Całe życie walczyła, by zostać KIMŚ, a potem okazało się, że w tym wszystkim wcale nie chodziło o to, by stać się kimś, ale, by przestać w końcu usilnie być wszystkim tym, co nie było jej. Urodziła się z impulsem, który uparcie odmawiał zaakceptowania wszystkiego, co wpisywało się w przyjęty standard. Nie potrafiła korzystać z powszechnie dostępnych scenariuszy, więc każdego dnia rysowała na suficie własne plany i mapy. Nocami rozkładała na części wszystkie wysnute wizje, lokalizując słabe punkty i walcząc o to, by przetrwały konfrontację z rzeczywistością. W wolnych chwilach organizowała sobie agresywne warsztaty z prawdy, bezlitośnie przepuszczając samą siebie przez filtr surowej szczerości, niczym maszynka do mięsa. Cały czas było jeszcze wiele do zrobienia. Było wiele do odkrycia. Wiele do zmiany. Wiele do przepracowania. Długi czas była pewna, że to wszystko ma jakiś finał. Niewidzialne trofeum jawiło się jako ostateczny cel tej wieloletniej, krętej drogi pod górę. Miała tam dotrzeć najtrudniejszą, zimową trasą, a na szczycie czekać miał obiecany puchar za całokształt jej człowieczej twórczości. To właśnie tam, oficjalnie, miała w końcu przybić sobie pieczątkę wartościowej postaci. Mijały jednak kolejne lata, zima nie zdawała się kończyć, a przebyte kilometry nijak nie zmniejszały odległości do widocznego na horyzoncie rozmytego zarysu upragnionego trofeum. "Czy istnieje ten magiczny moment, w którym stwierdzisz, że to JUŻ? Już wszystko zdobyłam. Już udowodniłam. Już zdałam, dowiozłam, usprawniłam, zaktualizowałam, góry pokonałam, wszystkich przekonałam i w końcu mogę odpocząć, prawda? Czy taki dzień w ogóle miał szansę nadejść?" Kompletnie zmachana usiadła na żwirowej drodze i zawiesiła się nad swoim losem. Puchar zdawał się nie mieć innych cech, prócz rażącego w oczy połysku. Pierwotnie przynieść miał także oddech ulgi oraz poczucie, iż w końcu udowodniła, że nie jest taka zła i zasłużyła na dobre życie. Podobno to właśnie wtedy miało zacząć się to mistyczne "szczęście". Tymczasem żwir na drodze właśnie boleśnie wbijał jej się w tyłek, a przepływające przez całe jej ciało strumienie myśli dziurawiły skutecznie wszystko, w co wierzyła przez ostatnie 10 lat. Cholernie trudno było zaakceptować fakt, że upragnione trofeum miała cały czas ze sobą. Może przez cały ten czas to nie cel był istotny, tylko nieustanna i bezkompromisowa droga do siebie. Cierpliwe ofiarowywanie obecności samej sobie. Codziennie od nowa.
Stanęła przed lustrem, krzywiąc się niemiłosiernie, i zaczęła przedrzeźniać siebie samą: "Dla siebie...? Sobie samej...? Dla innych to zawsze, ale DLA SIEBIE?" Niewiele rzeczy było trudniejszych od tego. Z niechęcią i wyraźnym poirytowaniem zrobiła sobie trochę miejsca przy stole. Spojrzała ponownie w stronę lustra i wzięła głęboki wdech. Walka dobiegła końca, choć rozejm był jeszcze kruchy.
baratheonpilled
andulkaphoto
dededos
