“Hindi ako pintuan na pwede kang maglabas pasok na lang sa buhay ko.”
— thegodysh
Jules of Nature
occasionally subtle
Stranger Things
Today's Document

if i look back, i am lost
2025 on Tumblr: Trends That Defined the Year
$LAYYYTER
trying on a metaphor

No title available

No title available

Product Placement

❣ Chile in a Photography ❣
we're not kids anymore.

Janaina Medeiros
Keni
No title available
AnasAbdin
d e v o n
will byers stan first human second
Alisa U Zemlji Chuda

seen from United Kingdom

seen from Türkiye
seen from United States

seen from Türkiye
seen from Finland

seen from Saudi Arabia

seen from Malaysia

seen from Malaysia

seen from Japan
seen from Ukraine

seen from Germany

seen from United States

seen from Brazil

seen from United States
seen from United States
seen from Singapore

seen from Indonesia

seen from United States

seen from Germany
seen from United Kingdom
@xwonderfullychaotic
“Hindi ako pintuan na pwede kang maglabas pasok na lang sa buhay ko.”
— thegodysh
TANGINA BAT BA WALANG MALI SAYO????? DI MAGAWANG UMIWAS AT TULUYANG LUMAYO.
Please stop worrying about me. It makes me so confused about your feelings for me.
I gotta stay high all the time
To keep you off my mind
High all the time
To keep you off my mind
Spend my days locked in a haze
Trying to forget you babe
I fall back down
Gotta stay high all my life
To forget I'm missing you
tangina, ikaw pa din.
— Why would you get in my way, Tomioka? After telling me that we could never be friends with demons… How should I put this? That’s exactly why… no one likes you, you know.
—Total Concentration. Water Breathing… Eleventh Form… Dead Calm.
GIF REQUEST MEME: Kimetsu no Yaiba + Gifset Tomioka Giyuu || Requested by ackerwings
tomioka giyuu ▵ water hashira
Jo Yeong & Jo Eun-sup
*later*
woo do hwan’s mission (ft minho loving it)
Lee Gon’s biggest fan
Ilang beses ko na kayang kinalimutan ang sarili ko para sa mga taong mahalaga sa akin? 'Di ko na mabilang sa sarili kong mga daliri sa kamay.
Ilang beses ko na rin kaya inilagay ang sarili kong mga paa sa panganib at kapahamakan para sa mga taong ayaw kong mawala sa akin? 'Di ko na rin mabilang sa sarili kong mga daliri sa kamay.
Sa dami ng mahahalagang taong nasagip ko, sino kaya ang sasagip sa akin? Sa isang masiyahing mukha na palaging nakatawa, ang kalungkutan dito'y kailan kaya mapapansin?
Nakakapagod. Hindi ko na gusto ang mga nangyayari at ayokong magpatangay sa agos nito. Bakit nga naman lulunurin ko ang sarili ko kung kaya kong lumangoy? Bakit ko hahayaang bumagsak ako kung kaya ko namang lumipad?
Alam ko na.
Sa dami ng taong nasagip ko, kilala ko na kung sino ang sasagip sa akin, walang iba kung hindi ako, sarili ko. Hindi ko na kakailanganing humingi ng tulong dahil alam kong kaya ko, sa dami ba namang pagsubok na dumaan, hindi pa ba ako nasanay?