Er is genoeg liefde hier, je moet alleen je ogen, armen, mond open doen
Sade Olutola

PR's Tumblrdome

oozey mess
d e v o n

Love Begins
$LAYYYTER
Aqua Utopia|海の底で記憶を紡ぐ

Kiana Khansmith
i don't do bad sauce passes

pixel skylines
No title available
Xuebing Du
Not today Justin
hello vonnie

No title available
will byers stan first human second

No title available
Cosimo Galluzzi
noise dept.
he wasn't even looking at me and he found me
seen from Canada
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United Kingdom

seen from United States
seen from United States

seen from United States
seen from United States

seen from United States
@watisliefde
Er is genoeg liefde hier, je moet alleen je ogen, armen, mond open doen
MEER LIEFDE IN DE WERELD JONGENS, MEER LIEFDE.
Thuiskomen
Thuis is bij mij nooit een dak en vier muren geweest
soms waren het de woorden die iemand me zei en waar ik op kon terugvallen tijdens die typische donkere momenten
soms waren het de zinnen in een boek dat ik las op de bus of de zon die helder en heerlijk warm op mijn gezicht scheen als ik in volle zomer in mijn t-shirt naar buiten ging onderweg naar iets beters.
Maar ik denk dat thuiskomen altijd het gevoel gaat blijven dat ik krijg als ik 's avonds rond tien uur in je armen lig te slapen en jij zachtjes je lippen op mijn voorhoofd drukt.
Ik ben verliefd geworden. Ik had het niet verwacht en het is toch gebeurd. Ik wil de hele tijd bij hem zijn en ik denk de hele tijd aan hem. Het is simpel: hem zoenen en dan mijn hoofd op zijn borst laten rusten terwijl we naar zijn muziek luisteren op mijn bed.
En wat als je alle liefde van de wereld krijgt van het liefste meisje ooit, en je nog steeds in de schaduwen van het licht nog altijd verlangt naar dat ene andere meisje dat nu een zee van je verwijderd is? Wat als jij de schaduwen wordt? En je zo vermoeid raakt van het donker dat je niet meer weet hoe het licht eruit ziet aan de andere kant van de ruimte? Wat als je schaduw overgaat in eeuwige duisternis? Waar blijft dan nog de liefde ooit?
Liefde is elkaar kunnen loslaten als het geluk niet voor twee gemaakt is. Liefde is niets dan een chemische connectie plus een eindeloze serie vergankelijke herinneringen. Liefde betekent groter zijn dan je bent omdat de zon blijft opkomen - ook als je het niet meer doorhebt.
MEER LIEFDE IN DE WERELD JONGENS, MEER LIEFDE.
Ik hoop ooit iemand te zullen vinden, die verdwaalt raakt in mij zoals ik verdwaal in de wereld.
ik, de ander
Vannacht dacht ik voor het eerst sinds tijden aan bellen met jou. Toen het nog mijn hand was die je trots vast wilde houden, was jij het die me redde als ik verdrietig was. Alleen al met een blik of staar in mijn ogen wist je me alles doen vergeten. En nu ik continue droom over een ander, en jij ook, dacht ik toch aan hoe jij me zou vertellen wat ik moet doen. Ik denk dat dat ergens ook liefde is. Of misschien eenzaamheid. Ik weet het niet. Maar ik dacht aan jou, en wou dat ik je kon bellen..
Het gemene aan haar liefhebben is dat haar ogen glinsteren vol mysterie, en dat ook als je uren in ze zou staren, je haar nog niet zou kunnen ontrafelen. Want telkens als ze je afscheid kust, voelt het alsof het de laatste keer zal zijn. Ondanks dat ze je naam nog kent, en ze heeft gezien hoe warrig je haar er in de ochtend uitziet, lijkt ze het zich niet te herinneren, en voelt het alsof je je weer opnieuw moet voorstellen. En terwijl je in je staren steeds dieper in haar verdrinkt, is het enige wat je wil doen, haar geheugen opfrissen, terughalen. Telkens opnieuw. Tot je de bodem raakt, en je pas voelt dat je longen vol water zitten wanneer je geen woord meer kunt uitbrengen.
for twenty-year-olds who have never been loved
All of a sudden two decades have passed and you still have not kissed anyone with tongue, or kissed anyone at all for that matter, or had a 3 AM conversation with someone who would rather look into your eyes for ten minutes straight than talk. You have never worn a lover’s sweater or “forgotten” it at home in your bedroom just so you would have an excuse to see them again. You have never even stood face-to-face with someone who makes your hands shake so hard it feels like they’re both having a separate anxiety attack.
This causes you much guilt and self-blame and sadness but above all, an overwhelming curiosity. Are you really that ugly, that unwanted, that uninteresting, that boring, that no one, absolutely no one, has ever looked at you like the only thing on earth?
The answer is no. The better answer is that someone out there, somewhere in the world, is “wondering what it’s like to meet someone like you,” and they have two decades worth of love stored in their veins like a shoot-‘em-up drug, and they’re just about ready to inject it into someone else’s bloodstream. All you have to do is roll up your sleeves and wait for it to happen.
At times you felt so lonely you could stand at the edge of a cliff with nothing beneath you but air and grass and a long, long way down, and you’d still feel emptier than that canyon itself. Maybe you even danced with yourself alone in your room a few times, arms outstretched around a ghost, pretending someone else’s hands were on your waist, someone else’s eyes boring into yours.
Or maybe you fell temporarily in love with strangers on public transportation, fell in love with anybody who so much as accidentally brushed your hand on the way past. For you, falling in love with dozens of people a day was a coping mechanism for not having anyone to love you in return. But people are not eggs and falling in love with a dozen of them does not mean your shell will remain uncracked. One day you’re going to hit the point where you’re so desperate for human contact that you’re going to snap in half and all your love will bleed out like egg yolk.
But someone out there is eating a bowl of Ramen noodles right now, or putting on slippers, or settling into bed. They are doing all the normal things that you’ve done in your own life. They are just like you. They have cellulite and extra fat in all the wrong places and goals and fears and doubts and bad handwriting.
The truth is that they are just like you, and being just like you, they’re looking for a lover too. They’re what you might call a soulmate.
They think they’re all alone in feeling the way they do, but you’re really both two halves of a whole.
And one day you’ll meet them, bump into them on the street, and your two halves will be put together, and you’ll make one.
belangrijk
Als mirakels echt bestaan dan, nee. Jouw handen zijn mooier dan welke ik dan ook ooit zag. Wanneer ik naar je kijk zit mijn maag in een achtbaan van avonturen die we nog gaan beleven. Soms, al ik lang naar je kijk, zie ik je in een waas van tranen. Je bent zo mooi dat mijn ogen soms niet helemaal geloven dat je er echt zit. Een roze bril heb ik niet nodig, om te voelen hoe verliefd ik ben. Het zou enkel je schoonheid teniet doen, om je door een roze filter te zien. Elk liefdesnummer gaat over jou en zelfs bij het strikken van mijn veters denk ik aan jou. Wanneer ik mijn ogen dicht doe zie ik hoe je lacht en, wanneer ik ze open, wil ik niks liever dan jou zien. Ik denk aan trouwen en kinderen en hoe ik je ten huwelijk zou vragen. Ik denk aan verre reizen en niks doen in een van onze bedden. Eenpersoons. Samen twee. Mijn bed is kleiner dan ‘ie ooit is geweest, maar zonder jou zo veel te groot. Naar mensen op straat roep ik: kijk kijk dit is mijn vriendinnetje, kijk kijk hoe mooi ze is, kijk naar hoe ze loopt en hoe ze lacht. En wanneer er dan soms iemand denkt dat we niet genoeg hebben aan elkaar, hinniken en grinniken we alsof het de beste grap van het jaar is. En als ik denk aan hoe ik alle liefde opgaf, aan hoe ik dacht dat als ik dan al verliefd zou worden, het op iemand moest zijn die niet hield van elke dag bij elkaar zijn - je moet weten dat ik erg op mijn alleen-zijn gesteld ben. En nu we vrijwel afzonderlijk bij elkaar zijn en mensen het kunnen gaan zien als een verslaving wil ik nooit meer terug naar toen. Ik zou bij god niet weten hoe ik dit zou moeten uitleggen. Als ik een van de dingen vertel die we hebben meegemaakt – nu al, in iets meer dan een maand - staren mensen me aan alsof ik de afgelopen maand compleet gek ben geworden. Zoiets gebeurt toch niet echt? Hoor ik ze denken. Zoiets gebeurt toch enkel in films en boeken? Ik zou ze willen toeschreeuwen dat het veel beter is dan in films en boeken, maar in plaats daarvan glimlach ik. Het doet er ook niet toe. Ik weet wat het is. Ik weet dat het echt is en dat ik de afgelopen tijd niet heb gedroomd. Ik weet hoe je kamer eruit ziet. Ik ken de vormen van je lichaam en de zachtheid van je mond. Ik ken de klank van je stem en hoe ik vanaf het eerste moment al gegrepen was door de manier waarop je praat. Ik kon nooit vermoeden dat je mooi bent in alles wat je doet. Dat ik uren naar je staar en kan staren. Dat ik gefascineerd ben door je manier van dansen en hoe je muziek luistert. En hoe jij alles begrijpt wat ik zeg. Hoe je begrijpt wat muziek is. En Jazz. Dat je luistert naar mijn watervallen aan woorden en dat ik je eigenlijk nooit iets hoef uit te leggen. En ik was bang voor mijn angsten. En nu, nu ik de muur aan bescherming doormidden heb gehakt en kwetsbaarder dan ooit ben. Nu ik banger zou moeten zijn. Nu ik in paniek zou moeten raken, ben ik niet meer bang. En mijn vrienden geloven het bijna niet, maar het is echt. Ik, die altijd bang was voor alles en iedereen en me met moeite wilde (vast)binden aan mensen. Ik heb een meisje, (het liefst) voor altijd. Mirakels bestaan.
Over hoe ze ooit begon als een warme hand in de sneeuw. En ze nu de regen is die door het raam naar binnendruppelt.
Ik wil je kunnen aankijken en mijn ogen neerslaan onder je bewonderende blik. Ik wil ruiken aan het geurtje in je nek voordat ik er zacht mijn lippen op druk. De huivering van je huid voelen. Ik wil je tegenkomen, wegrennen uit angst voor verlangen en gevangen worden door jou. Ik wil er niks om geven. Laat me je uitdagen, verrassen in alles wat je bent of denkt of doet. Duw me niet weg maar trek me voorzichtig naar je toe. Onderzoek. Verdwaal. Vergeet. Laat me vechten, sla af en toe terug, doe alsof je mijn wonden niet ziet maar streel ze ongemerkt langzaam dicht. Ik wil als een blok voor je kunnen vallen, dat blok een meter vooruit werpen en normaals op mijn bek gaan tot ik van je houd en nog veel verder. Ik wil je liefdesbrieven schrijven die je niet begrijpt, dat je glimlacht en knuffelt maar verder niet denkt. Ik wil een discussie met je voeren over iets waar we allebei niks vanaf weten en verliezen en verliefd worden. Ik wil dat mijn gedachten en hart een eigen leven leiden en dat ik dat prima vind.
We’re living in an era where capturing moments using our phones is more important than actually living these moments with whoever is beside us.
this.
Ik luisterde de 5e symfonie van Beethoven terwijl jij sliep Het voelde als 3 uur ‘s nachts, 10 uur 31 Jouw ademhaling klinkt mooier dan Beethoven