Kalabalığın içindeki yalnızlık
İnsanoğlunun en derin ihtiyacı anlaşılmaktır. Sevgi, saygı gibi duygular elbette önemlidir. Ancak anlaşıldığını hissetmedikten sonra bu duyguların pek de önemi yoktur. İnsanın fıtratında konuşup bir şeyleri anlatmak vardır; neşesini, sinirini, içindeki fırtınayı... Hatta bazen sessizliğini bile anlatmak ister.
Peki ya anlattığında sözleri havada kalırsa? Dinlenmediğini hissedip boğazında düğümler oluşursa? En kötüsü, dinlense bile anlayanı olmazsa?
İşte o an, kalabalığın içinde yalnız kalırsın. Sessizleşirsin. Bırak konuşmayı, artık fısıldayamazsın bile. Ama bu bir pes ediş değildir. Mevlâna'nın da dediği gibi: "Yüz dil bilsen de seni anlamayana dilsizsindir."
Evet, derdini kederin içinde saklarsın. Ama ya cahile aydınlığı nasıl anlatacaksın? Onun tek derdi bağırarak susturmak olunca ne olacak? Kelimelerin, boş bir binada yankılandıktan sonra sana geri dönecek...
Her neyse. Bazen dibimizdeki insanlar bizi anlamasa bile kilometrelerce ötedeki bir yabancı, belki bu sanal dünyada bile olabilir, karşımıza çıkar. O zaman bizi anlayan birisi mutlaka olur. Anlayan olmasa bile dinleyen, bakışlarıyla destek olan, anlamaya çalışan biri bulunur.
Belki gerçekten hiçbir insan derdimizi anlayamaz. Çünkü herkesin kendi kitabı vardır ve hiç kimse o sayfalardan tek bir tanesini bile bilmez. Ama biz, kendi kitabımızın her satırını biliriz.
Bu yüzden her zaman kendimizi bilelim ve anlayalım...
andulkaphoto
vaporwave
annaxmalina
dededos
areudirty
