Verhoudingen
De hele zomer staan de kranten vol van de doodgeschoten leeuw Cecil in Zimbabwe. Actualiteitenprogramma’s op TV halen het onderste uit de kan om maar elk detail van het leven en vooral de daden van de tandarts breed uit te meten. Iedereen spreekt er schande van; ongehoord om die beschermde dieren af te schieten voor je eigen genot en er bovendien ook nog zoveel geld aan uit te geven.
Ondertussen mislukt in datzelfde land ruim 70% van de oogst en dreigt er alweer grote honger en armoede. In een land dat toch al jaren lijdt onder het onbegrijpelijke regiem van Mugabe. Helaas lezen we niets in de kranten over mislukte oogsten en dreigende hongersnood. Geen actualiteitenprogramma bericht hier over. Of is het voor de media al zo gewoon dat mensen sterven van de honger, dat het geen nieuws meer is? Is het voor de TV niet interessant om er een item van te maken wanneer het betrokken land te gevaarlijk is om er een BN-er heen te sturen? Dan kun je geen mooie shots maken van zielige kinderen (met bij voorkeur minstens 5 vliegen rond de mond en ogen), hangend aan hun vermagerde moeder. Waar is de verhouding tussen wat echt belangrijk is en wat alleen maar amusement en genot is?
Ondertussen gaan wij op vakantie, want daar hebben we toch recht op? Op Sicilië staan we op een prachtig plein omringd door mooie oude gebouwen onze lunch uit te zoeken. Het ene terras na het andere nodigt ons uit. Het ziet er allemaal even heerlijk uit. Na veel wikken en wegen ( we willen natuurlijk wel waar voor ons geld..) kiezen we een heerlijke plek in de schaduw en genieten van een uitgebreide lunch. Na afloop rekenen we zo rond de 20 euro per persoon af. Valt absoluut mee. Ondertussen staat er 25 meter verder iemand te bedelen. Een oude vrouw met een bord om haar nek. Ik kan niet lezen wat er precies staat, maar herken een paar woorden: help mij, armoede, huis. Veel fantasie is er niet voor nodig om te weten dat zij het erg moeilijk heeft.
We doen een kleine donatie in haar plastic bekertje, schieten nog snel even een paar foto’s van haar (daar hebben we toch recht op, we hebben haar toch ook wat gegeven..) en lopen met een stevig gevulde maag de oude stad weer in om verder te genieten. Wij hebben een bedrag voor de lunch uitgegeven waar deze vrouw waarschijnlijk een maand van had kunnen leven. Waar is de verhouding tussen genot en noodzaak toch gebleven?
500 kilometer verderop liggen onze zonen aan het strand van Kos. Prachtig weer, mooie stranden en een goed gezelschap. Deze vakantie kan niet meer stuk. Of.... Vanuit de zee komen reddingvesten aandrijven. Lege plastic tassen, slippers, kleding en nog veel meer. De vakantiegangers begrijpen onmiddellijk wat er aan de hand is. Dit is de laatste tijd al zoveel op TV geweest: omgeslagen boten met vluchtelingen, honderden verdronken in zee. Mannen, vrouwen, maar ook kleine kinderen. Velen in paniek hun land ontvlucht dat wordt verscheurd door oorlog en terreur. Een vlucht op leven en dood, voor teveel werd het de dood. Maar als dagen later er grote groepen vluchtelingen over het strand trekken, beginnen veel vakantiegangers te mopperen. Ik kom hier voor mijn rust, ik heb vakantie, ik heb hier veel voor betaald. Natuurlijk hebben ze gelijk, ook zij hebben recht op vakantie. Maar hebben deze vluchtelingen zelf gekozen voor oorlog en terreur? Hadden zij een keus? Waar is de verhouding tussen onze dromen en de realiteit?
Natuurlijk kunnen wij niet alle leed in de wereld oplossen, alle hongerigen van eten voorzien, alle armen een toekomst geven en alle leeuwen beschermen. Maar iets minder ons hoofd omdraaien wanneer we leed zien is toch niet teveel gevraagd? Iets meer meeleven tonen. Iets vaker een hand uitsteken wanneer hulp wordt gevraagd, iets vaker de portemonnee trekken? Vaak is het niet een kwestie van niet kunnen maar van niet willen.
Nil volentibus arduum