Het is zonde een hart te geven aan iemand die niet weet hoe zorg te dragen voor fragiele dingen.
Dat de losse stukken en littekens voorbij gaan aan een oog die alleen ziet wat
het wilt zien. Zonde wanneer iemand niet de trage slag wilt aanzien die het maakt. Het kloppen van een sputterend wezen
die in stilte staakt. Er is een zachtheid dat breekbaar aanvoelt wanneer je het aanraakt met de top van je
vinger of een zachte adembries. Dat het reageert op elk kleine verandering naar verlies. Wachtend op een paar
handen die gewend zijn fragiele dingen te onderhouden en de tijd nemen voor traag herstel. Er is geen spel dat
gespeeld moet worden alleen een fel licht dat moet doorbreken. Omwikkel het in een zacht deken en fluister het
zekerheden toe. Maak het minder moe voor het leven dat drukt; de pijn die oprukt. Het gezucht van ondergaan.
Het verstaan van eenzaam. Dit hart heeft niemand nodig om harder te slaan, maar het is fijn breekbaar te zijn
met bescherming aan. Laat het zijn in haar pijn, maar maak het niet kleiner dan het is. Zorg niet voor een groter
gemis. Vis de schoonheid uit het donker. Verwonder je aan de pijn zonder breekbaarheid. Sta stil bij de kracht van
tederheid.