Düşün,bir gün olmayacağım.Kokumu,sesimi, bakışımı, gülüşümü unutacaksın.Bir gün tek başına oturduğunda geleceğim aklına.Yakınlardaki herhangi bir kafeden, dinlediğimiz bir şarkı duyacaksın.Gözlerin dolmayacak belki,ama canın yanacak.Boğazın düğümlenecek.O kadar özleyeceksin ki gözünden bir damla yaş bile düşmeyecek,Kahr'ın en keskin bıçağı direnecek boğazına.Bir ev göreceksin,sana anlattığım ev gibi. Dakikalarca yerinde donup kalacaksın.Rüzgar saçlarına esecek,sanacaksın ki benim, ellerimle okşuyorum saçlarını.Gözlerin beni arayacak. Olmayacağım baktığın hiçbir yerde.Her sabah telefon ziline uyanıp,ben sanacaksın. Yemek yerken, çay içerken, yanından biri geçerken aklına ben geleceğim.Sonbahar gelecek,kışlar ve ilkbaharlar geçecek,yaz olacak,mevsimler getirmeyecek beni sana.Birinin sesini, birinin yürüyüşünü,birinin kokusunu benzeteceksin. Hiçbir şey sana eskisi gibi huzur vermeyecek.Elbet dolduracaklar yerimi,ellerin tutulacak, gözlerin sevilecek,Hiç sevilmeyecek gibi değilsin Çünkü,belki de güzel bakılıcak sana ama hiç kimse ben olmayacak.
