brieven aan mama

[lievemama]

Lieve mama,

Misschien heb ik een oorlog gestart, maar dan is het met een fluistering die zielen kan breken. Dan is het met een leger met de lichtste tred ter wereld, aangevoerd door schuld en schaamte en een pasgeboren woede. Met een kwetsbaarheid die doorboord wordt door er enkel naar te kijken. Zonder wapens, zonder schilden.

Lieve mama, misschien heb ik een oorlog gestart, maar vlak daarvoor bouwde ik wegen en tunnels voor mijn vijand, zodat hij zich makkelijk door het leven kon verplaatsen. Daarvoor brak ik mezelf, totdat ik bloedend op de grond lag, vergiftigde ik mezelf, totdat ik huilend op de bodem lag. Daarvoor prevelde ik dat ik gewond was, maar wilde niemand naar me luisteren. Misschien heb ik een oorlog gestart, slechts omdat ik niet meer breken, bloeden, huilen wilde.

Lieve mama, misschien heb ik een oorlog gestart, maar dat was niet zonder te schreeuwen dat het me spijt. Niet zonder te schreeuwen dat dit niet mijn bedoeling was. Niet zonder nog mijn hart en huid te breken, niet zonder te boeten, niet zonder te verliezen.

[lievemama]

Lieve mama,

Er zijn nog steeds dagen waarop ik de zon niet zie schijnen, maar ik voel haar nu, mama, ik voel haar prikken in mijn rug. Ik voel de aarde trillen van vreugde onder mijn voeten als ik voel dat ze eraan komt, mama. Ik zie de bloemen uit de grond schieten en ik schat het gras groener dan ooit. Haar warmte voelt als armen om mijn schouders en als licht in mijn lichaam. Ik denk dat ze van me houdt, mama, ik denk dat ze na alles nog steeds van me houdt.

En ’s nachts kan ik weer slapen, mama, de nachten zijn niet meer zo eng. Ze vleit zich naast me na de dag en de sterren bewaken ons tegen duisternis. Ik droom over haar met haar zonnestralen als mijn deken. ’s Ochtends staan we samen op en mag ze weer schijnen en mogen wij gelukkig zijn.

Het zal nog wel eens regenen, mama, maar het zal niet meer donker blijven.

[lievemama]

Lieve mama,

Het is nu tijd voor mij te boeten. Dat moet waar de zon niet schijnt, ik verdien geen warmte op mijn lijf, ik verdien geen licht in mijn dagen. Verberg me in de aarde met mijn gezicht tussen de wormen en mijn ogen vol met zand. Begraaf me tot ik stop met ademen, tot ik nooit echt heb bestaan.

Daar moet ik gaan liggen mama, moet ik rotten tot ik heb hersteld. Tot mijn fouten zijn genezen, tot mijn schade is vergoed. Ik krijg geen witte kist met honderd rozen, duizend tranen. Ik lig te woelen tussen insecten, daar is waar ik thuis hoor. Ik zal nooit rusten, mama, wees niet bang, ik zal nooit rusten en ik zal boeten.

Laat de insecten mijn huid stuk vreten en zich zo in mijn lichaam nestelen. Laat ze onder mijn nagels kruipen en laat ze krioelen tot ik wil gillen. Laat ze het geluid smoren en mijn longen vullen. Laat ze door mijn aders stromen, laat ze in mijn hersens slapen.

Lieve mama, verstoot me. Verbrand mijn woorden en verwoest mijn spullen. Vernietig mij, mama. Verwijder en vergeet mij, ik zal vergaan voor ik sterf

[lievemama]

Lieve mama,

Er zijn nog maar weinig woorden over. Ik denk dat het veilig is te zeggen dat ik verloren heb. Ik denk dat het tijd is je verlies te innen.

[lievemama]

Lieve mama,

Je fluistert dat je het koud hebt en ik knik. Het is niet moeilijk om te zien dat je afkoelt. Ik zie dat de kou onder je huid waait, zodat je temperatuur daalt, ik zie dat de ijskristallen in je botten kruipen en je langzaam laten verstijven. Ik voel de kilte in je blik en ik ben bang voor de winter, mama, ik ben bang.

Lieve mama, ik kan niet wachten tot de lente, tot je dooit. Ik kan niet wachten tot de warmte je lijf doordringt en het leven door je aders stroomt. Ik kan niet wachten tot de natuur zich herpakt en de bladeren aan bomen plakken, de lammetjes door de wei rennen en de lucht weer blauw kleurt.

Dus ik plant bloemen voor je en ik bid dat ze ontpoppen. Ik smeek de sterren feller te stralen opdat je niet in de duisternis verdwijnt. Ik blaas je zacht mijn warme adem, om de vorst te verjagen. Ik schilder het gras groen voor je voeten en ik teken vlammen aan de horizon.

Lieve mama, ik kan niet wachten tot de zon weer schijnt, voordat ze bevroren is.

[lievemama]

Lieve mama,

 Ik weet niet of hij een waarschuwing verdient, ik weet het niet.

Waar was mijn waarschuwing, mama? Waar was mijn waarschuwing? Was mijn waarschuwing de jongen die me uitkleedde, was dat zijn hand voor mijn ogen of zijn vingers tussen mijn benen? Waar was mijn waarschuwing dat hij mijn lichaam ging openscheuren en me daarna leeg liet bloeden?

Misschien was mijn waarschuwing dat hij zijn kracht niet kent, maar dat hij geen kwaad door zijn lichaam heeft stromen. Misschien heeft hij dat dan in mij achtergelaten, mama, want het moet ergens zijn gebleven.

Lieve mama, ik denk dat zijn waarschuwing een arm rond zijn schouder is, en nog één en nog meer dan om de mijne. Zijn waarschuwing zijn pleisters op zijn ongehavende vingertoppen en een kus voor hij gaat slapen. Ik denk dat hij geen waarschuwing verdient, want hij heeft open armen om hem te vangen.

Misschien is zijn waarschuwing zijn moeder voor zijn deur, huilend, niet om wat hem is overkomen, maar om wat hij heeft gedaan en misschien is dat genoeg.

[lievemama]

Lieve mama,

Het is me toegestaan te helen, maar om te helen moet ik eerst mezelf openstellen. Dus ik trek de verbanden van mijn lijf, ruk de hechtingen uit mijn ribben en rijt de littekens van mijn organen open en daar onthul ik mijn geheim.

Het had zich allang een huis gemaakt diep in mijn baarmoeder, die toen nog voor niks goed was dan een geheim de mond snoeren. Het openbaart zich als duizend messteken in rug en hart, waar ik niet om gevraagd heb, maar die ik wel moet toedienen. Dus je vraagt me waarom je bloedt en ik zeg dat ik niet langer de wereld kan dragen. Je vraagt me waarom ik bloed en ik zeg dat ik niet langer het bloeden kan verdragen.

Lieve mama, nu ben ik de verwoester van werelden, maar ik kon ze niet langer dragen. Lieve mama, buig je hoofd en zeg niet dat het je spijt, maar dat je van me houdt.

[lievemama]

Lieve mama,

Ik zie ons sterven van een afstand. Eerst de woorden, dan begrip en tenslotte de liefde. Er rest mij niets meer dan ons een afscheid schilderen.

Een graf bezaaid met duizend rode rozen, die verwelken zodra we onze ogen sluiten. Een kist bekleed met wolken, die verzwaarden zodra we onze laatste woorden spraken.

Dat is waar we onze hoofden ten ruste leggen, want wij zijn moe en daar is waar we onze ogen ten hemel richten om te zien hoe de eerste scheppen aarde op onze gezichten vallen.

Ik hoor geen lief afscheid, maar jij hoort misschien nog de woorden die mijn lippen te laat prevelen, terwijl de grond zich een weg in mijn keel baant en jij ziet misschien nog de laatste restjes zon ondergaan, terwijl ik het al zie regenen.

We kunnen genieten van de stilte, van de rust en we kunnen zeggen dat we ongelukkig zijn gestorven, maar blij zijn dat we liggen.

[lievemama]

Lieve mama,

Dit jaar is al verloren en er is nog weinig hoop voor het volgende.

Laat me slapen door de laatste weken en de meeste van de nieuwe maanden. Dek geen plek voor me aan de kersttafel en koop geen sterretjes voor oud en nieuw. Ik ontwaak niet voor de eerste sneeuw en zelfs niet voor de vroegste krokus. Ik hoef geen feest met Pasen en ik hoef ook de pasgeboren lammetjes niet te zien. Laat me als de bomen weer groen worden en als de zon weer warmer schijnt. Wek me niet met bloeiende pioenen in een broeierig juni, mis me niet tijdens jouw verjaardag en bak geen taart voor de mijne. Vergeet me als de bladeren weer vallen en zwijg als de dagen weer donkerder worden, brand geen kaarsen naast mijn bed en leg geen dekens over mijn schouders. Brei geen sjaal voor me voor een koude winter. Dek geen plek voor me aan de kersttafel en koop geen sterretjes voor oud en nieuw.

[lievemama]

Lieve mama,

Hij kruipt dichterbij en ik voel hem duidelijker dan ooit. Ik voel zijn handen een weg banen langs mijn nek, ik voel zijn vingers vluchtig langs mijn gezicht. Ik dacht hij niet dichter kon komen dan een briesje over mijn huid, een hand door mijn haar, maar hij vloeit tussen mijn benen. Hij ademt door de rusten in mijn zin, hij sluipt over mijn voeten als ik loop. Ik voel hem, ik voel hem, mama. Hij slaapt onder mijn nagels, hij rolt door mijn bloed en hij zwemt in mijn longen. Hij zit in me, mama, zijn knieën wroeten in mijn buik, zijn vingers graven in mijn keel.

Ik kan niet meer ademen, mama en ze blijft het maar herhalen en ik zie hem tussen ons, ik zie hem tussen iedereen, ik voel hem zo dichtbij me staan dat mijn huid van mijn botten smelt en dat zelfs de regen me niet kan verkoelen, hij is de regen. Hij is overal, mama, hij brandt putjes in mijn lijf. Ik denk niet dat ik nog besta, mama, ik denk dat ik nooit heb bestaan.

[lievemama]

Lieve mama,

Misschien ben ik er weer klaar voor om de zon te zien schijnen en om jou te zien lachen, om de wereld te zien zoals ze gezien hoort te worden en niet zoals ze is. Dus, ik bid tot god, dat de bloemen weer gaan bloeien, hij weet dat het genoeg geregend heeft. Ik bid tot god dat hij de wolken optrekt en de kou meeneemt. Ik smeek god voor slechts een splinter licht om je te verwarmen.

Maar god luistert nog steeds niet, mama, en ik weet niet of hij ooit zal. Ik denk niet dat ik nog lang kan wachten, ik weet niet hoeveel schade ik nog in moet halen. Ik bid in de stilste uren, in de lichtste momenten en hij luistert nog steeds niet.

Ik denk dat ik hem af en toe kan zien, mama, ik voel hem door mijn lichaam razen, ik voel hem op me neerkijken. Hij weet dat ik besta, maar hij luistert niet. Ik bid nu bijna elke dag, mama, maar misschien is het nog niet donker genoeg geweest. Ik lig al maanden op mijn knieën, ik schreeuw naar god en huil naar god, maar misschien ziet hij nog een laatste restje hoop in het binnenste van mijn botten, als hij door me heen schiet.

Ik geloof dat ik ze breken zal en zoeken moet, mezelf moet vermorzelen tot niets dan stof, dat het kleinste beetje goed in me vervliegt en opstijgt naar god. Misschien kan hij me dan horen en zal de zon weer voor jou schijnen. Misschien ben ik er weer klaar voor om de zon en de bloemen te zien, maar gaan zij voor mij liever op de vlucht, bidden ze tot god dat ik verdwijn. Ik denk dat hij ze hoort.

[lievemama]

Lieve mama,

Het spijt me je te vertellen dat ik gestorven ben en hoewel ik nog niet weet wie er rouwt, denk ik dat ik alvast liggen ga. Ik wil de lieve woorden, mama, ik wil de tranen en ik wil de pioenen, er zijn nog net pioenen. Ik wil de zwarte kleren uit de kast op een mooie, warme zomerdag, ik wil de vlammen die mijn lichaam likken, ik wil mijn vermoeide huid verbranden, ik wil de pijn van mijn botten verschroeien. Ik denk dat ik wel branden zal, stook me met mijn laatste restje wodka. Ik wil de stilte als het vuur dooft, ik wil de stilte, ik wil de stilte. Ik wil dat ik verdwijnen kan, dat er niks meer van me overblijft.

Lieve mama, ik weet niet wie er rouwen gaat, maar ik denk dat ik een dood verdien.

[lievemama]

Lieve mama

Nu heb ik gepoogd vanuit mijn dood om hulp te schreeuwen. Ik denk dat ik mijn hand uitstak, terug het leven in. Ik denk dat iemand me vast kon grijpen. Ik denk dat iemand me kon redden. Ik denk dat niemand wilde.

Ik denk dat niemand wilde.

[lievemama]

Lieve,

Sla je vleugels uit en daal op me neer alsof je me niet al uren vanuit de hoogte bespiedde. Ik ben jouw prooi, ik ben verloren. Laat je klauwen in mijn huid zinken en laat mijn bloed langs mijn lichaam vloeien. Scheur mijn vel van mijn botten en laat me gillen van de pijn -het doet geen pijn-. Verwoest mijn lijf en dring me binnen met jouw gif. Laat ook alsjeblieft niets van me heel. Smijt me neer en vertrappel me, vermorzel dan mijn schedel, kleur de aarde met mijn brein. Verlaat me en kijk dan toch vooral nooit achterom.

Ik zal in jouw poten hangen en ik zal fluisteren. Ik ben jouw prooi, ik ben verloren. Ik zal je kussen als je weggaat en ik zal lachen als ze me zeggen hoeveel ze van jou houden en nooit van mij. Ik zal zwijgen van mijn bloed aan jouw handen, van jouw handen in mijn schoot. Ik zal zwijgen, ik zal bloeden en ik zal niet genezen, maar ik zal ook niet jagen. 

[lievemama]

Lieve mama,

Lang heb ik gedacht dat jouw handen de wereld dragen en dat jouw stem de zon ontwaakt. Ik heb nooit getwijfeld aan de wolken aan de lucht en de storm in de verte, want mama kust mijn pijn wel weg.

Ik had nooit verwacht dat je de hemel zou vullen met leugens en ze zou laten blinken als sterren. Dat je bomen liet buigen en breken als ik even met mijn ogen knipperde. Dat je de zee liet stijgen en groeien en verwoesten, omdat je toch de planten water wilde geven.

Ik zag het vuur wel branden in je ogen, maar dat was slechts van liefde en niet van vernieling, toch? Ik zag de as wel aan je voeten, maar jij zaaide bloemen in plaats van haat, toch, mama?

Ik weet niet hoe ik verder dan de sterren kijk, hoe ik me niet op mijn knieën laat vallen om te smeken richting de zon, de grootste leugen van het paradijs. Lieve, mama, lieve mama, lieg nog een keer van hoe je van me houdt en vul mijn hart met zwart licht en laat me sterven. 

[lievemama]

Lieve mama,

Het is slechts zo dat ik meer wilde zijn dan een pleister. Ik voldeed niet als verband en zelfs niet als een hechting. Ik wilde alleen het licht zijn dat de wereld zou verwarmen, dat de mensen weer liet stralen en dat ieders tranen op zou drogen. Ik wilde altijd meer zijn dan ik was. Meer nog dan ik ooit zou zijn.

Ik denk dat ik gefaald heb, mama. Ik voel me al lang niet meer zo warm. Ik heb al tijden niemand horen lachen. Misschien bezat ik te veel vuur, ik heb alles afgebrand. De as ligt aan mijn voeten en mijn longen zijn nu zwart. Er valt niets meer te redden, mama.

Misschien is dit dan het moment dat ik moet gaan liggen. Ik kan me begraven onder de restanten van alles wat ik liefhad. Ik hoop dat het genoeg is, mama, genoeg om me te verstikken. 

Ik weet niet wat de wereld nodig heeft, maar ik weet zeker dat ik het niet ben.

[lievemama]

Lieve mama,

Het begin van de week vraagt altijd om meer alcohol. Lange maandagavonden, lege dinsdagavonden. Het eenzame gevoel dat er morgen niets goeds staat te gebeuren, Het is dan dat ik extra graag de glazen vul, tot het randje en net erboven, waardoor mijn handen plakken van de cola. 

Lieve mama, het midden van de week snakt altijd naar meer alcohol. Op woensdag is nog nooit iets interessants gebeurd en de donderdag is die ene dag teveel in de week. Het is hier dat ik alleen wil slapen, omdat de rust nog zo ver weg is sla ik gauw een slok achterover. 

Lieve mama, het weekend leeft voort op meer alcohol, de mensen in de kroeg, de geliefden aan de wijn en ik in mijn bed. Mijn vrienden zijn allang verdwenen en vergeten me met liefde. 

Lieve mama, ik verdrink mijn avonden graag, ik herrijs elke ochtend en jij kijkt niet om. Ik ben moe. Mijn hoofd doet pijn. Ik verdrink vanavond verder.