Acılar tıkırdarken qbende, hep seni seslendirir diye bir dize var... ben bunu hep şey sanırdım, acılarımın müsebbibi bir kimse var.
Şimdi yine aynı mısraya tevafuk ettiğinde gözlerim, düşünüşlerimi bıraktığımda; sanki anlam daha başka gibi, cânım ne zaman yansa seninle serinletmek istiyorum gönlümü gibi.. ne lâtif ama. Şu saatlerde alışılmış olmanın yarasını hissediyorum şimdi, sızısı ince ince gönlümde seyralıyor. Taşınmaz değil, bazen beklenilecek hiç değil, sadece teslimiyet..












