Buuuu człowiekuuuu, już po wszystkim... Wracam do normalnego życia, jak po drodze przyszedł moment, gdy zaczęło mi się wydawać, że zapomniałem, jak pisze się o tym co przyszło mi ostatnimi czasy słyszeć... Słabo, co?
Na szczęście, miałem okazję znaleźć się w miejscu które przywróciło mi jakiekolwiek zmysły czucia w tej kwestii. Incubate, Tilburg, Holadnia, jeśli mam dokładniej sprecyzować położenie... Tu muszę przyznać, szerokość geograficzna była wyjątkowo istotna, jednak będąc w porządku - co, gdzie, kiedy i kto...
Incubate to festiwal z grupy tych, o których nie jest raczej głośno... Bo Tilburg, czyli małe miasto, bo mało mainstream'owych kapel i w ogóle, nie znałem za bardzo line-up'u...Ostatecznie, tak jakoś się złożyło po długim czekaniu, by coś ruszyło mnie mnie by o czymkolwiek u nas wspomnieć, by znowu zacząć żyć... Z amoku wybudziła mnie skondensowana dawka brzmień, podawana w ciągu dwóch dni, w liczbie 24 koncertów (i to nie wszystko!), mających miejsce w różnych położeniach na terenie całego Tilburga, zaczynając od klubów, przez sklepy muzyczne, kończąc na synagogach i różnych otwartych przestrzeniach... Nie chcąc dłużej przeciągać, pozwolę sobie szybko i bezczelnie opowiedzieć o tym co działo się w ciągu tych 48 godzin, w miarę chronologicznie (biorąc pod uwagę ciśnięcie dzidy na koncerty od godziny 12 rano, do późnych godzin nocnych )... Sam nie sądziłem, że dane mi będzie obejrzeć tyle gig'ów, w spektrum szerokim na sporą grupę gatunków muzycznych - a odtąd blisko do zaskoczenia, więc spróbujcie się, może przekonam was by wybrać się do tego magicznego miejsca jakim jest Tilburg w czasie trwania Incubate...
Heartbeat Parade - Czyli math rock w postaci bardziej surowej niż pieprzone sushi. Tych trzech typów z Luksemburga, wpadło na pomysł by machać gitarami na prawo i lewo, dokładając do tego, w takt łamanych riffów ( niczym zespół Tourett'a!), cut'y z francuskiego radia. Sick! Wskazówki poniżej.
Heartbeat Parade - Burning Water <<<
https://soundcloud.com/heartbeat-parade
http://heartbeatparade.bandcamp.com/
Yuck - Indie grane w 4 osoby. Po ostatnich perturbacjach w zespole, w sensie, odkąd Daniel Blumberg wziął sobie wolne od tego projektu; niewiele się zmieniło bo dalej brzmią przekonująco. Nooo i tak właśnie wspominam stare czasy, gdy zdarzało się zapuszczać częściej (niż często), na te muzyczne tereny...
Yuck - Get Away (@Incubate 2013 live)<<<
https://soundcloud.com/yuck
https://www.facebook.com/yuckband
Mylets - Człowiek który sam robi za pełnoprawną kapele, a co najlepsze, gra na dobre od ponad roku? Z resztą, wystarczy komentarz z YT - "This bastard is only like, seventeen." ... Wyjaśnione?
Mylets (@Incubate 2013 live)
http://mylets.bandcamp.com/
http://sargenthouse.com/Mylets
https://www.facebook.com/mylets
https://twitter.com/myletsband
http://mylets.tumblr.com/
Tim Hecker - Pamiętam jak w 2011 zdarzało mi się ryć "Ravedeath, 1972"... Teraz miałem okazję czuć, gęste, drone'owe melodie Heckera na własnej skórze. W wielkiej sali teatralnej, w zupełnej ciemności, gdzie od czasu do czasu migały lampy ultrafioletowe którymi świecili ludzie z obsługi teatru by wskazać gościom miejsce do spoczynku... Zadziałało na zmysły, nie powiem że nie. Moje nowe aka to oksymoron, czytaj; ambient mnie pozytywnie zgnębił... Niesamowitym pokazem dla ślepców. Nigdy tego nie zapomnę.
https://soundcloud.com/xlr8r/tim-hecker-virginal-ii
https://myspace.com/rainbowbloodx
https://www.facebook.com/pages/Tim-Hecker/42374759420
https://twitter.com/tim_hecker
Gang Of Four - To grupa grająca od lat siediemdziesiątych indie-rock, który w momentach porywu zahaczał o post-punk. To zespół który inspirowały takie składy jak Franz Ferdinand czy Bloc Party.
Klasyka gatunku, żywe legendy... Co prawda na Incubate grali w zmienionym składzie, ale ostatecznie nie stracili na wartości, zachowując swój własny niepowtarzalny styl. Resztę wniosków wyciągnijcie z samej muzyki, jeśli jeszcze nie dane wam było o nich usłyszeć.
Gang Of Four - Damage Goods <<<
http://www.allmusic.com/artist/gang-of-four-mn0000193231
http://www.lastfm.pl/music/Gang+of+Four
A Place to Bury Strangers - Wykonali jeden z bardziej pokazowych koncertów jakie dane mi było obejrzeć na Incubate, biorąc pod uwagę fakt, że tylko oni zdecydowali się rozwalać konsekwentnie swoje gitary na scenie, wcześniej kręcąc i rzucając nimi pod same reflektory. Goddamn, nie sądziłem że shoegaze (łamany przez noise rock), potrafi być tak klimatyczny. Coś jakby Joy Division zrobiło sobie dziecko z My Bloody Valentine, czytaj; Kliiiiimat.
A Place to Bury Strangers - Ego Death (@Incubate 2013 live)
https://www.facebook.com/aplacetoburystrangers
http://aplacetoburystrangers.bandcamp.com/
Planet Asia - Czyli połówka składu który mocno katowałem będąc jeszcze szczylem. Mowa o Cali Agents, który tworzony był przez P Asia'e wraz z Rasco. Jeśli dalej ksywka tego typa wam nic nie mówi, to pozwólcie, że przypomnę wam projekt w którym ten stary wyga udzielał się ostatnio na spółę z TriState'em, Killer Ben'em i szanowanych na skalę światową Alchemist'em we własnej osobie... Mowa o Durag Dynasty. Sprawdźcie poniżej czym nie tak dawno dzielili się z fanami. Miałem szczęście usłyszeć na żywo, a pamiętam jak jeszcze nie tak dawno nuciłem "How The West Was One" ...
Durag Dynasty - Fish Meat ft. Prodigy of Mobb Deep
Cali Agents - Good Life <<< koniecznie!
Tu chwila przerwy, bo tego dnia od godziny 23 do 4 rano miejsce miało 25-lecie Acid House'u... Napiszę krótko; nie miałem wcześniej okazji być na bibie w miejscu, gdzie mieściło się 1500 osób i grały legendy muzyki house oraz techno przez całą noc. Na te parę godzin poczułem klimat angielskich klubów na przełomie 80's/90's. Wyjątkowe przeżycie, fosho. Grali m.in: A Guy Called Gerald, Chriss Moss Acid, Dj Pierre, Tyree Cooper, 808 State, Mantra, Ceephax Acid Crew, Kosmik Komando czy Hieroglyphic Being. Mega melanż, euforia i trans, BAUNS i w ogóle chce jeszcze raz! Coś dla ucha poniżej, ej!
Parę setów z Boiler Room, cobyście poczuli atmosferę tamtego wieczoru:
https://soundcloud.com/djpierreafroacid
https://soundcloud.com/aguycalledgerald
https://soundcloud.com/ceephax
https://soundcloud.com/jack-the-box-54
https://soundcloud.com/somuchnoise2beheard
White Manna - Space/psychodelic rock na wysokim poziomie. Przeżywałem muzyczną ekstazę w klubie 'Extase'. Co prawda w środku lekki ścisk i zadymiona atmosfera, jednak słuchając ich ciągnących się improwizacji dało się zapomnieć o wszystkim co było dookoła...
http://www.holymountain.com/artists/white-manna/
https://www.facebook.com/whitemanna
https://soundcloud.com/whitemanna
Shannon & The Clams - Jeden z zespołów który autentycznie przyniósł ze sobą słońce w kieszeni, choć mieliśmy okazję czuć je stosunkowo krótko, przez pośpiech spowodowany następnym koncertem... Ciepłe gitarowe brzmienie żywcem wyjęte z lat 50's/60's sprawiało, że miałeś ochotę zarzucić okulary przeciwsłoneczne i złapać pierwszą z brzegu laskę, tylko po to by przytupnąć nóżką... Byli trochę jak Buddy Holly, trochę jak John Travolta... Brzmi przekonująco?
https://myspace.com/shannonandtheclams
https://www.facebook.com/shannonandtheclams
Rejjie Snow - Nie będę ukrywał, że ten młody Irlandczyk był powodem naszego zainteresowania owym festiwalem. Na łamach Wdgafb mieliśmy okazję parę razy dzielić się jego twórczością, a że znamy ją stosunkowo długo i jaramy się przeokrutnie jego stylówą, to nie było innej opcji jak pójść na ten koncert i zrobić ogień pod sceną. Ktoś może pomyśleć, że ciężko o ogień przy bitach opierających się głównie o jazz i soul, jednak taki sztos jak "Snow (My Rap Song)" szybko wybije wam z głowy jakiekolwiek wątpliwości. Mieliśmy okazję nawet przywieźć mu prezent z PL w postaci czarnego placka (#Skalpel), co poskutkowało tym iż znaleźliśmy się z Rejjie'm na backstage'u, gdzie udało się nam pogadać z nim 10 minut, zbić piątkę i cyknąć fotkę. Niefortunnie, tego samego dnia Snow grał koncert w Rotterdamie, a my nie posiadaliśmy żadnego sprzętu żeby nagrać nasze spotkanie. Dowiedzieliśmy się paru szczegółów (#exlusive), ale polecam krótki wywiad, który jeszcze jest świeży. My dalej chórem będziemy krzyczeć : "SNOW SNOW SNOW SNOW!" , w oczekiwaniu na nowy materiał, który ukaże się już wkrótce.
Rejjie Snow - Black Pancake [w ramach zapowiedzi nowego projektu!]
"jakiś tam wywiad jak chcecie się dowiedzieć czegoś więcej"
Bersarin Quartett - W przewodniku festiwalowym ta niemiecka grupa została zmieszczona w ambient/indie/contemporary composed, co już może świadczyć o niepowtarzalności dźwięków jakie tworzą. Czułem się jakbym był świadkiem tworzenia na żywo soundtracku do filmu, w którym akcja raz przyśpieszała, by z dynamicznego i wzniosłego tempa znowu zejść na dół... Bardzo ciekawa pozycja warta sprawdzenia, tyle w temacie.
https://www.facebook.com/bersarinquartettc
http://denovali.com/bersarinquartett/
https://myspace.com/bersarinquartett
https://soundcloud.com/denovali/bersarin-quartett-perlen-honig
Kurtis Blow - OJCIEC RAPU SYNKI. Ten typ ma 55 lat, a nie dość że zapełnił sale publicznością, to jeszcze rozkręcił ją na 150%. Tańczył breakdance, ciągle się uśmiechał i brzmiał tak samo jak za pierwszym razem kiedy go poznałem. Rap staruszek jest nadal pełen energii i miłości do kultury hip-hop'u, spotkanie z nim pokazuje prawdziwe wartości od których zaczynał rap, więc czas z nim spędzony był prawdziwą lekcją historii.
Kurtis Blow - The Breaks (w Soultrain! Nahmsayin'?)
Willis Earl Beal - Jego koncert przenieśli z soboty na niedzielę... Myślałem że to jeden wielki okrutny wkręt i nigdy go nie zobaczę, a bałem się tak bardzo, ponieważ to właśnie Willis był tym artystą, którego dobrze znałem i nie mogłem się doczekać jego występu. Beal nie jest typowym grajkiem, jego kariera choć oficjalnie nie jest długa, to odznacza się bardzo nietypowymi wyborami... Rozpoczynając budowanie hype'u, Willis zostawiał na ławkach oraz na ulicy swoje nagrania, które udało mu się ogarnąć bez większego nakładu, czytaj: dobrego studia, przez co od początku jego drogi przylgnęła do niego łatka tzw. solisty lo-fi. Następnym krokiem było rozwieszanie w miastach (głównie w Chicago z którego pochodzi) własnych szkiców w formie reklamy, na których oświadczał że chętnie zagra komuś piosenkę (oczywiście podając też numer telefonu). Trwało to miesiącami, on dalej grał na ulicach i stacjach metra... W końcu dotarł do paru blogów, bardziej znanych stron piszących o nowej muzyce, więc jak wiadomo, przyszedł czas na nagranie lepszych wersji swoich kawałków, zrobienie klipów, wywiady - dziś podpisało go (na szczęście!) XL Recordings. Mieliśmy tego farta że akurat promował swoje nowe wydawnictwo "Nobody Knows" po Europie. Willis Earl Beal pokazał ile emocji i doświadczenia można przelać w swoją twórczość, a jego słowa, przepełnione na zmianę bólem i radością były wręcz namacalne. Przepity łychą, wywołał duchy Jamesa Brown'a i Toma Waits'a i dał nam jeden z najlepszych koncertów jakie widzieliśmy do tej pory w swoich krótkich życiach. Dziękujemy.
https://www.facebook.com/willisearlbeal
https://soundcloud.com/willisearlbeal
Willis Earl Beal - Evening's Kiss
W trakcie tworzenia tego wpisu, zdążyłem go stracić w całości, jednak mam nadzieję że przekazałem opisowo tyle ile mogłem. Nie przekażę jednak emocji, ani wielu innych rzeczy (#grubewąsy), które towarzyszyły mi podczas słuchania muzyki oraz artystów których w większości nie znałem wcześniej... Może to zabrzmieć banalnie, ale czuję się wewnętrznie wzbogacony, przez to ile poznałem, czego słuchałem i kogo widziałem na wielu scenach. To był prawdopodobnie jeden z najlepszych festiwali w jakich mogłem partycypować. Co najlepsze, nie nadmieniłem że byliśmy tam tylko na weekend, a festiwal zaczął się grubo przed naszym przyjazdem (trwa 7 dni). Nie przyznałem się też wcześniej, iż festiwal ten składa się z wielu projekcji, warsztatów, debat, wykładów, pokazów oraz wystaw, na koncertach kończąc - co równoważne jest z faktem, że NIE MA FIZYCZNEJ MOŻLIWOŚCI, by zobaczyć wszystko co tylko się da, przez jeden tydzień w tym mieście. Co mogę dodać oprócz tego, że warto zdecydować się na wyjazd by uczestniczyć akurat w tym festiwalu? Chyba nic konkretnego, oprócz tego żeby ktoś z was (kogo przekonałem by się tam wybrać) zabrał mnie tam raz jeszcze.
Pozdro: Toniewypada [foty jej autorstwa, dziękuję za całokształt, whatmorecanIsay?], 'drunken Belgique and his crew', shotouts to Rejjie Snow, 5 dla ludzi którzy oferowali nam nocleg przez ten cały wyjazd, dla typka z parkingu rowerowego który poprawił nam humor, dla T i P że spontanicznie kręciliśmy razem, iiii w ogóle wszystkim wysyłamy pozdrowienia!
+ Na koniec... Ostatni track.
Rest in peace, and may you lay.
PS: Wróciłem. Mam nadzieję że dalej dajecie nam miłość.
turnnoffyourmind
jbbartram-illu
tangentwithtanner
gummygunk
origamiaround
stormborns