Lieve papa,
Het is kerst en misschien is dit wel het perfecte moment dat er een brief voor jou komt. Je hebt me van jongs af aan al graag verteld dat het leven een aaneenrijging van teleurstellingen is. Hoewel ik dat vroeger niet begreep, heb ik nu je wijsheid over heel mijn lichaam geborduurd met het roodste garen dat ik vinden kon, opdat ik niet vergeet. Nu nestel ik me graag in de dalen en ik vlei mijn vermoeide lichaam in de rondtes van de holtes, het komt niet eens meer in me op dat je ook nog naar de top kunt. Er zijn veel mensen die zeggen dat het uitzicht daar beter is, maar zij snappen niet hoe het leven werkt. Ik rol me graag op in de dalen, want daar kun je niet vallen.
Het leven is een opeenvolging van teleurstellingen en het enige wat mij is bijgebleven is dat de hoogtepunten nooit echt tellen. Je zei me dat ik te veel wil en dat ik kiezen moet, dat het stellen van prioriteiten van levensbelang is. Ik was slechts op zoek naar het leven tussenin, naar de afstand tussen de tegenslagen. Of de reeks als een parelketting zonder tussenruimte was, of een dunbevolkt gebied waar slechts enkele huizen staan, die je vanuit de lucht niet eens ontdekken zou. Ik wilde weten wat de zwakste schakel was, waar ik de teleurstelling kon breken. Het bleek meer te zijn als prikkeldraad en ergens onderweg ben ik blijven haken. Waar ik eerst nog goed wegkwam met enkele kleerscheuren, heeft het ijzer nu mijn huid doorboord. Ik denk dat ik lang genoeg gezocht heb naar het geluk, dat ik niets gevonden heb.
Lieve papa, ik ben klaar met de teleurstellingen, ben ik dan ook klaar met leven?
