อยากลงเก็บไว้ให้มันเตือนทุกๆปี //เลื่อนผ่านได้งับ 🤍🕊
ชีวิตที่เหมือนตายทั้งเป็น
ปี 2564 ซึมเศร้าเกือบจะพรากเราไป 2 รอบ
รอบแรก 29 ส.ค. 64 กินยานอนหลับ
รอบสอง 6 พ.ย. 64 กินยานอนหลับ+กรีดแขน
จนตอนนี้เราเอียนเรื่องกินยาจริงๆ รอบแรกมันไม่เป็นไร รอบสองเรากินแล้วเหมือนร่างกายมันต้านยา อ้วกออกมาแต่ก็ออกมานิดเดียวต้องไปล้างท้องอยู่ดี เราเกลียดการกินยาเพราะกินยาก แต่อาจจะสงสัยทำไมเลือกจะฆ่าตัวเองด้วยวิธีนี้ เพราะมันใกล้ตัวแล้วมันก็ถือใช้ความกล้ามากที่ตัดสินใจทำในสิ่งที่ไม่ชอบ แต่ความรู้สึกอยากตายมันมากกว่าสิ่งไหนๆ เรื่องที่ไม่ชอบเลยกลายเป็นเรื่องเล็กไปเลย นี่ไม่ใช่อาการชั่ววูบ นี่เรียกว่าตั้งใจ ไม่ใช่คนไม่อดทน แต่ทำแบบนี้แปลว่าอดทนมานานมาก และไม่ใช่ทุกคนที่จะแบกรับมันได้นานๆ สำหรับปุ้ยอาจจะชื่นชมตัวเองที่อยู่มาได้จนถึงทุกวันนี้จากที่เก็บอาการเหล่านี้มาเกือบ 5 ปี ตอนแรกมันไม่หนักเรายังใช้ชีวิตต่อได้ปกติ และไม่ได้คิดว่าเป็น เพราะไม่อยากเป็นเลยคิดว่าแค่เครียดเฉยๆ แต่อาการมันก็เข้าข่ายมาตลอดอยู่แล้วแค่ไม่ยอมรับและกลัวคนอื่นจะกลัว แต่มันอาจจะมาหนักช่วงปีที่แล้วและปีนี้ ด้วยอะไรหลายๆอย่าง ผู้คน สภาพแวดล้อมสังคมบีบคั้นให้เราต้องทำ หลายปัญหาที่เกิดขึ้นเราไม่สามารถหาทางออกได้ ด้วยความที่ตัวโรคได้ริบสมองบางส่วนของเราไปแล้ว #หากใครเป็นซึมเศร้าจะเป็นเหมือนกันนะคะเดี๋ยวเราจะแนบรูปสมองของคนปกติและคนเป็นซึมเศร้าให้ในcommentให้ค่ะ
อาการที่เกิดกับเรามาตลอดยิ่งช่วงซึมเศร้าหนักๆ คือเครียดมากที่ขั้นว่ามากๆจนอาจจะปวดหัว รวมถึงมีเลือดกำเดาไหลในบางครั้ง วิตกกังวล ระแวง นอนไม่หลับ ฝันร้าย หูแว่ว เห็นภาพหลอน เหม่อ ไม่มีสมาธิ สติหลุด ไม่เป็นตัวเอง และพวกนี้มันส่งผลต่อการใช้ชีวิตมาก แต่บางคนอาจจะไม่เชื่อว่าเราเป็นเพราะเห็นเรายังปกติ เราไม่ได้โอเค เราแค่ไม่อยากให้คนรอบข้างไม่สบายใจ แต่ก็คิดว่าคงมีคนดูออกอยู่ดี ถ้าเทียบกับเมื่อก่อนเราในตอนนั้นสดใสกว่านี้มากๆ
เรื่องที่ส่งผล : ครอบครัว,เรียน,เพื่อน,งาน,ความรัก,ตัวเอง
หมอบอกเราดีขึ้นได้ด้วยความรัก ด้วยกำลังใจ เราจะผ่านไปได้ หากมีคนคอยช่วย คอยซัพพอร์ต คอยพยุง เป็นที่เกาะที่ยึดเหนี่ยวให้เราได้เข้าใจโรค ให้เราได้เรียนรู้การรักตัวเอง ได้ดูแลตัวเองมากกว่าเดิม ปุ้ยเองก็เคยมีนะ แล้วอาการดีขึ้นเลยในช่วงนึง แต่ตอนนี้ไม่มีแล้ว แล้วก็ไม่รู้จะหาจากใคร เพราะตอนนี้มันไม่มีเลยจริงๆอะ อาการที่ว่าเคยแย่แล้วมันก็แย่ลงไปอีก เพราะเหมือนไม่มีใครคอยช่วยให้เราข้ามผ่านตรงนี้ไปได้จริงๆ โรคนี้มันผ่านไปด้วยตัวคนเดียวไม่ได้เลย เราเป็นคนโลกส่วนตัวสูงมากๆ มีเพื่อนมีคนรอบข้างมากมาย แต่เราปิดกั้นมาตลอด ไม่ใช่ทุกคนจะเข้ามาในโลกเราได้ เพราะงั้นเราถึงรู้สึกเหมือนตัวคนเดียวตลอดเวลา
พยายามจะไม่อยู่คนเดียว แต่ทำไม่ได้จริงๆ ปุ้ยเป็นพวก introvert เข้าสังคมได้นะ แต่ถ้าอยู่นานๆก็อึดอัด แต่ถ้าไม่อยู่คนเดียวก็แปลว่าจะอยู่กับเพื่อน เพราะเพื่อนจะเป็นคนใกล้ตัวมากกว่าเราจะกล้าพูดนั่นพูดนี่ด้วย ปุ้ยพยายามจะใช้เวลากับเพื่อนให้มากๆ ไม่ให้ตัวเองฟุ้งซ่าน คิดมาก จะพยายามขอเวลาเพื่อนบ้าง ถ้าเพื่อนไม่ว่างก็เข้าใจ มันไม่ได้อะไรเลยอะ เราแค่อยากใช้เวลาด้วย อยากคุย อยากเจอ อยากเล่านู้นเล่านี่ อยากไปเที่ยว hang out กับเพื่อนก็เท่านั้น ไม่ได้หวังอะไรมากไปกว่านี้ แต่เอาจริงๆ ทุกคนก็ไม่ได้ว่างขนาดนั้น แต่ถ้าเพื่อนต้องการเราตอนไหน เราก็เคลียร์เวลาให้ได้ ก็เพราะอยากอยู่กับเพื่อนๆไง
ในเมื่อมันไม่หายไปง่ายๆ เราต้องเรียนรู้ที่จะเป็นเพื่อนกับมัน แม้จะไม่อยากเป็นก็ตามอะ ถ้าใครคิดว่าเป็นก็ลองไปตรวจดูได้ ถ้าแค่เริ่ม มันรักษาง่าย แต่ถ้าไปรักษาตอนหนักๆแล้วเหมือนปุ้ย มันยากมากที่จะดึงตัวเองกลับมา ส่วนใครที่ไม่เป็นก็อย่าอยากเป็นเลย ไม่ได้เท่เลยเป็นโรคนี้อะ 555555
ต่อจากนี้ก็ขอให้โลกอย่าใจร้ายไปมากกว่านี้เลย ขอให้มีแต่เรื่องดีๆเกิดขึ้น ขอให้ตัวเองไม่ถือโทษโกรธเคืองคนที่มีส่วนทำให้เราต้องมาอยู่จุดนี้ อยากให้ตัวเองปล่อยวางคนเหล่านั้น แล้วก็ขอบคุณทุกคนที่เป็นห่วงนะคะ ร่างกายโอเคละ แต่สภาพจิตใจก็ต้องใช้ยาใช้จิตบำบัดช่วยไปเรื่อยๆจนกว่าจะดีขึ้น
ป.ล. ออกจากโรงพยาบาล กลับบ้านแล้วค่ะ 🥰✌🏻🎉
snowghoul
2087
andulkaphoto
turnnoffyourmind
janainaart
blakekathryn