.

.

[veyselyild]

Bana diyorlar ki, ne yaşadın da böyle yazıyorsun?

Hangi yangından kurtardın bu kelimeleri,

Hangi uçurumun kenarında ördün bu cümleleri?

Ardımda devasa enkazlar arıyorlar,

Manşetlere sığacak büyük dramlar...

Görkemli yıkımlar, fiyakalı delilikler…

Var elbette birşeyler de ...

Bilmiyorlar,

Ben sadece kendi sarp yollarımdan geçmedim;

Başkalarının sessiz çığlıklarında,

Onların dökülmeyen gözyaşlarında kayboldum.

Kim bir acı bıraksa orta yere,

Gidip en çok onun kalbinde uyudum.

Kendi payıma düşen kırıklıkları cebime koyup,

El alemin yangınına ferman oldum.

Büyük fırtınalar koptu elbet benim de içimde,

Kendi ömrümün de gizli yara izleri var satırlarda.

Ama ben sadece kendimi susmadım;

Herkesin çekip gittiği o ıssız odalarda,

Başkalarının dilsiz kederini dinledim.

Bir fincan kahvenin yalnızlığını,

Bir insanın kırılmış gururunu kendime dert ettim.

Siz adını koyup geçiyorsunuz hayatın,

Ben adını koyamadığınız o boşlukta üşüyorum.

Soruyorsunuz ya, ne yaşadın da böyle yazıyorsun diye;

Kendi yüküm yetmezmiş gibi dostum,

Gittim, herkesin unuttuğu o ince sızıyı da

Alıp kalbimin evinde misafir ettim.

Ben aslında sadece kendimi değil,

Benliğimi feda edip içinde kaybolduğum

O dilsiz hikayelerinizi yazıyorum

[saireyn]

"Ah, birazcık kaygısızlık beni dünyanın en mutlu insanı yapabilirdi…"

Genç Werther'in Acıları, Johann Wolfgang Von Goethe

[veyselyild]

Her hevesin sonu kırık bir ayna,

Baktıkça kanadı yüzümüz, yoruldu.

Her arzu, avuçta eriyen bir kar tanesi,

Geriye yalnızca ayazı ve buzu kaldı.

Ne bir beklenti artık, ne bir umut kırıntısı,

İçimizdeki bütün renkler soldu.

Hiçbir şey istememenin bu ağır sessizliği,

Mutluluk değil bu, vazgeçişin yemini.

Issız bir liman şimdi o kalabalık dünler,

Ne bir gemi bekler ne de bir haber.

Unutmanın o dipsiz, o soğuk oyuğu,

Sığındığımız tek yer, tek sığınak meğer.

Bu gölgesiz boşluk, bu isli kabulleniş,

Belki de en dibe, en sona eriş.

Hiçliğin sunduğu bu donuk, bu isimsiz huzur...

Bize uygun olan buymuş anlaşılan.

[binyasindayim]

[veyselyild]

Biriken zehir gibi ağır,

Çürüyen umutlarımın kalıntısında

Ne sevgiye yer var ne kurtarıcı bir söz.

Sabır, çoktan çatlamış bir kabuk,

Ve içimde yalnızlığın soğuk hançeri.

Yorgun dalıma kuş konsa,

Kırılır.

Öyle bir yük ki omuzlarımda,

Bir tüyün bile ağırlığına dayanamazken

Her umut, bir intihar olur.

Gözlerimde kayıp yıldızlar,

Söndü, söndü, artık sadece siyah.

Bir zamanlar parlayan yanlarım,

Şimdi sadece karanlığın ta kendisi.

Ağır ağır çöken bir gece gibi

Boğazımı sıkan sessizlikteyim.

Her nefesim, içimde kırılan bir kemik;

Gözlerim, karanlıkta kaybolan yıldızlar.

Umudun cesedini taşırken,

Gecenin en soğuk boşluğunda,

Dikenler saplanır kalbime,

Her atışta biraz daha kanar içim.

Gözlerimde yankılanan çığlıklar,

Hiçbir kulak duymaz, hiçbir dil söylemez.

Kırıldım, parçalandım, ama sessizim—

Çünkü sesim, bir mezarın kapısında unutulmuş.

Karanlık artık bir gölge değil,

Bir ten, bir dil, bir ağız oldu.

İçimde konuşuyor sürekli:

“Sus… kimse duymayacak zaten.”

Her gecede biraz daha yokum,

Ve her sabah biraz daha yabancı.

Belki de ben hiç olmadım.

Sadece sessizliğin biçim verdiği

Karanlık bir hatıra kaldım geriye.

Ne çocuk var içimde artık,

Ne de ona inanacak bir ben.

Ve ben artık,

Toprağın karanlığında çürüyen bir enkazım.

[veyselyild]

Rutubetli Vicdanın Yankısı

Ben, kilidi kırılmış bir hatanın

Rutubetli vicdanında küflenen yankısıyım.

Zamanın bile değmediği bir suskunlukta

Kendi gölgemle küskün, kendi izimle kayıp.

Bir dua gibi başladım hayata,

Ama lanet gibi kaldım dudaklarda.

Neye tövbe ettim, neyi unuttum bilmiyorum

Sadece içimde dönen eski bir suç

Gece uykularımı pasla mühürlüyor.

Her adımda

İçimdeki mahkemede yeniden yargılanıyorum,

Savunmasız, tanıksız, affedilmez.

Vicdanım artık bir çukur:

Ne gömülüyorum, ne çıkabiliyorum.

Bir zamanlar “ben” dediğim şey

Şimdi duvarlara çarpıp geri dönen

Bozuk yankılar sadece.

Sesim bile benden utanıyor artık,

Aynalar yüzüme bakmıyor.

Hiçbir yağmur temizlemiyor içimi,

Çünkü bazı lekeler

Toprağın altına bile siner.

Ve bazı hatalar

İnsanı mezarına kadar izler.

Affedilmek…

Kulağa güzel geliyor

Ama bazen insan,

Kendisini affetmeyi unutur.

Unuttukça

Bir pas gibi yayılır içe doğru.

Ben,

Ne büsbütün pişman

Ne de tam anlamıyla pişman olmayanım.

Sadece…

Artık geç kalmış biri

Yanlış bir anda, yanlış bir ben.

[veyselyild]

Yaşamak için kendi gururunu öldürmüş bir enkaz.

Sandıklarının kurbanı.

Yarım kalmış hikayelerin yitik kahramanıyım ben.

Ben,

Başlamamış bir hikâyenin son cümlesiyim.

Kimsenin okumadığı

Ve asla yazılmayacak bir kitapta

Yırtılmış bir sayfayım.

Adımı unuttular bir zamanlar dua edilen dudaklar.

Şimdi sessizlikle mühürlü her hece.

Bir çığlık kadar sahici,

Ama duyulmayan.

Kendime bile yabancı

Bir surette yaşıyorum artık.

Ne gelen var ne soran,

Sadece kırık aynalarda yankılanan ben.

Bir zamanlar umut olan gözlerimde

Şimdi rüzgarlar esiyor…

Sürgün edilmiş hayallerin

Tenime çizdiği izlerle yaşıyorum.

Kendimi affedemedim,

Affedilmek istemedim belki de.

Çünkü bazı yaralar kapanmaz,

Sadece alışılır sessizliğine.

Karanlıkta yürümek kolay değil

Ama ışığı kaybetmiş birine

Karanlık da yoldaştır bazen.

Ve ben… onunla dost oldum çoktan.

Ben, kilidi kırılmış bir hatanın

Rutubetli vicdanında küflenen yankısıyım.

Ne yolum vardı baştan,

Ne de yola koyulacak bir ben kaldı şimdi.

İçimde susmuş bir ordu,

Silahlarını kendine çevirmiş askerler gibi.

Zaman bile dokunmaz bana artık.

Takvimlerde yeri olmayan bir günüm ben.

Her saniyem, kendini doğuran

Ve doğar doğmaz intihar eden bir düşünce.

Benliğim,

Üzerine unutulmuş bir yalnızlığın

Adını kimsenin bilmediği mezarı gibi.

Ne dua var, ne çiçek,

Sadece karanlık… ve karanlığın bile ürktüğü bir sessizlik.

Bir çocukluk gülüşü hatırladım.

Islak duvarlara rağmen güneşin sızdığı bir gün.

Adımı söyleyen birini,

Belki hiç olmadı ama ben duydum.

Bir çiçeğin çatlamış topraktan

Utana sıkıla yükselişi gibi

İçimde bir şey,

Ne olduğunu bilmediğim

Ama ölmek istemeyen bir şey

Kımıldadı.

Umut,

Yüzüme dokunup geri çekilen bir hayal.

Tutmaya çalıştığımda

Toz olup aktı avuçlarımdan.

Ama sonra,

Bir çatlakta unuttuğum bir nefes gibi

Kıpırdadı içimde…

Ne tam bir umut,

Ne de vazgeçilmiş bir hayaldi bu—

Sadece hâlâ yanabildiğine şaşıran

Bir kıvılcım.

Gözlerimi kapadım…

İçimde yankılanan kendi sesim değildi artık,

Sanki biri—ben olmayan biri—

Kül olmuş bedenimden

Bir zamanlar inandığım bir şeyi

Geri çağırıyordu.

O an anladım:

Bazı karanlıklar

İçinde ışık doğurur,

Ve bazı sessizlikler

Bir çığlıktan daha gürdür.

Ben,

Kendi yokluğunun içinden

Bir varlık doğuran gölgeyim.

Kendine mezar olmuş bedenimde

Yeniden yürümeyi öğrenen

Kırık bir düşüm.

Adı olmayan bir direnç,

Dili olmayan bir dua gibi.

Ve eğer bu hayatsa hâlâ,

Adını koymasak da olur.

Çünkü bazı hayatlar

Sadece unutulmuşların kalbinde atar.

Ve ben, o kalpteyim hâlâ.

Ölü değilim.

Sadece biraz geç kaldım yaşamak için.

[diaridellaluna]

[artikkisacumlelerkurmakistiyoru]

[penaber]

[feudecendres]

[veyselyild]

nerede yaşıyorsun

Kahramanmaraş.

[huzurkokansiirler]

yorgun dalıma kuş konsa kırılır.

[veyselyild]

Uçmak isterim sonra gökyüzü, bulutlar ve görülmemiş her şey.

[deathofthebutterfly-deactivated]

[berceste-i]

Yanlış bir kapıyım ben önünde yanılmış bir çocuğun durduğu..

Açılsam acılara değer kanatlarım..

[berceste-i]

لَيْسَ بِاَمَانِيِّكُمْ وَلَٓا اَمَانِيِّ اَهْلِ الْكِتَابِؕ مَنْ يَعْمَلْ سُٓوءاً يُجْزَ بِهٖۙ وَلَا يَجِدْ لَهُ مِنْ دُونِ اللّٰهِ وَلِياًّ وَلَا نَصٖيراً ﴿١٢٣﴾

Ne sizin kuruntularınızla, ne de Kitap Ehlinin kuruntularıyla değil. Kim bir kötülük yaparsa, onunla cezalandırılır o, Allah'tan başka bir dost ve bir yardımcı bulamaz..

Nisâ/123

[berceste-i]

Ben Nûh değilim, bu tûfan beni boğar..