Discover Top Posts Tagged with #dimostanagras

Ευτυχώς η φύση γύρω μας αντέχει.

#ΑγιοςΘωμας #φύση #Μάιος2023 #Λιάτανη #ΔημοςΤαναγρας #Βοιωτια

#agiosthomas #dimostanagras #viotia #liatani #tanagra #nature #may2023

της γης το ποιήμα

βρωμοπούσι - βρωμοπήγαδο

#ΑγιοςΘωμας #ΔημοςΤαναγρας #Βοιωτια #Λιατανη #Μαιο2023 #περιπατος

#agiosthomas #source #liatani #dimostanagras #viotia #tanagra

ΕΝΟΡΙΑ ΓΕΝΕΣΙΟΥ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

ΓΝΩΣΤΟΠΟΙΗΣΗ = Κυριακή 5 Ιουλίου 2026 = Όρθρος & Θεία Λειτουργία στο ξωκλήσι του Αγίου Γεωργίου -------------------------------------------------------------------- Υπενθυμίζεται πώς λόγω των άσχημων καιρικών συνθηκών που επικρατούσαν την περίοδο του εορτασμού της μνήμης του Αγίου Γεωργίου δεν κατέστη δυνατή η μετάβαση στο ξωκλήσι. #ΘειαΛειτουργια #ΑγιοςΓεωργιος #ΑγιοςΘωμας #ΔημοςΤαναγρας #Βοιωτια #ΙΜΘΛΑ

#dimos tanagras #δημος ταναγρας #βοιωτια #αγιος θωμας #dimostanagras #λιατανη #tanagra #liatani #agiosthomas #viotia

Σαν σήμερα 1 Ιουλίου 1913

Ο στρατιώτης Κωνσταντίνος Ζωίτσης αφήνει τη τελευταία του πνοή στα στενά της Κρέσνας, 23 ετών. Γεννήθηκε το 1890 στον Άγιο Θωμά.

Κάθε οικογένεια και ένας χαμένος ήρωας

Ο Ηλίας Ζωίτσης και η Κοντίλω Ζωγράφου στήνουν το σπιτικό τους το 1889, κατόπιν προτροπής των γονιών τους. Τον επόμενο χρόνο φέρνουν στον κόσμο το πρώτο τους παιδί, έναν γιο, και του δίνουν το όνομα Κωνσταντίνος.

Είναι η χρονιά που ο Θεόδωρος Δηλιγιάννης επικρατεί του Χαρίλαου Τρικούπη στις βουλευτικές εκλογές, για να καταφέρει ο δεύτερος, δύο χρόνια αργότερα, να ανατρέψει το σκηνικό και να αναλάβει την πρωθυπουργία για έκτη φορά.

Eποχές που η φτώχεια και η ανέχεια δοκιμάζουν τις αντοχές του κόσμου. Η δε χρεοκοπία της χώρας προβάλλει πλέον αναπόφευκτη. Πριν αναγκαστεί ο Τρικούπης να αρθρώσει το ιστορικό «Δυστυχώς επτωχεύσαμεν», καταβάλλει απέλπιδες προσπάθειες για να αποτρέψει το μοιραίο. Προσφεύγει στην Αγγλία, πασχίζοντας να την πείσει για τις δυνατότητες της Ελλάδας παρά το δυσβάσταχτο χρέος της. Μέσα σε αυτό το κλίμα καταφθάνει στη χώρα ένας ξένος επίτροπος, ο Εδουάρδος Λω, κάτι αντίστοιχο με όσα βιώσαμε και εξακολουθούμε να βιώνουμε εδώ και δεκαπέντε χρόνια, προκειμένου να συντάξει μια έκθεση για την υφιστάμενη κατάσταση. Αν και η έκθεση είναι θετική, οι ομολογιούχοι δανειστές (Άγγλοι, Γάλλοι και Γερμανοί) απαιτούν σκληρές εγγυήσεις. Ο βασιλιάς προτείνει την έγκριση του δανείου από τη Βουλή, κάτι που αποδεικνύεται ανέφικτο, οδηγώντας τελικά στην πτώση της κυβέρνησης.

Τα χρόνια κυλούν και, παράλληλα με τη μεγάλη ιστορία της χώρας, ξετυλίγεται η μικροϊστορία του τόπου και η διαδρομή της οικογένειας του Λιάκου, η οποία εντωμεταξύ μεγαλώνει, υποδεχόμενη δύο ακόμη κόρες, τη Σωτήρα και την Αναστασιά. Με την αυγή του νέου αιώνα, έρχεται στον κόσμο και το τέταρτο παιδί, ο Γάτσης.

Εκτός από τον πρωτότοκο Κωνσταντίνο, τα υπόλοιπα αδέλφια θα προκόψουν και θα δημιουργήσουν τις δικές τους οικογένειες. Η Σωτήρα παντρεύεται τον Περικλή Βλάχο, η Αναστασία τον Γιάννη Παπαμήτρο και ο Γάτσης την Ευτυχία Παπαγεωργίου.

Στο μεταξύ, η κατάσταση για την αγροτιά πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο. Ακόμη και το καθημερινό φαγητό φαντάζει πλέον ζητούμενο. Οι κυβερνήσεις του Θεοτόκη μοιράζουν υποσχέσεις, όμως κανένα αντίκρισμα δεν φτάνει στον λαό.

Ο Κώστας, μαζί με άλλα παλικάρια από το χωριό, συνειδητοποιεί πως δεν υπάρχει πια χρόνος για αναμονή. Στο σπίτι υπάρχουν στόματα που πεινούν. Το μεγάλο όνειρο της εποχής ακούει στο όνομα «Αμερική». Η Γη του ονείρου και της Επαγγελίας. Δίχως δεύτερη σκέψη, μαζεύουν τα χαρτιά τους και τον Ιούνιο του 1910 ξεκινούν το μεγάλο ταξίδι. Πρώτος σταθμός η Τεργέστη της Ιταλίας, και από εκεί επιβιβάζονται στο υπερωκεάνιο «Ουλτόνια» με προορισμό τον Νέο Κόσμο.

Στις 15 Σεπτεμβρίου 1910 πατούν το πόδι τους στο Έλις Άιλαντ και, ύστερα από τις εξαντλητικές γραφειοκρατικές διατυπώσεις, η Νέα Υόρκη ορθώνεται μπροστά τους. Μαζί με τον εικοσάχρονο Κώστα, την τύχη τους στην ξενιτιά αναζητούν κι άλλοι συγχωριανοί: ο Γεώργιος Βρεττός, ο Αντώνιος Καβάς, ο Γεώργιος Καβάς, ο Θεόδωρος Κατερίνης, ο Αλέκος Κιόκιας, ο Ιωάννης Κιόκιας, ο Ιωάννης Μαρίνης και ο Ηρακλής Χρόνης.

Η ζωή στην Αμερική αποδεικνύεται σκληρή. Ο Κώστας δουλεύει περιστασιακά σε ομογενείς που εκμεταλλεύονται τους νεοφερμένους, ενώ η άγνοια της γλώσσας τον εγκλωβίζει και δεν του επιτρέπει να ορθοποδήσει. Τα πράγματα δεν εξελίσσονται όπως ήλπιζε, ούτε όμως και τα νέα από την πατρίδα είναι ενθαρρυντικά. Έτσι, δύο χρόνια μετά, παίρνει τη μεγάλη απόφαση της επιστροφής, επιστρέφοντας σε μια Ελλάδα που βρίσκεται ήδη στη δίνη των Βαλκανικών Πολέμων.

Η επιστροφή τον βρίσκει αμέσως ντυμένο στα χακί, χωρίς καν να προλάβει να αντικρίσει τη μάνα του. Εντάσσεται στην 6η Μεραρχία, η οποία έχει αναλάβει το βάρος των επιχειρήσεων στο βουλγαρικό μέτωπο, κυρίως στην Άνω Τζουμαγιά και στα στενά της Κρέσνας. Εκεί, πέρα από τα εχθρικά πυρά, ο ελληνικός στρατός καλείται να πολεμήσει και έναν ύπουλο εχθρό: την επιδημία της χολέρας. Δυστυχώς, η ασθένεια χτυπά και τον Κώστα. Ύστερα από σύντομη αλλά σκληρή δοκιμασία, αφήνει την τελευταία του πνοή την 1η Ιουλίου 1913, σε ηλικία μόλις 23 ετών, χωρίς να προλάβει να λάβει μέρος στην καθοριστική μάχη των στενών. Όπως και ο θρυλικός Ταγματάρχης Βελισσαρίου, δεν έζησε για να δει τη λήξη του Ελληνοβουλγαρικού Πολέμου, που επισφραγίστηκε στις 18 Ιουλίου με ανακωχή υπέρ της Ελλάδας.

Πίσω στο χωριό, η μάνα του, η Κοντίλω, σταυροκοπιέται μέρα-νύχτα και κάνει τάματα για την επιστροφή του σπλάχνου της. Όμως, τα μαντάτα που φέρνουν όσοι γυρίζουν από το μέτωπο είναι θολά και ανησυχητικά: «κάπου τον είδαμε», «κάπου χάθηκε μέσα στη μάχη», «κάπου τραυματίστηκε»... Μέχρι που ένα επίσημο, παγερό τηλεγράφημα έρχεται να σβήσει κάθε ελπίδα:

«Ο στρατιώτης Κωνσταντίνος Ζωίτσης του Ηλία υπέκυψε συνέπεια μολυσματικής ασθένειας κατά την προέλαση στην Κρέσνα».

Για πολλά χρόνια, η οικογένεια πάσχιζε να εντοπίσει τον τόπο της ταφής του, φτάνοντας στις αναζητήσεις της μέχρι το Σιδηρόκαστρο. Όμως, στάθηκε αδύνατο. Με αυτόν τον βαρύ, ανεκπλήρωτο καημό στην καρδιά της, έσβησε χρόνια αργότερα και η Κοντίλω.