SIYAH. @vincentmivangoghmus - Tumblr Blog

İki yıldız düşün. Evinin penceresinden bakınca bir iki parmak mesafesinde birbirlerine kavuşmaları. Bir iki parmak , bir iki santim. Kavuşmak an meselesi değil mi ? Azıcık uzanıverseler buluşacaklar. Kocaman bir ışık saçılacak o an. Ne hoş. Ve düşün o yıldızlardan birindesin ya da birisin. Bak karşına şimdi. Korkma! Kaldır kafanı, gözlerini iyice aç ve bak. Uzat elini. Gördün mü o kocaman ışığı? Hissettin mi ona dokunduğunu? Dur. Cevap verme sakın. Olmadı değil mi? Küçümsenemeyecek büyüklükte bir boşluk var aranızda. Korkutucu bu. İşte tam da böyleyiz. İki yıldız gibi yakın. İki yıldız gibi uzak ve kavuşması neredeyse imkansız. Ben pencereden bakıyorum oysa. O bir iki parmaklık gibi görünen mesafeyle avutuyorum kendimi. Olur diyorum. Bu iki yıldız birleşir, kocaman ışık saçılır. Olmuyor. Ben her ne kadar avutsam da kendimi olmuyor. Ve ben o aramızdaki devasa boşlukta savruluyorum olur da uzanır dokunurum diye. Bir yandan hemen aşağımızda dönüyor dünya, sana kavuşamıyor olmamı umursamadan. Olmuyor mu oluyor işte. Oluyor da dayanılıyor mu dersin buna? Deme. Dayanılmıyor...