Gizli Mahzenimden

"Paper has more patience than people."

[yazankadinn]

Ortak Payda

Ortak paydada buluştuğumuz insanların hayatımızda ayrı bir değeri oluyor. Bir de bu ortak payda acı ise unutulmaz kılıyor yaşadıklarımızı. Biz seninle hayat kesirinin acı paydasında buluştuk. Farklıydık aslında fakat ilahi bir el tarafından eşitlenmiştik. Madem bir acı yaşayacaktık bari bir derttaşımız olsundu. Hayatın bir yerden alıp bir yerden tamamlama politikasıydık birbirimiz için. Acılar paylaşıldı, bazen de mutluluklar. Görevimiz bittikten sonra ise başka paydalara eşitlendik ve onların acılarına ortak olmaya gittik.

Tuhaf olan şu ki; ikimiz de geri döndük. Mutsuzluklarımızın verdiği tatlı acı hazzı mı çok sevmiştik yoksa acının bizi bir arada tutmasına mı bağımlı olmuştuk bilemiyorum. Ama birbirimize geri dönmüştük.

...

[yazankadinn]

... Ve sonra erteledim her şeyi. Dişlerimi göstererek gülmeleri senin şakalarına, burnumun direğini sızlatacak kadar derine çekmeleri senin kokuna ve bir gün ağlarsam eğer, gözyaşlarımı senin gidişine sakladım. 

[bookmania]

It’s much better to do good in a way that no one knows anything about it.

Leo Tolstoy, Anna Karenina (via bookmania)

[yazankadinn]

🎶🎵 #poetsofthefall #cradledinlove #candlenight Let's color the town blue. And name it "sky". Then we'll be "the birds on earth"!

[yazankadinn]

İyi bakıldığında vav, bazen bir insanın secdedeki hali, bazen bir ceninin anne karnındaki haline benzer. İnsan iki büklüm olmadan rahat edemez anne karnında. Rabbi vav gibi mütevazı olsun ister kulları. Osmanlı döneminde padişahın namaz kıldığı yeri, hünkâr mahfilini düşünün. Bu makamın kapısı bir insan boyundan çok daha kısa olurmuş. Kapısının üzerinde ise iki “vav” harfi, 66 ifadesi, yani yüce Allah’ın isminin sembolü muhakkak bulunurmuş. Padişah başını eğsin, kul olduğunu bilsin, ayakları yere bassın diye… Çünkü bu âlemi yaratan, sonsuz kudret sahibi Allah (cc) var; unutmasın diye… Vav olmak boyun eğmektir ama güçsüz olmak asla değil! Çünkü mümin sonsuz kudret sahibi Allah'tan alır gücünü, O'na dayanır. #elif #vav #kainat #Allah

[yazankadinn]

Bir gün yalnız kalacaksın...

Şimdi hayatındaki herşeyde bir eksiklik var değil mi? Giyecek onca kıyafetin var; ama kırmızı bluzun yok o pantolonuna uyan. Lacivert elbisene uygun ayakkabın yok. Herkes geceleri dışarı çıkıp eğleniyor; ama sen evde oturuyorsun. Saçın kısayken uzun; uzunken kısa olmasına özeniyorsun. Annen ve baban var, ama senin istediğin herşeyi yapmana izin vermiyorlar, bu yüzden şikayetçisin onlardan. Dün sevgilin yoktu mutsuzdun, bugün sevgilin var ama sana senin istediğin kadar romantik davranmıyor yine mutsuzsun, değil mi? Evin, işin, düzenli bir hayat var ama daha lüks bir yaşantın yok. Son model lüks bir araban, kocaman bir villan yok mesela. Bunların ve daha birçok şeyin hayatındaki eksikliğini duyarken sen nasıl mutlu olabilirsin? Şükretmeyi bilmediğimiz için mutsuzuz bence. İnsan şükrettikçe elindekinin değerini daha iyi anlar. Eğer bugün ben “annemi seviyorum, hala yanımda şükürler olsun” dersem onun bugün benim yanımda olmasının değerini kendime bir kez daha hatırlatmış olurum. Bu değerin farkına varıp daha mutlu olurum. Hayatımızdaki şeyleri kaybetme ihtimalini aklımıza getirmedikçe değerine karşı körüzdür hep. Ya gerçekten kaybettiğimizde eksikliğini hissettikçe anlarız değerini ya da kaybettiğimizde neler olacağını düşünüp hayal ederek. Yıllar sonra bir günü hayal et şimdi! Saçlarına ak düşmüş bir günü. Zihninin tozlu raflarında hatırladığın hatırlayamadığın yığınla anıların olduğu bir gün. Anıların biriktikçe yanındaki insanlar eksilmiş olacak. Bir zamanlar o yanında olmadığında gülemediğin insan bugün istesen de istese de yanına gelemeyecek. Aileni kaybettin, kardeşlerin yok, eşin yok, çocukların yok bugün; tek başınasın. Önceden eksikliğini hissettiğin ıvır zıvırlar bu eksiklerin yanında aklına bile gelmiyor artık. Şimdi düşünüyorsun; keşke aç olsam, keşke çıplak olsam; ama sevdiklerim yanımda olsa. Yine hep beraber gülsek, tek bir güzel anın gözlerimizi ışıldattığı o günlerde olsak yeniden. Çare bulamıyorsun, onları tekrar bulamıyorsun. O kadar yalnızsın ki kimse seni anlamıyor. Sen birilerine onları anlattığında iki dakika sonra unutuyorlar, sana yaptığın ya da yapmadığın şeylerin hesabını sormaya kalkışıyorlar sanki hakları varmış gibi. Bugünler çok zor, yaşayıp gidiyorsun, her günün geçtiğine şükrediyorsun. Ve artık sen de bu dünyadan, bu yalnızlıktan sevdiklerinin yanına gideceğin zamanı bekliyorsun. Uyan şimdi! Bir gün yalnız kalacaksın ama bugün yalnız değilsin! Bugünün kıymetini bilmek düşer senin payına!

[booksqouted]

And now here is my secret, a very simple secret: It is only with the heart that one can see rightly; what is essential is invisible to the eye.

Antoine de Saint-Exupéry, The Little Prince (via booksqouted)

[yazankadinn]

...çünkü hayatın gerçeklerinin yüzümüze vurduğu tokat bir yansıma sesi ne de olsa.

Buralar da olmasa içimizi dökecek bir yer bulamayacağız demek ki. Ama olsun kızmıyorum hiç kimseye, ne de olsa bu hayat başkalarının derdiyle uğraşmak için çok kısa değil mi nihayetinde. Soru işaretini çıkardım hayatımdan, karşında birini bulsan da gerçek cevapları beklemiyorsun çoğu zaman. Ama daha çok ünlem ekler oldum cümlelerimin sonuna çünkü hayatın gerçeklerinin yüzümüze vurduğu tokat bir yansıma sesi ne de olsa. Ve neden geceleri uykusuz kaldığımı çözüyorum bir anda: günlük koşuşturmacaların hayhuyundan kaçıp da ancak gecenin sessizliğinde kafam berraklaşıyormuş çünkü. Bu yüzden yarasalıktan hiç bir zaman kurtulamayacağım demek oluyor bu. Patsy Cline'nin yalın sesi gecenin ıssızlığında yankılanmaya ne de çok yakışıyormuş meğer. Bir de mum ve ay ışığı manzarama eşlik eden sütümü unutmamak gerek tabi. Şimdilik akıtacağım zehir bu kadarsa madem ne kadar iyi olabilirse o kadar iyi olsun geceniz...

[booksqouted]

It’s OK to not be OK.

Robin Benway, The Extraordinary Secrets of April, May, & June (via booksqouted)

[bookmania]

“What you’re supposed to do when you don’t like a thing is change it. If you can’t change it, change the way you think about it. Don’t complain.” — Maya Angelou

[yazankadinn]

İçimizdeki boşluk..

Hepimizin içinde yaşayan koca bir boşluk var. İçten içe bizi kemiren, gittikçe büyüyen.. nedenini ya da kaynağını bir türlü çözemediğimiz, sonunun nereye varacağını tahmin edemediğimiz.. bizden gittiğinde geride ne kadar hasar bırakacağını bilemiyoruz. hatta gidecek mi onu bile bilmiyoruz. Bazen gider gibi oluyor, bir anlığına kayboluyor. Boşluğun dolmaya başladığını hissediyoruz ve mutlu oluyoruz artık geçti diyerek. sonra bir an yeniden bir şey oluyor ve o boşluğun geri dönüşünü izliyoruz içimiz acıyarak. Yine mi başa döndük diyoruz. Ya da aslında hiç gitmemişti de kendimizi mi kandırmıştık. Kör müydük de görmedik o boşluğun saklandığını, bizi kandırdığını. Kanmak istiyoruz çünkü, artık mutluyum o boşluk doldu demek istiyoruz, inanmak istiyoruz gerçek olduğuna. Bir hayalet gibi elle tutulur hiçbir yanı yok ama aslında çok gerçek. En olmadık zamanlarda kanatıyor, içten içe kanıyorsun acıyorsun ama hiçbir şey yapamıyorsun. Durduramıyorsun, söküp atamıyorsun içinden, sanki artık bir parçan olmuş gibi. Sanki hiç tanımadığın bir yere istemediğin halde seni getirip bırakmışlar ve unutmuşlar. Çıkış yolunu bulamıyorsun. Bir bataklık gibi, çırpındıkça batıyorsun. Ve acıyor, batıyor, kanıyor, her bir yanın kan revan içinde kalıyor, elin kolunsa bağlı sadece dışarıdan izler gibi izliyorsun kendi hayatını.. acıtıyor, kanatıyor ama öldürmüyor..

[yazankadinn]

Kadına karşı şiddetin, tecavüzün temelinde ne olduğunu anladınız mı? Güçlü kadın istemiyorlar. Kadının ‘birey’ olabilmesini istemiyorlar. Sokağa çıkmaya korkalım, erkeklerden korkalım, sesimizi çıkaramayalım istiyorlar. Çünkü asıl sebep kendini geliştirmiş kadınlardan aslında korkuyorlar! Güya kadına karşı şiddetin, tecavüzün yasal cezası var. Önce bize kanunen güvence veriyormuş gibi yapıp sonra da bu şekilde sözde(!) önüne geçemedikleri tecavüz, cinayet vs olaylarla kadınlarda korku yaratmaya çalışıyorlar. O korku hepimizde çoktan oluştu aslında. Okuldan, işten dönerken aman geç kalmayalım diye koştur koştur korku içinde gidiyoruz evlerimize. Oynanan oyunların farkında olalım, biraz daha derine bakalım ve büyük resmi görmeye çalışalım! Benden korkmaları için iki sebepleri var kendimle gurur duyduğum: 1)kadınım 2)öğretmen olacağım! Kim bilir okullarda öğrencilere neler öğretirim değil mi; kadına saygı duymayı, vicdan sahibi olmayı, empati kurabilmeyi, ahlaklı olmayı vs. Bakın bir kadından bile korkmaları için ne kadar çok sebepleri var çünkü yeni nesili onların istediğinin tam tersi yönde yetiştirmeye çalışacağim. Bugünden itibaren ben artık öncelikli olarak ingilizce öğretmeni değil insanlık öğretmeni olmaya çalışacağım. İnsanca yaşayamadığımız, hatta bırakın insanca yaşamayı, yaşama hakkımızın bile elimizden alındığı bir dünyada ingilizceyi, matematiği ne yapalım. Bu olaylar beni korkutmak yerine daha da hırslandırıyor. Bütün kadınlar sorumluluk almalı. Herkesin mesleği öğretmenlik olmayabilir, hatta çalışmıyor da olabilirsiniz. Ama hepiniz birer anne, birer abla/kardeş, birer arkadaşsınız. Bizi güçsüz olduğumuza inandırmalarına izin vermeyelim! Güçsüz olduğunuzu, elinizden bir şey gelmeyeceğini düsünürseniz onlar kazanmış olur.

[yazankadinn]

En cok sana mi yoksa kendime mi kiziyorum, ayirt edemiyorum artik. Vakti zamaninda sevgimiz nasil birbirine karistiysa simdi de kizginligim oyle iste. Donduran soguk mu beni bu kadar hissiz yapan yoksa derinlerimde bir yerlerde kabuk tutanlarim mi? Bir sokaga sapiyorum gidiyorum oylesine, hizli adimlarla dövüyorum kaldirimlari sanki onlarin sucuymus gibi bu noktada olusum. Daha birkac ay once sana sayfalar dolusu yazdiklarimi dusunuyorum, hani su yollayamadan sildiklerimi iste. Sahi ne ara yirttim ben onlari, ne ara yaktım? Hic bi iz, hic bi is birakmadan nasil kayboldular ortadan? Iste tam bu dusuncelerin ortasinda basimi kaldirip bir kahkaha patlatiyorum derinden. Biliyor musun, hic kimse anlamiyor onun ne denli buyuk bir maske oldugunu. Bir sigara yakiyorum, dumanini izliyorum, dumanin nasil havaya karisip kayboldugunu. Tipki benim sana karisip kayboldugum gibi. Simdilerdeyse kendimi ariyorum bu sokaklarda. Bulabilir miyim bilmiyorum. Belki… sigaranin dumanini havadan ayristirabildigim gun belki…

[yazankadinn]

Aynı şarkının nakaratını tekrar tekrar dinleyip mırıldanırken aynı duyguları paylaşmışızdır belki de bilmeden. Uzaklara daldığımızda aynı noktalara dalmıştır gözlerimiz. Aynı huzuru aramışızdır belki de şu sahte dünyada.

[yazankadinn]

Kaybettiklerimiz var bizim bu mücadelede kazanmaya çalışırken...

Savaşmaktan vazgeçen bendim ama kaybeden sen oldun haberin yok. Öyle bir boşluk ki şimdilerde yaşadığım tarifini bile edemediğim.. Canı yanan insanın nasıl olur da gözünden yaş akmaz? Akmayabiliyormuş işte. Düğümlendiği yerde kalakalıyormuş. Denedim, defalarca denedim. Yazmak istedim şu lanet ruh halimi, derdimin ne olduğunu. Anlatamadım çünkü. Tam ağzımı açmış bir kelime edecekken literatürde öyle bir kelimenin var olmadığını, var olanlarınsa ne yavan kaldığını anladım. Ağlamaya öyle hevesliyken gözyaşlarımın kuruduğunu anladım. Bu iyileştiğime işaret değil, aksine uyuşturulmuş gibi acısını yaşayamamaya işaret belki de. Bana öyle bir boşluk bıraktın ki ne ağlayabiliyorum, ne yazabiliyorum, ne dağılabiliyorum, ne de toparlanabiliyorum! Bir yandan Sezen söylüyor; yaram kanıyor sevdikçe, canım acıyor! Sonra gömüyorlar bir şeyleri kalbimin tam ortasında. Kabul ettim artık, kaybettiklerimiz var bizim bu mücadelede kazanmaya çalışırken, yitirdiklerimiz var.

[yazankadinn]

Hadi ol eskisi gibi olabilirsen...

[yazankadinn]

her defasında dağılmaya ramak kala toparlıyorum kendimi. ne zaman tuzla buza dönüşeceğimi merak ediyorum. inceldiği yerden kopanlarım ne zaman daha sağlam düğümler olup bağlayacak beni hayata?