Nastia @xntxdevotion - Tumblr Blog

It is probably for an awareness video. There are soooo many creeps in the world. Be safe!

stormerechelon-deactivated20210

IN CASE ANYONE MISSED IT (cause I did too at first)!! The guy sitting behind the girl was trying to record/take pics under her skirt; the man in blue noticed, got up and stood between the girl and the creep, and offered her his seat so the guy (nor anyone else) could try it again. Honestly, thank God so much for guys like this ♡

i-thought-you-might-be-mine

“Smoking kills. But you’ll die anyways”

dailytwitterhumor

anxietyproblem

olderboy-aesthethic

infinity-was-here--filakia-deac

“Κάνε μαζί μου όσα δεν έχεις ξανακάνει”

—

Έχω ένα φετίχ το οποίο δεν έχει καμία σχέση με κρεβάτια, μαστίγια, bdsm κι άλλα τέτοια.

Θέλω να σε ξεπαρθενεύω κάθε δευτερόλεπτο που περνάει.

Να μου λες συνεχώς «Αυτό το έκανα πρώτη φορά μαζί σου». Από το πιο απλό μέχρι και το πιο σύνθετο. Θέλω να κάνεις υπερβάσεις για μένα. Πράγματα τα οποία είχες στο πίσω μέρος του μυαλού σου μα ποτέ δεν πίστευες πως θα ξεστομίσεις, και πράγματα που δεν είχες καν στη φαντασία σου και ήρθα εγώ για να στα μάθω.

Θέλω να με εκπλήσσεις συνεχώς, αλλά παραπάνω γουστάρω την ιδέα του να εκπλήσσεις τον ίδιο σου τον εαυτό.

Δεν είναι θέμα επιβεβαίωσης ή ανασφαλειών. Είναι θέμα αντοχών. Θέλω να μάθω τα όρια σου, θέλω να δω ως πού μπορείς να φτάσεις για μένα.

Ξέρω πως δεν είμαι ο πρώτος που έκανες σεξ. Θέλω να είμαι ο πρώτος που θα σε κάνει να τρέμεις, να ουρλιάζεις και να γδέρνεις τον ίδιο σου τον εαυτό, να μη θέλεις να φύγω από μέσα σου, να με ικετεύεις για λίγο ακόμα.

Όχι γιατί θέλω να νιώσω άντρακλας και μηχανή του σεξ. Είπαμε, ανασφάλειες δε χωράνε. Σε γουστάρω, είμαι μαζί σου και είναι στο χέρι μου και μόνο να σε κάνω να μη θέλεις να κοιτάξεις κανέναν άλλον. Είναι στο χέρι μου να σε κάνω να είσαι υγρή και μόνο που μου μιλάς στο τηλέφωνο κι ας είμαι χιλιόμετρα μακριά.

Να σου κόβεται η ανάσα τη στιγμή που σου γλύφω το λαιμό, ενώ ταυτόχρονα σου σφίγγω τη μέση, αυτό είναι το φετίχ μου. Να με ερωτεύεσαι και να καυλώνεις μαζί μου την ίδια στιγμή. Να είναι η επαφή σαρκική κι εγκεφαλική.

Να μην είμαι ένας από τους πολλούς, αλλά απ’ τους πολλούς, ο ένας.

Και δε μιλάω μόνο για το σεξ. Μιλάω για όλα όσα είχες στο κεφάλι σου και ντρεπόσουν, φοβόσουν ή δίσταζες να πεις στους άλλους.

Όλα αυτά θέλω μαζί μου να γίνουν η καθημερινότητά σου. Θέλεις ρομάντζα, κεριά, λουλούδια κι εκπλήξεις μα ντρεπόσουν να το παραδεχτείς για να μη σε πουν ονειροπόλα;

Θες μπίρες, πίτσες, διαγωνισμό ρεψιμάτων, σφαλιάρες και δαγκώματα. Να με βρίζεις για τις χαζομάρες που πετάω, ενώ τόσο καιρό για κάποιο λόγο έπρεπε να είσαι καθώς πρέπει και φοβόσουν πως θα χάσεις τον εαυτό σου μέσα στην τόση δηθενίλα. Παραδέξου το.

Θέλεις απλά να σου χαϊδεύω την κοιλιά γιατί πονάς από την περίοδό σου κι ενώ φοβόσουν να το ζητήσεις για να μη σε πουν γυναικούλα, το κάνω από μόνος μου. Μπορεί ώρες ώρες να βαριέμαι ή να νυστάζω, αλλά θα το κάνω γιατί δε με νοιάζει η πάρτη μου και τρελαίνομαι που εκπλήσσεσαι με κάτι τόσο δα μικρό.

Και οι χτύποι πηγαίνουν όλο και πιο γρήγορα κάθε φορά που σε βλέπω και νιώθω ν’ αλλάζεις και ν’ αγαπάς τον εαυτό σου όλο και πιο πολύ, μ’ αυτά τα μικρά ξεπαρθενιάσματα.

Είναι λέξη σκληρή, κυνική κι ωμή, αλλά δεν μπορώ να περιγράψω ακριβέστερα το πώς νιώθω και νιώθεις κάθε φορά που αντιλαμβανόμαστε πως κάναμε ένα νέο βήμα που δεν το περιμέναμε και βγήκε αυθόρμητα.

Που πριν δέκα μέρες μου είπες πως είναι νωρίς για τρελά συναισθήματα και μεγάλα λόγια και σήμερα μου είπες πως είσαι ερωτευμένη.

Που θα κάνεις ταξίδια μεγάλα και ψυχοφθόρα για μένα, ενώ είχες ορκιστεί πως δε θα ξαναμπείς σε τέτοιες διαδικασίες.

Που τρώμε πιτόγυρα κάθε μέρα, ενώ όταν σε γνώρισα ήσουν των φρούτων και των λαχανικών.

Βλέπεις, δε χρειάζεται να πάμε για μπάντζι-τζάμπινγκ, ούτε να ανέβουμε το Έβερεστ για να νιώσεις πως κάτι καινούριο αρχίζει να γεννιέται μέσα σου.

Κι εσύ μου έμαθες πως δε χρειάζεται να είμαι ο πιο ωραίος, ο σωματαράς, ο γκόμενος που γουστάρουν όλες οι γυναίκες για να με θέλεις.

Μου έμαθες πως για να σε κερδίσω, πρέπει να κάνω όσα έχεις στη φαντασία σου, μέρος της ρουτίνας σου.

Κι άμα βαρεθείς τη νέα σου ρουτίνα, θα διαλύσω το κάστρο που χτίσαμε και θα φτιάξω ένα καινούριο, πάλι απ’ την αρχή.

. (Pillowfights )

aidhmwn-sigh

TA EIPE OLA.OLA.

daimewdis

Λαυρέντης Μαχαιρίτσας

5 Νοεμβρίου 1956, 9 Σεπτεμβρίου 2019 R.IP

Μάτια δίχως λογική

Σ'ένα υπόγειο με παιχνίδια χαλασμένα, όσα οι άνθρωποι βαριούνται και ξεχνούν, μετά τη χρήση τα φορτώνουνε σε σένα.

Μου λες τα μάτια σου να μη τα αγαπώ και να μη πάψω να πιστεύω στα δικά μου, μα αυτά τα μάτια όπου χαθώ κι όπου βρεθώ, τα έχω πίσω μου και μέσα και μπροστά μου.

Απουσία

Γυρίζω σπίτι μοναχός άλλη μια νύχτα, μια καληνύχτα σου γυρεύω ο φτωχός.

Της αγάπης την ουσία τη μετρώ στην απουσία κι όλο γίνομαι κομμάτια πράσινα γλυκά μου μάτια.

Τόσα χρόνια μια ανάσα

Βγάζω μάτια μου ισόβια σε κρυμμένες μου φοβίες, μη ξυπνήσω κάποια μέρα κι έχεις εξαφανιστεί μια ζωή χωρίς ζωή.

Σε μια ανάσα, ότι έγινα σε σένα το χρωστάω, στο χρωστάω κι ο δειλός δε το ξεστόμισα ποτέ.

Θα είμαι εκεί

Και ας λες πως θες να μ' αποφύγεις στα αδιέξοδα που καταλήγεις... Θα είμαι εκεί.

Θα είμαι εκεί αόρατος δε θα με βλέπεις... Θα είμαι εκεί.

Είπα στους φίλους μου

Μα εσύ μου είπες δε τρομάζεις ότι στο μαύρο βλέπεις χρώμα κι εγώ που είδα ν' ανασταίνεις το ταραγμένο μου το σώμα.

Ένας Τούρκος στο Παρίσι

Συγχώρα με που γίνομαι μικρός, μα η ανάγκη να σε νιώσω είναι μεγάλη.

Πόσο σε θέλω

Σου μοιάζει η σελήνη που να βρω γαλήνη στον Άδη ανατέλλω πόσο σε θέλω...

Εκεί στο Νότο

Εκεί στο Νότο που τρίζει ο θάνατος κι η αγάπη κάνει κρότο.

mrnobody0609

Από 12 χρονών, Αργυρούπολη μέχρι Ασπρόπυργο, πήγαινα με το ποδήλατο για το μεροκάματο. Το βράδυ, σχολείο. Έχω δουλέψει πολύ στη ζωή μου. Έχω κάνει ηλεκτρολόγος, υδραυλικός, μπογιατζής, πλακάς, τεντάς, μαραγκός και ηθοποιός.

Ένας φίλος μου, ο σκηνοθέτης Κώστας Ζυρίνης με έκανε ηθοποιό. Γύριζε μια ταινία μικρού μήκους, γιατί ήθελε να δώσει εξετάσεις στο Υπουργείο Πολιτισμού, το 1972. Στο μοντάζ της ταινίας, με είδε ο σκηνοθέτης Θόδωρος Μαραγκός και λέει στον Κώστα: Αυτόν τον “μουτσούνη”, θέλω να τον γνωρίσω. Ξεκίνησα κάνοντας ποιοτικό κινηματογράφο, με τις ταινίες του Μαραγκού: “Λάβετε θέσεις”, “Θανάση σφίξε κι άλλο το ζωνάρι” και “Μάθε παιδί μου γράμματα”, που έγινα πανελληνίως γνωστός. Μου έτυχαν οι κωμωδίες, επειδή η φωνή μου είναι κωμική και η φάτσα μου θυμίζει Καραγκιόζη.

Το 1984 βγήκα στο θέατρο, στο Δελφινάριο. Ο Φώτης Μεταξόπουλος με πίστεψε, με προώθησε και με εμψύχωσε να πάρω το “βάπτισμα του πυρός”. Στην πρεμιέρα, μόλις άκουσα την οχλοβοή 2.500 ατόμων, σάστισα. Έτρεμα ολόκληρος. Μου έδωσε μια σπρωξιά ο Φώτης, βγήκα, κι έγινε λαικό ξεσήκωμα. Εξέγερση! Κάθομαι έτσι εγώ… Λέω…: Ν’ αρχίσω; Να μιλήσω; Το χειροκρότημα δεν τελείωνε. Μου αρέσει να κάνω τον κόσμο να γελάει.

Έχω δύο ανάπηρα αδέρφια που συντηρώ. Ήμουν μόλις δέκα ετών, όταν είδα την αδερφή μου σε ηλικία 7 ετών, να έχει πέσει στο πεζοδρόμιο και να βγάζει αφρούς από το στόμα. Να έχω τον αδερφό μου 16 χρονών στο σπίτι και να είναι αμίλητος. Τον πήγαμε στο νοσοκομείο και του έκαναν 13 ηλεκτροσόκ. Έρχομαι στο σπίτι από τη δουλειά και ρωτάω: “Που είναι η αδερφή μου;” Μου λένε: “ Έπεσε από το μπαλκόνι”. Δεν άντεξε την αρρώστεια της και θέλησε ν’ αυτοκτονήσει. Ευτυχώς σώθηκε.

Μια μέρα ο αδερφός μου που έχει νοητική υστέρηση, πήγε να περάσει το δρόμο κι ένα αυτοκίνητο του έκοψε το πόδι. Κανονικά, έπρεπε να έχω τρελαθεί. Αν δεν έχω τρελαθεί ακόμη, ευθύνεται ο χαρακτήρας και η στάση ζωής μου. Δε μπορούμε να ξεφύγουμε από τη μοίρα μας.

Όποτε δούλευα στο θέατρο περιοδεία, ο αδερφός μου με κοιτούσε με μάτια θλιμμένου σκύλου. Τι να του έλεγα; Πάω να δουλέψω, να βγάλω χρήματα για να σας ζήσω; Δίνω τα πάντα για να μπορούν να ζουν άνετα. Είναι η ψυχή μου, το αίμα μου. Όσο ζω και υπάρχω, θα φροντίζω για τ’ αδέρφια μου.

Θα ήθελα να παίξω για τελευταία φορά. Να αντικρίσω τον κόσμο και να με χειροκροτήσει. Όμως πονάω πάρα πολύ. Να μη ζήσει άλλος τους δικούς μου πόνους. Είναι ανυπόφοροι. Δίπλα μου έχω τη γυναίκα μου και το παιδί μου. Το συνειδητοποιούν σιγά σιγά, ότι κάποια στιγμή η ζωή έχει ένα τέλος. Έχω βρει ποια μουσική θα παίξουν στην κηδεία μου. Τα “Πέτρινα Χρόνια”. Γιατί τα έχω ζήσει.

Κώστας Τσάκωνας