Σαν σήμερα 16 Ιουλίου 1942
Πέφτει μαχόμενος, ο Αρχισμηνίας Ιωάννης Γεωργιάδης σε διατεταγμένη υπηρεσία(αποστολή βομβαρδισμού), κοντά στο αεροδρόμιο ΕΤΚΟΥ της Αιγύπτου με αεροσκάφος Hurricane.
Περισσότερα στοιχεία θα βρείτε στην έρευνά μας για τον συγχωριανό μας στον σύνδεσμο
Η δημιουργία μιας προτομής του στον τόπο που γεννήθηκε θα αποτελέσει ύψιστη τιμή & παράδειγμα ανδρείας για μας.
Αλλά έχει παραπεμφθεί και αυτή στις ελληνικές καλένδες.
----------------------------
Αν βρίσκετε ενδιαφέρουσα τη δημοσίευση παρακαλούμε κοινοποιήστε τη, ώστε να δοθεί η ευκαιρία να γίνει γνωστός σε ευρύτερο κοινό ο Λιαταναίος πρόγονός μας.
------------------------------
Ακολουθεί ιστορικό αφήγημα
ΣΤΟΥΣ ΞΕΝΟΥΣ ΟΥΡΑΝΟΥΣ ΚΥΜΑΤΙΣΕ Η ΓΑΛΑΝΟΛΕΥΚΗ
ΑΜΜΑΝ, ΙΟΡΔΑΝΙΑ — ΧΕΙΜΩΝΑΣ 1942
Παρότι το Αμμάν ήταν μια μικρή πόλη στην άκρη της αχανούς ερήμου, ως βρετανικό προτεκτοράτο διέθετε κάποιες στοιχειώδεις ανέσεις για τους ξένους που το επισκέπτονταν.
Στο βάθος ενός αδιεξόδου, στη συνοικία των Άγγλων, βρισκόταν το Jordan, ένα μαγαζί που δύσκολα εντόπιζες τη νύχτα. Ήταν ένα ημιυπόγειο μπαρ, πέντε σκαλιά κάτω από το επίπεδο του δρόμου, με χαμηλό φωτισμό, ξύλινα στρογγυλά τραπεζάκια, λάμπες πετρελαίου και άβολες καρέκλες. Εκεί έβρισκες ευρωπαϊκά ποτά για να πνίξεις τον πόνο σου και κορίτσια πρόθυμα να σου κρατήσουν συντροφιά και να ακούσουν τις νοσταλγίες σου.
— Να καθίσω μαζί σας, αγόρια; ρώτησε μια νεαρή γυναίκα, που μιλούσε άπταιστα αγγλικά και είχε χαρακτηριστικά μιγάδας.
Ο Γιάννης έριξε μια ματιά στον Ξύδη και, μ’ ένα νεύμα, της έδειξαν το άδειο κάθισμα. Ήρθαν τα ποτά και, μετά την πρόποση, η κοπέλα άρχισε τις ερωτήσεις.
— Να υποθέσω πως είστε Άγγλοι της RAF;
— Σου μοιάζουμε για Άγγλοι; τη ρώτησε ο Ξύδης.
— Έλληνες είμαστε, απάντησε ο Γιάννης.
Στο άκουσμα της λέξης, το ποτήρι γλίστρησε από το χέρι της κοπέλας και έπεσε στο πάτωμα, σκορπίζοντας ποτό και θραύσματα. Η ταραχή της ήταν φανερή. Τα πρώτα δάκρυα άρχισαν να κυλούν στα μάγουλά της.
Ο Γιάννης άπλωσε το χέρι του για να την καθησυχάσει, εκείνη όμως σηκώθηκε απότομα και απομακρύνθηκε σχεδόν τρέχοντας.
— Ρε, πού μπλέξαμε; Ένα ποτό ήρθαμε να πιούμε, να ξεκουραστούμε από τον φόρτο της μέρας, και θα μας βγει ξινό, μονολόγησε ο Γιάννης.
Το γκαρσόνι έτρεξε αμέσως με μια σκούπα και άρχισε να μαζεύει τα σπασμένα γυαλιά. Ένας κύριος που ακολουθούσε ζήτησε συγγνώμη για τη συμπεριφορά της κοπέλας και έκανε νόημα σε δυο άλλες γυναίκες, που είχαν αράξει στο μπαρ, να καθίσουν με τους νεαρούς αεροπόρους. Εκείνοι δεν αναζητούσαν παρά λίγη ξενοιασιά μέσα στην ταλαιπωρία των ημερών.
Η υπόλοιπη νύχτα κύλησε ήρεμα. Γύρω στις τρεις το πρωί, έχοντας αφήσει έναν καλό λογαριασμό, αποφάσισαν πως ήταν ώρα να φύγουν.
Στη γωνία του δρόμου αντίκρισαν ξανά τη μιγάδα. Αυτή τη φορά, τους έκανε να χάσουν τη λαλιά τους, μιλώντας σε άπταιστα ελληνικά:
— Είμαι από την Κρήτη. Με πήραν όταν ήμουν μικρό κορίτσι, δώδεκα χρονών, κι από τότε βρίσκομαι εδώ. Γι’ αυτό ταράχτηκα όταν σας άκουσα. Σας ζητώ συγγνώμη. Μου γεννήθηκε όμως και μια ελπίδα: μήπως μπορείτε να με βοηθήσετε να γυρίσω πίσω.
— Κοπέλα μου, δεν έχεις μάθει τι γίνεται στην πατρίδα; Έχουμε πόλεμο. Ιταλοί και Γερμανοί έχουν καταλάβει την Ελλάδα, αποκρίθηκε ο Ξύδης αργά και ειρωνικά, με τη φωνή και το μυαλό θολωμένα από το ποτό.
Καθώς μιλούσε, άπλωσε το χέρι προς το στήθος της. Ο Γιάννης, λίγο πιο νηφάλιος, κατάφερε να τον συγκρατήσει και πρότεινε στην κοπέλα να ξαναβρεθούν. Εκείνη δέχτηκε και τους αποκάλυψε πως το πραγματικό της όνομα ήταν Μαρία, αν και εκεί όλοι τη φώναζαν Φατίμα.
Ο Γιάννης Γεωργιάδης είχε ενταχθεί το 1941 στην 335 Μοίρα Δίωξης, κοντά στο Αμμάν της Ιορδανίας, και εκπαιδευόταν στα καταδιωκτικά Hurricane. Το έλεγε η καρδιά του από μικρό παιδί.
Όλα είχαν συμβεί γρήγορα, τόσο γρήγορα όσο έμελλε να κυλήσει και η ζωή του. Ανήκε σ’ εκείνους τους λίγους αεροπόρους που κράτησαν ψηλά τα ελληνικά φτερά μετά την κατάληψη της χώρας από τους ναζί, τον Απρίλιο του 1941.
Αποφασισμένοι να μην εγκαταλείψουν τον αγώνα, έφυγαν για την Αίγυπτο. Για τριάμισι χρόνια έδωσαν το «παρών» σε όλες τις συμμαχικές επιχειρήσεις κατά του Άξονα, σε μια τεράστια ακτίνα δράσης που εκτεινόταν από την Ιταλία και τις τότε γιουγκοσλαβικές ακτές μέχρι την Κρήτη, τη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή.
Πώς να αντέξεις τη σβάστικα να μολύνει τον Παρθενώνα;
ΑΓΙΟΣ ΘΩΜΑΣ — ΙΟΥΝΙΟΣ 1932
— Κύριε Γεωργιάδη, σε παρακαλώ να μείνεις λίγο μετά το τέλος της γιορτής. Θέλω να σου μιλήσω για τον Γιάννη, είπε ο δάσκαλος στον πατέρα του.
Ο Στυλιανός μπήκε αμέσως σε σκέψεις. Φοβήθηκε πως κάτι κακό θα είχε κάνει ο γιος του.
Ο Γιάννης μόλις είχε τελειώσει το δημοτικό σχολείο του χωριού. Ήταν ένα εξαιρετικό μυαλό, με οξεία κρίση, και από τα λίγα παιδιά που παρακολουθούσαν ανελλιπώς τα μαθήματα. Εκείνη την εποχή, η εικόνα στα σχολεία ήταν διαφορετική: τα παιδιά πήγαιναν όποτε δεν υπήρχε δουλειά στο σπίτι, στα χωράφια ή στα μαντριά. Κι αν ήσουν πρωτότοκος, οι ευθύνες σου ήταν ακόμη περισσότερες.
— Αγαπητέ Στυλιανέ, έχω υποχρέωση να σου πω δυο κουβέντες για τον Γιάννη. Εσύ θα κρίνεις και θα πράξεις όπως νομίζεις καλύτερα. Δεν θέλω να μου απαντήσεις τώρα. Ο Γιάννης αγαπά τα γράμματα. Του αρέσει ιδιαίτερα η αριθμητική και κάνει με το μυαλό του πράξεις δύσκολες ακόμη και για μεγαλύτερα παιδιά. Ξέρω την οικονομική σας κατάσταση. Ξέρω πως έχεις άλλα τέσσερα στόματα να θρέψεις. Αξίζει όμως τον κόπο να τον στείλεις στο γυμνάσιο, στη Χαλκίδα. Σου εγγυώμαι πως δεν θα το μετανιώσεις.
Ο μπάρμπα Στυλιανός ήταν προοδευτικός άνθρωπος, μα τα προβλήματα ήταν πολλά, κυρίως τα οικονομικά. Ευχαρίστησε τον δάσκαλο και του είπε πως θα το σκεφτόταν.
Όλο το βράδυ δεν είπε κουβέντα στη γυναίκα του, τη Σταυρούλα. Τα λόγια του δασκάλου μονοπωλούσαν τη σκέψη του.
Την άλλη μέρα, καθώς πήγαιναν με τα ζώα για θέρισμα, παρατηρούσε τον Γιάννη. Έβλεπε με πόση σβελτάδα μάζευε τα χερόβολα και τα έδενε σε δεμάτια. Το αγόρι είχε τυλίξει στο κεφάλι του ένα χειρομάντηλο για τον ήλιο, όπως έκαναν οι μεγάλοι, κι αυτό έκανε τον πατέρα του να γελάσει με την καρδιά του.
— Θες να συνεχίσεις το σχολείο;
Ο Γιάννης τον κοίταξε με απορία και έκπληξη. Η φωνή είχε πνιγεί στον λαιμό του, μα τα μάτια του πρόδιδαν τη λαχτάρα του.
— Καλά. Θα τα πούμε το βράδυ στο σπίτι.
Με τη δύση του ήλιου πήραν τον δρόμο της επιστροφής. Έξω από το σπίτι τούς περίμεναν τέσσερα ζευγάρια ξυπόλυτα πόδια, που στριφογύριζαν σαν μέλισσες γύρω από τα φορτωμένα ζώα.
Ο Στυλιανός Γεωργιάδης και η Σταυρούλα Σύρμα, εκτός από τον Γιάννη, είχαν αποκτήσει άλλα τέσσερα παιδιά: τη Φώτω, τον Στέφανο, την Αφροδίτη και την Ελένη.
Ο Γιάννης πήρε τα ζώα για να τα «φτιάξει» κι ο Στυλιανός, έπειτα από ένα γρήγορο πλύσιμο, βγήκε στον καφενέ του Κατσάρη, στην πλατεία, αναζητώντας τον δάσκαλο που σύχναζε εκεί.
— Δάσκαλε, σκέφτηκα τα λόγια σου. Θέλω να βοηθήσω το παιδί μου, αλλά πού θα βρω παράδες για να μείνει στη Χαλκίδα; Έχω κι άλλα στόματα πίσω μου. Πώς θα τα θρέψω;
— Κυρ Στυλιανέ, είμαι χρόνια στο χωριό σας. Γνωρίζω τις δυνατότητες του καθενός. Αν είχα χρήματα, θα πλήρωνα εγώ τα έξοδα του Γιάννη, γιατί το αξίζει. Εκείνο που μπορώ να προσφέρω, όμως, ώστε να περιοριστούν τα έξοδα, είναι στέγη και τροφή. Στη Χαλκίδα μένει η αδελφή μου. Είναι χήρα. Μίλησα μαζί της και μου είπε ότι μπορεί να βοηθήσει. Εσύ θα χρειαστεί να αναλάβεις τα υπόλοιπα. Τι λες;
Ο μπάρμπα Στυλιανός τα έχασε. Δεν περίμενε τέτοια προθυμία από τον δάσκαλο. Συγκινημένος, είπε το «ναι». Έδωσαν τα χέρια, ήπιαν κι ένα ούζο και ύστερα πήρε τον δρόμο για το σπίτι.
Η Σταυρούλα είχε στρώσει τον σοφρά με λίγο τυρί, ντομάτα, ελιές και ψωμί για το βραδινό. Κάθισαν όλοι γύρω του. Έβαλε κρασί στον άντρα της και τα μικρά άρχισαν να τιτιβίζουν, πειράζοντας το ένα το άλλο.
Τον βόμβο των παιδικών φωνών διέκοψε ο Στυλιανός:
— Ο Γιάννης, από τον Σεπτέμβρη, θα πάει γυμνάσιο στη Χαλκίδα.
Το τραπέζι βυθίστηκε στη σιωπή.
Η Σταυρούλα τα έχασε. Ο Γιάννης προσπαθούσε να βεβαιωθεί πως είχε ακούσει καλά, μα η εφηβεία δεν του επέτρεπε να πέσει στην αγκαλιά του πατέρα του.
Όταν τα παιδιά απομακρύνθηκαν, η Σταυρούλα έμεινε μόνη με τον άντρα της.
— Τι έκανες, Στυλιανέ; Θες να πεθάνουμε όλοι; Τα άλλα παιδιά πώς θα τα ταΐσουμε;
— Μίλησα με τον δάσκαλο. Μας εξασφάλισε σπίτι και τροφή.
— Μα είναι αμούστακο παιδί! Θα μείνει μόνο του σε μια πόλη;
— Γιατί; Ο Γιάννης του Παύλου τι παραπάνω έχει; Την απόφασή μου την πήρα. Θα πάει για έναν χρόνο και μετά βλέπουμε.
Τα χρόνια πέρασαν. Ο Γιάννης μεγάλωνε και προόδευε. Τελείωσε το εξατάξιο γυμνάσιο της Χαλκίδας και, το 1937, ανακοίνωσε στην οικογένειά του πως είχε αποφασίσει να δώσει εξετάσεις στη Σχολή Ιπταμένων Αεροπορίας.
Δεν άφησε πολλά περιθώρια στους δικούς του. Ήταν πια δεκαοχτώ χρονών, με πλούσια μαλλιά και κανονικό μουστάκι.
Πήρε μέρος στις εξετάσεις και ήταν ένας από τους επιτυχόντες της 4ης σειράς Υπαξιωματικών Ιπταμένων Χειριστών, στο Τμήμα ΙΙ. Ήταν πλέον Δόκιμος Υπαξιωματικός Αεροπόρος.
Παρουσιάστηκε στο Τατόι το 1938 και, ύστερα από διετή στρατιωτική, θεωρητική και πτητική εκπαίδευση, ορκίστηκε Ιπτάμενος Σμηνίας. Ήρθε σε επαφή με άγνωστα ως τότε αντικείμενα: αεροδυναμική, αεροναυτιλία, μετεωρολογία, κινητήρες, αεροπορική τεχνική και κανονισμούς εσωτερικής υπηρεσίας.
Προτού πραγματοποιήσει την πρώτη του πτήση solo (την πρώτη του πτήση χωρίς εκπαιδευτή) είχε συμπληρώσει είκοσι ώρες πτήσης με συνοδό. Σταδιακά, η εκπαίδευση προχωρούσε σε ασκήσεις ολοένα αυξανόμενης δυσκολίας. Βασικό εκπαιδευτικό αεροσκάφος ήταν το Avro 626.
Προτού καλά καλά συνειδητοποιήσει τον νέο του ρόλο, τον πρόλαβαν τα γεγονότα του πολέμου. Στις 10 Ιανουαρίου 1941 αναχώρησε για τη Βρετανική Σχολή Αεροπορικής Εκπαίδευσης, την 4th Special Flying Training School, στη βάση Χαμπανίγια του Ιράκ, προκειμένου να ολοκληρώσει το προχωρημένο στάδιο πολεμικής εκπαίδευσης.
Μαζί του εκπαιδεύονταν οι φίλοι του Μαρίνος Σκλήρης, έναν χρόνο μεγαλύτερος, καθώς και οι Μαρκόπουλος, Παπαγγελής, Δήμου, Αλεξόπουλος, Γκίζας και Στρατηγάκης. Αρχηγός της αποστολής ήταν ο αντισμήναρχος Παναγιώτης Βήλος.
Στις 11 Απριλίου η εκπαίδευση ολοκληρώθηκε. Αντί όμως να επιστρέψει στην πατρίδα, όπως ήταν ο αρχικός σχεδιασμός, ο Γιάννης βρέθηκε στη Γάζα της Παλαιστίνης και ενώθηκε με το υπόλοιπο προσωπικό της Αεροπορίας που είχε καταφύγει εκεί.
Στη Μέση Ανατολή, η Ελληνική Βασιλική Αεροπορία άρχισε να επουλώνει τις πληγές της και να ανασυγκροτείται, αρνούμενη να υποταχθεί στις κατοχικές και δωσιλογικές κυβερνήσεις της Ελλάδας.
ΑΜΜΑΝ, ΙΟΡΔΑΝΙΑ — ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 1941
— Τι διαολεμένη μέρα είναι αυτή; αναρωτήθηκε ο Γιάννης.
Το πρόγραμμα εκπαίδευσης στα Hurricane δεν μπορούσε να αναβληθεί. Εννέα χειριστές, ανάμεσά τους και ο Γιάννης, επιβιβάστηκαν στα αεροσκάφη και ετοιμάστηκαν για την πτήση. Έκαναν τον σταυρό τους και απογειώθηκαν μέσα σε χαμηλή ορατότητα.
«Πού πάμε, Θεέ μου; Ούτε ο ασύρματος δεν λειτουργεί καλά».
Ύστερα από μία ώρα πτήσης, ο Γιάννης προσπάθησε να οδηγήσει το αεροσκάφος πίσω στο αεροδρόμιο του Αμμάν. Ξαφνικά ο κινητήρας έκανε κράτηση (έσβησε).
«Έλα… Έλα! Ευτυχώς είμαι κοντά. Βλέπω τον διάδρομο. Ωχ! Τα σκέλη, γαμώτο… Δεν ανοίγουν. Έλα, έλα…»
Κατάφερε να σύρει το σκάφος πάνω στον διάδρομο και να το προσγειώσει. Το αεροπλάνο υπέστη ζημιές, μα εκείνος ήταν ζωντανός.
Ο καιρός δεν επέτρεψε σε όλους να επιστρέψουν στο Αμμάν. Τρεις προσγειώθηκαν στο Ακίρ. Ένας όμως έλειπε.
Τα νέα δεν άργησαν να φτάσουν.
Ο Θεοφανόπουλος είχε πέσει.
Θυμός. Βουβός πόνος. Αναπάντητα ερωτήματα.
Σε τέτοιες στιγμές, σε τέτοια πεδία και κάτω από τέτοια πίεση, τα λάθη ήταν αδύνατο να αποφευχθούν. Δυστυχώς, κάποτε αποδεικνύονταν μοιραία.
ΑΜΜΑΝ, ΙΟΡΔΑΝΙΑ — ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 1942
Όποτε έβρισκε λίγο ελεύθερο χρόνο, όπως εκείνο το απόγευμα, ο Γιάννης επισκεπτόταν το Jordan για να δει τη Φατίμα.
Δεν μπορούσε να πει με βεβαιότητα αν αυτό που ένιωθε για την Κρητικοπούλα ήταν έρωτας. Ένιωθε όμως έντονη την ανάγκη να τη βλέπει συχνά.
Εκείνο το βράδυ ήταν η πρώτη φορά που έφυγαν μαζί από το μπαρ. Πήγαν στο δωμάτιο όπου έμενε η Φατίμα, λίγο έξω από τη συνοικία των Άγγλων.
— Δεν μου έχεις μιλήσει ποτέ για την οικογένειά σου, ψιθύρισε εκείνη.
— Η αλήθεια είναι πως κοντεύω να τους ξεχάσω κι εγώ. Έχω έξι μήνες να τους γράψω και άλλους τόσους να πάρω γράμμα τους. Δεν ξέρω καν αν ζουν οι γονείς μου. Τους έστειλα μια φωτογραφία μου, μα δεν έχω καμιά δική τους για να σου δείξω.
— Θα πρέπει να καμαρώνουν πολύ στο χωριό σου για σένα, Γιάννη.
— Τι σημασία έχει; Ο πατέρας μου μπορεί να καμαρώνει στην αγορά, αλλά η μάνα μου σίγουρα υποφέρει. Με είχε ξορκίσει να μην πάω στη Σχολή και, όταν έφυγα, με γέμισε φυλαχτά. Κάθε μέρα κοροϊδεύουμε τον δρεπανοφόρο. Κάθε προσγείωση είναι και μια ανακούφιση. Άντε, και σήμερα τον ξεγελάσαμε.
Ο Γιάννης τελείωσε το τσιγάρο του. Ύστερα, τα κορμιά τους έσμιξαν με τέτοια ορμή, σαν ο πόθος του ενός για τον άλλον να περίμενε φυλακισμένος από την πρώτη τους συνάντηση, στο ημίφως του Jordan.
Το επόμενο πρωί, η Φατίμα ξύπνησε από τις φωνές του. Ο Γιάννης κοιμόταν ακόμη, μα το όνειρο που έβλεπε έμοιαζε τρομακτικά ζωντανό.
Τον χάιδεψε στο στέρνο. Εκείνος πετάχτηκε έντρομος.
— Ηρέμησε. Όνειρο ήταν και πάει, του είπε.
— Όνειρο ήταν, αλλά σημαδιακό. Μάλλον πλησιάζει και η δική μου ώρα.
— Πιστεύεις στα όνειρα, Γιάννη;
ΑΜΜΑΝ, ΙΟΡΔΑΝΙΑ — 5 ΜΑΡΤΙΟΥ 1942
«Τι θα γίνει μ’ αυτές τις βροχές; Κάθε μέρα τα ίδια. Άντε και σηκωθήκαμε. Πώς θα προσγειωθούμε;» συλλογίστηκε ο Γιάννης.
Εκείνη την ημέρα ήταν προγραμματισμένο να πετάξει σε ζεύγος με τον Οικονομόπουλο. Ξαφνικά, είδαν μπροστά τους ένα Ju 88. Άνοιξαν πυρ, χωρίς όμως αποτέλεσμα, εξαιτίας της χαμηλής νέφωσης.
Το γερμανικό αεροσκάφος αναχαιτίστηκε τελικά από άλλα μαχητικά και αναγκάστηκε να ρίξει τις βόμβες του στη θάλασσα.
Ο Γεωργιάδης δεν μπόρεσε να επιστρέψει στη βάση και, για λίγη ώρα, θεωρήθηκε αγνοούμενος. Η τύχη όμως στάθηκε για ακόμη μία φορά στο πλευρό του. Είχε επιλέξει να προσγειωθεί στο Έντκου, καθώς ο διάδρομος της βάσης δεν ήταν ασφαλής λόγω της βροχής.
Επέστρεψε την επόμενη ημέρα.
Κάποια στιγμή αποφάσισε πως ήταν καιρός να γράψει ένα γράμμα στον πατέρα του. Μόλις όμως έπιασε το χαρτί και το μελάνι, ακούστηκε το σήμα επείγουσας απογείωσης.
Σχεδόν καθημερινά απογειώνονταν για να επιτηρήσουν νηοπομπές που έφθαναν μέχρι το Σίντι Μπαράνι της Αιγύπτου.
Ο Ιούνιος ήρθε, και μαζί του η ζέστη, που προκαλούσε σοβαρά προβλήματα στα συστήματα των αεροσκαφών. Κάθε μέρα ήταν μια καινούργια αναμέτρηση με τον θάνατο.
Μοναδική του παρηγοριά ήταν η συντροφιά της Φατίμα. Όποτε το επέτρεπαν οι περιστάσεις, κατέφευγε στην αγκαλιά της και ξεχνούσε για λίγο τον πόλεμο.
Ξύπνησε πάλι χαράματα από το ίδιο όνειρο, στην αγκαλιά της Φατίμα.
Κοίταξε μέσα από το τζάμι του παραθύρου, δίπλα στο κρεβάτι. Έξω απλωνόταν η θερινή θολούρα της περιοχής.
— Άντε πάλι… Αν τη γλιτώσω σήμερα, δεν θα πεθάνω ποτέ, της είπε.
— Θα γυρίσεις, Γιάννη. Κι εγώ θα είμαι εδώ και θα σε περιμένω. Ποτέ δεν βρέθηκε άντρας που να με κάνει να νιώσω τον έρωτα όπως εσύ.
— Αν φύγω ποτέ από δω, θα σε πάρω μαζί μου στην πατρίδα.
Στις οκτώ το πρωί βρισκόταν ήδη στη βάση, έτοιμος να παραλάβει το Hurricane του. Θα πετούσε μαζί με άλλα δύο αεροσκάφη σε πτήση σχηματισμού.
Απογειώθηκαν στις 10:05. Ύστερα από μία ώρα πτήσης, οι άλλοι δύο χειριστές έχασαν τον Γεωργιάδη από τα μάτια τους.
«Ωχ… Όχι πάλι αυτός ο κωλοκινητήρας! Το κέρατό μου μέσα… Πού θα προσγειωθώ τώρα; Θεέ μου… Φατίμα!»
Το αεροπλάνο έχασε απότομα ταχύτητα. Ο κινητήρας έκανε κράτηση και το Hurricane προσέκρουσε στο έδαφος, δέκα μίλια μακριά από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου.
Αυτή τη φορά, ο δρεπανοφόρος τα κατάφερε.
Στην 335 Μοίρα δυσκολεύονταν να διαχειριστούν ακόμη μία απώλεια. Τη μοναδική απώλεια της Μοίρας τον Ιούλιο του 1942.
Ο Γιάννης εντοπίστηκε την ίδια ημέρα από Άραβες αγρότες. Την επομένη εκδόθηκε η άδεια ταφής του.
Ένας ορθόδοξος παπάς διάβασε βιαστικά τη νεκρώσιμη ακολουθία και μια μικρή πομπή συνόδευσε τον νεαρό αεροπόρο στην τελευταία του κατοικία, στο κοιμητήριο Chatby της Αλεξάνδρειας.
Ανάμεσα στους λιγοστούς ανθρώπους ξεχώριζε μία και μοναδική γυναικεία μορφή.
Στεκόταν εκεί, τυλιγμένη σ’ ένα ολόλευκο φόρεμα.
Ίσως να ήταν το νυφικό που της χρωστούσε.
Το αφήγημα αποτελεί μέρος του ανέκδοτου έργου «Ιστορίες του μικρού χωριού μου, που ακροβατούν ανάμεσα στον μύθο και την πραγματικότητα».
Βασίζεται σε πολυετή έρευνα αρχειακού υλικού και σε συνεντεύξεις, κυρίως με συγχωριανούς που δεν βρίσκονται πλέον στη ζωή.
prguitarman
pixelskylines
baratheonpilled
kianamaiart
amandla
tangentwithtanner
gummygunk
andulkaphoto