrosrealismos.com/2019/12/blog-post_19.html

Καλές οι περιγραφές οι εν εκστάσει

όπως και οι πύρινες καυλοϊαχες

Οι λέξεις "μούσκεμα","ιδρώτας" και "σεντόνια".

Και τα εν τω κράτει της ποίησης ισχυοντα συνώνυμα της λέξης "μουνι".

Πέταλα των νυμφών, κοσμικό ρόδο και προπαντός το "θαύμα ".

Ευφανταστη όλη αυτή η έμμετρη πορνογραφία.

Αλλα εχθές το βράδυ,καθώς μ'εχυνες ξέχασα για λίγο πως πεθαίνω.

Και δεν ξέρω αν υπάρχει πιο ποιητικός τρόπος να στο πω,

αγάπη μου.

Χευ, είμαι 17 χρόνων και αποδέχτηκα πρόσφατα πως μου αρέσουν οι γυναίκες και δεν το έχω πει σε κανέναν, εκτός από μια φίλη που ας πούμε έχουμε κοινά ενδιαφέροντα. Διάβασα όλα τα κείμενα σου και πραγματικά είμαι ευγνώμων που βρήκα το blog σου. Ώρες-ώρες νιώθω ότι δεν θα αντέξω άλλο και θα της μιλήσω ενώ δεν πρέπει. Σήμερα που διάβασα το "Σταρτ λαικινγκ πουσι φορ μι ναου", μου έδωσε μια παρηγοριά και θέλω να ελπίζω ότι τα πράγματα θα καλυτερεύσουν. Εν πάση περπτώσει, με άγγιξαν όλα εξίσου.

Καλησπερα. Τωρα ειδα το μήνυμα σου.Να είσαι ελεύθερη και να επιλέγεις ανθρώπους που σε αποδέχονται. Ο,τι και να γίνει,προσπάθησε να έχεις γύρω σου ανθρώπους στους οποίους εκφραζεσαι ελεύθερα. Χαίρομαι που σε άγγιξα :-) και ναι υπάρχει ελπίδα.

Πριν από σένα είχα σάρκα

πεινασμένη ·

τώρα έχω σώμα που διψάει