Arabındefteri @yelkenlibisiklet-blog - Tumblr Blog

Posts

ehli-ebed-deactivated20161203

Çocuk yetiştirmeyi hafife alan şahıslar bana kadın haklarından bahsetmesin.

seriatisloading-deactivated2017

Hem ‘kapali’ olup hem feminist oldugunu belirtip cok matah bisey yapmis gibi dolanan kisiler ayni sekilde…

yelkenlibisiklet-blog

Feminizmin asıl çıkış noktasını bilmeyip, İslam dışı görenler de aynı şekilde sussun diyemem. Daha fazla okumak gerek...

siyahbeyazblogger-deactivated20

Bunu RB yaparsanız sevinirim. Çok önemli bir konu.

Bugün gel dedim, son kez! Öyle herkese gel denmez, geri dön anlamına gelir bu çünkü. Çay içeriz dedim, çay içmedik! Baktı yüzüme, içimde bekleyişler bekleyişler bekleyişler bekleyişler dinledim onu. Sesine ve gözlerine odaklandım. Gözleri güzel değildi! Ömrümü sürdüreceksem, ve biriyle bir gün mutlu olacaksam o kişinin bu genç olmasını dileyerek baktım gözlerine. Bu tür şeyler bana çok uzak biliyorum. Doktorlar Asla anne olamayacaksın da dedi de içimdeki umudu öldürdüler en başında. Karşımdaki insanının da baba olmayacağını söyleyen doktorlar olduğunu öğrendiğimde tevafuktur dedim. İlk gördüğüm gün olduğu gibi bu da bir rastlantı. Elden bir şey gelseydi ben çeyizimi hazırlar onu beklerdim,fakat hayatının hangi terazisindeydim bilmiyorum. Bir günah olarak kaldı ellerimde, tevbe etmeyi istiyorum ama pişman değilim günahımdan. Belki Tanrı bizimle de konuşsa böyle olmazdı hiç bir şey.

Bugün son sınıfta olan bir Tıp öğrencisinin evli olduğunu öğrendim. Dışarıdan bakınca böyle şeyler hep garip gelir, ona da öyle garip gelirmiş. Sevmiş evlenmiş, Allah Mesud etsin.

Ve nihayet gitti.. Bir insanı sevince mi kazanıyorduk, sevilince mi kaybediyorduk. Karşılıklı olmayan her duygu kadar, karşılıklı hislerin de tükenip yerine yalnızca acı bıraktığı bir çağa ne zaman geldik ki? Leyla'lar ne ara Müjgan oldu sahi?! Üzüldüğüm şey, yalnızca hatıralar. Beraber güldüğümüz, kavga ettiğimiz yerlerden geçerken " âh " deyişim kahrediyor beni. Evet Ortadoğuda her gün çocuklar ölüyor, koca bir dünyada savaş var fakat sevgili yoldaşım insanın zarif hisleri de var. Mücadelenin yalnızca Ortadoğuda olduğunu gördüm böylece. Sevdiğim ilk insandan sonra, gözlerimi haramdan çevirmenin ne kadar değerli olduğunu anladım. Haramın tenden ziyade ruhta olduğunu farkettirdi bu sergüzeşt. Metroda biriyle tanışırsam, daha çabuk biterdi biliyordum. Ama bu senaryo yalnış yazıldı, oyuncular kaderin azabına uğradı. Kader dediysem, Allahtan korkumu temsil eder. Allah ise her şeyi bildiğini bildiğim ve buna ne kadar çok şahit olsam da yine de şaşırmaya devam ettiğim varlık. Bir de Nebi iblise"neden tevbe etmiyorsun? " demişti. İblis güldü mü bilmem ama" Ceffel kalem. " dedi sadece! Yani kalem kırıldı, olacak olan çoktan yazıldı. Her hatadan sonra dönen ve daha kaliteli bir müslüman olma hayalime sırtımı yaslıyorum şimdi. Allah her şeyin doğrusu bilirmiş. Keşke yalnızca bunu bilseydik de Ortadoğuda çoçuklar ölmeseydi.

Metroda sarı çizginin ardında peronları bekliyordum. Haziranın yirmisiydi, elimde bir kitap vardı. Reyonlarda çıkardığı sesler, uzun ve kalabalık peronlarıyla gelen trene binmiştim. Kalabalığın salt yalnızlığına dalıp sabahın erken saatlerinde benim gibi uyanan insanları seyretmeyi severdim. Öylece, sanki her şeyi anlayacak kudretteymişçesine seyrederdim insanları. Şişli-Mecidiyeköy'den sonra kalabalığını yitiren peronda bir köşeye çekilip kitabımı açtım. Eskiydi sayfaları, güzel kokardı her eski kitap gibi. İnmeme bir istasyon vardı ki gördüm onu, ilk gördüm hatta. Siyah çerçeveli gözlüklerime dikmiş bakışlarını sadece seyre dalmıştı. Bir kaç saniye sonra yok olurcasına diğer insanlar gibi indi trenden. O yürüyen merdivenleri kullanırken, açık çantasını haber verip bu bahanemle sesini duymuştum. Benim sevgili yabancım, sesini duymaktan sevinç kaplamış yüreğimi koşarak çıktım tüm merdivenleri. Aynı otobüsteydik, bana bakıyordu ama bu benimki gibi küçük sergüzeştler peşinde olduğu anlamına gelmezdi, hiç bakmadım ona, sadece yansımasından seyrettim, seyrettim ve indiğini gördüğümde başımı kaldırıp ona baktım. Tevafuken gözlerine denk geldim ki, o anı hiç unutmadım diyecekti. Ne mi oldu? Elleri yüreğimde kaldı.

Ara sıra çay içerdi. Otururdu bir masaya, tüm derdini anlatacak gibi bakar dururdu. Öyle çok seyrederdim ki onu, hiç susmadan konuşurduk. Fakat tüm konuşmamız onun dışında olan şeylerden oluşurdu . Dışardan esen meltemle sarsılan pencereye dalardı gözleri, ben o sıralarda çayı tazelerdim. Onun beni seveceğini umuyordum, belki bir şiir yazar diye kağıt kalemi hep oturduğu masaya bırakırdım. Bir şiir yazsın diye bekledikçe kağıdı kapkara eder kalkardı masadan. Konuşmadan vedalaşırdık, saate bakardı ve kalkar giderdi. Masada külü, sandalyede izi kalırdı.

Biz insanlara yalnızca apartmanda üstünlük taslayabiliriz. O da üst komşu, alt komşunun çamaşırlarının üstüne halı silkelediği için, alt komşu üst komşunun tepesine çöktüğünde biter

Irklar

Temel mesele, bu topraklara aidiyet geliştirme meselesidir.

biradetuydu-deactivated20170127

Hüznü elinde evirip çevirenlerden uzak durun. Tehlikeli oluyorlar. O hüzünle yaralıyorlar etraftakileri ve sonrada kahkaha atmaklarına devam ediyorlar. Hüzne tahammülüm yok artık zannediyordum meğerse hüzün kelimelerini hak etmeyen ağızlardan hüznü duymaya tahammülüm yokmuş. Hüznü rahat bırakın artık yeterince oynamadınız mı onunla?

Ermeni olmak

Ben ermeniyim bundan kime ne? Bugün Taksimde gelirken bir çoçuk “Türk müsün” dedi!

Aslına bakarsa dedelerim 15.yüzyıldan 18.yüzyıla kadar Anadolu'dan çıkmış ve İranda yaşamışlar. Sonra Geri dönüp Doğu kentlerinden birinde aşiret olmuşlar, sonra Kan davası olmuş ve geriye tek kalan aile üyesi Doğunun başka bir kentinde imamlık yapıyormuş. Oradan Batı kentlerine taşınmış ve şimdi Karadenizli ailelerle kız alıp vermeye başlamışız. Uzun süreler boyu aklın alamayacağı kadar çok kız alınıp verilmiş. Aleviler de girmiş aileye, sünniler ve şiiler de. Bir taraftan süryanilik var bir taraftan Ermenilik de. Kız alınıp verilmiş neticede, iki insan sevmiş birbirini, gerisi daha ne?!

Bugünkü gibi değilmiş hiçbiri adetler, yemekler, kültürler karışmış. İnsanlar kaynaşmış. Bir kadın sevmiş bir adamı, bu kadın arapmış ve sütannem olmuş. Dostum, coğrafyan kaderindir. Ben böylesi zengin bir hikayeyi hiç bir ırkın şovenizmi ile değişmem. Ben mutluyum, insanlar sevdiklerine kavuşmuş, kavga etmemiş, ölmemiş aşk uğruna, hiç bir şey sınır olmamış sevgililere. Böylesi güzel bir şey dururken kuru milliyetçiliğe sarılmak niye.? Ermeni olmak beni nasıl yüceltebilir, ben oğlu ölmüş bir Rizeli Teyzenin acısını içimde hissetmeyeceksem, Cizreden, İzmirden, Nusaybinden olan olaylara kulaklarımı kapayacaksam ne diye taşıyayım bu yüreği. Dahası, sadece insanız. Sadece bir yüreğimiz var, ömrümüz kısa, yücelmek sadece Allaha mahsus. Gerisi teferruat

آه، بیلمیوروم آرتیق.

حياتي، چوچوقلارین گولوشونو گورمیوروم. گوردوقلریم سادجه گندم.

yagmurasair

Nizar Kabbani - Resim Dersi

1 Boya kutusunu önüme koyuyor oğlum Bir kuş çizmemi istiyor benden Kül rengine batırıyorum fırçayı Bir dörtgen çiziyorum, üstüne bir kilit ve çubuklar Oğlum, gözleri dehşet dolu, diyor ki bana: “Ama bu bir hapishane… Yoksa bilmiyor musun baba, kuş çizmeyi sen? ” Oğlum, diyorum ona, ayıplama beni Kuşların biçimini unuttum inan.

2 Kalem kutusunu önüme koyuyor oğlum Bir deniz çizmemi istiyor benden Kurşun kalemi alıyorum Siyah bir daire çiziyorum Oğlum diyor ki bana: “Ama bu siyah bir daire, baba Deniz çizmeyi bilmiyor musun yoksa? ” Ona diyorum ki: Oğlum Eskiden deniz çizmekte ustaydım Ama bugün… Oltayı aldılar benden Av yaklaşmıştı oysa… Mavi renkle konuşmamı da yasakladılar Özgürlük balığını yakalamamı da.

3 Resim defterini önüme koyuyor oğlum Buğday başağı çizmemi istiyor benden Kalemi alıyorum Bir üçgen çiziyorum ona Resim sanatındaki bilgisizliğime şaşırıyor oğlum Şaşkın şaşkın diyor ki: Üçgenle başak arasındaki farkı bilmiyor musun baba? Ona diyorum ki, oğlum Eskiden başağın biçimini bilirdim ben Somunun biçimini Gülün biçimini.. Ama bu metalik çağda Ormanın ağaçları Silahlı adamlara katıldı ya Güller, lekeli giysilere büründü ya Silahlı başaklar çağında Kuşlar silahlı Kültür silahlı Din silahlı Bir somun alsam İçinde tabanca buluyorum Bir gül koparsam bahçeden Silahını dayıyor burnuma Bir kitap alsam kitapçıdan Parmaklarımın arasında patlıyor…

4 Yatağımın kenarında oturuyor oğlum Bir şiir okumamı istiyor benden Gözümden bir damla yaş düşüyor yastığa Korkuyla izliyor oğlum ve “Ama baba diyor, bu gözyaşı, şiir değil! ” Ona diyorum ki: Büyüdüğün zaman oğlum Arap şiir kitaplarını okuyunca Sözcükle gözyaşının kardeş olduğunu göreceksin Ve Arap şiirinin yalnızca Parmaklar arasından çıkan Bir damla gözyaşı olduğunu… 5 Oğlum kalemlerini, boya kutusunu önüme koyuyor Bir yurt çizmemi istiyor benden Fırça titriyor elimde Ağlayarak düşüyorum…

halimmmduman

rodrigonunkoncertosu

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

Arabındefteri