Yoklukdefteri

Kendim için notlar

[yoklukdefteri]

ÇÜRÜMEK

Kendimizi kandırdık.

“Asla bırakmam” dedi,

elleri başkasının ellerinde şimdi

Unutmak yalan,

alışmak iğrenç bir teslimiyet.

Fazla sevdim,

fazla parçalandım.

Şimdi dilimde bir küfür içimde ise nefret var.

[yoklukdefteri]

Ne zaman birini sevmeye kalksam,

sen geliyorsun aklıma.

Ne zaman dertli bir şarkı çalsa,

sen yanıyorsun içimde.

Hasret mi,

vuslat mı,

sevda mı

adını koyamadım hâlâ.

[yoklukdefteri]

Ayrılığı nasıl tarif eder insan,

bu acının tarifi var mı ki?

Ayrılık bir kelime değil,

içime çöken bir gece.

Umut mudur beni ayakta tutan?

Oysa dokunsan düşerim

Yusuf gibi kuyuya…

Kalbimde bir yankı,

içimde bir kasvet.

Ve ben her gece,

herkes giderken

Tanrı’ya değil,

karanlığıma sığınırım.

“Can Konaçoğlu”

[yoklukdefteri]

Bazen her şey hatırlatır seni bana,

hatırlatsın… sorun değil.

Ama tam unuttum derken

hiçbir şey hatırlatmasa bile

kokun beliriyor ruhumda,

sanki rüzgâr kokunu getirmiş gibi.

Sanki rüzgâr bile

senden yana.

[yoklukdefteri]

Çok sevdiğin, emek verip uğruna savaştığın aşkların sonu genelde aynıdır;

hüzün çöker, acı yerleşir…

ve gözünden düşen her damla, aslında geç kalmış bir pişmanlıktır.”

“Can Konaçoğlu”

[yoklukdefteri]

İnsan her şeyi unutur da neler hissettiklerini asla unutmaz.

[yoklukdefteri]

Mutlu şarkılar ağır geliyor artık.

Kitaplardaki aşklar fazla temiz,

fazla kusursuz,

Belki de bu yüzden bıraktım okumayı; fazla umut, fazla hayal yordu beni.

“Can Konaçoğlu”

[yoklukdefteri]

İsyan Eden Beden

Sen de yoruldun mu kalbim?

Acımasız olan kim?

hayat mı,

yoksa insanlar mı?

Bak

ellerim bile isyanda,

üşüyor sensiz.

Ama ayaklarım

sana giden yollarda

hiç yorulmadı ki.

Gözlerim seni arıyor;

bulamayınca

iki damla yaş bırakıyor

yüzümün kıyısına.

Saçlarım bile isyanda,

ellerini özlüyor sanki

o dalgın okşayışını…

Kulaklarım da öyle

sesin değmeyince

sağır kalıyor dünya.

Dudaklarım

kurumuş bir çınar gibi;

Gel yağmur ol dudaklarıma,

Mantık mı?

Çoktan indirdi şartelleri.

Bu şehirde

aklımın elektriği kesik.

Bozuk bir sokak lambası gibi,

Her şey

seni bekliyor sanki.

Ama olsun…

yaşanıyor yine de.

Sorsan “iyiyim” derim.

Gözlerim güler,

saçlarım canlanır,

dudaklarım ıslanır

rol yaparım.

Ama sen

çık gel.

Kurumak üzere olan

bu cana

bir derman ol,

Yoksa

Kendi bedenimle olan savaşıma yenik düşeceğim.

[yoklukdefteri]

Usanç

Güzeldi hayallerim;

ellerimde taşırken titrerdi içim.

Şimdi her biri

sırtımda ince bir iz.

Bir zamanlar

sevgiye inanırdım.

Şimdi takvim yaprakları düşüyor

ve ben

hiçbirini fark etmiyorum.

Aynaya bakınca

yabancı biri bakıyor bana.

Her sabah

aynı kırgınlıkla uyanıyorum.

Mutlu şarkılar ağır geliyor artık.

Kitaplardaki aşklar

fazla temiz,

fazla kusursuz.

Belki de bu yüzden bıraktım okumayı;

fazla umut,

fazla hayal

yordu beni.

Hayallerimi

sarı bir torbaya koydum.

Ağzını bağladım—

deniz kirlenmesin diye.

Attım derinlere.

Belki bir gün

gerçekle yüzleşirim;

ben

ve içimdeki ses

aynı odada

yapayalnız.

Utanmak mı?

Bilmiyorum.

Ama şunu biliyorum:

Ben hayal kurduğum için değil,

inandığım için yoruldum.

Ve en çok da

inanırken yalnız kaldım.

“Can Konaçoğlu “

[yoklukdefteri]

Sevgi, çoğu zaman ulaşana kadar parlar; ulaştığında solmaya başlar

“Can Konaçoğlu”

[yoklukdefteri]

Arzu, insanın en sadık yol arkadaşıdır. Ulaşana dek her şey büyülü, her his yoğun ve heyecan vericidir. Fakat elde edince bir sessizlik çöker; tıpkı güneşli günde yağmuru, yağmurlu günde güneşi istemek gibi.”

“Can Konaçoğlu”

[yoklukdefteri]

[yoklukdefteri]

İnsanlar çok verince

çok sevileceğini düşünür.

Oysa seni seven,

kalbinin yanına bir sandalye koyar.

Yorulduğunda otur diye…

“Ben böyleyim” demek değil,

“Yanındayım” demektir aşk.

“Can Konaçoğlu”

[yoklukdefteri]

Avutur insan kendini, afilli bir yalnızlıkla.”

[yoklukdefteri]

Unutmak Güya

Susmuyor kafamdaki ses,

dinmiyor içimdeki acı; acıyor bir yerim sanki.

Yüreğimde bir kor,

gözlerim seni arıyor.

Bir yeşil beliriyor düşümde,

sanki gözlerin…

Duvardaki resmin galiba,

ama unutuyorum seni.

Rüzgar kokunu mu getirdi,

gönlümün kenar mahallesinde.

Yüzümde acı bir tebessüm,

sırtımda sanki dünya… ama olsun,

unutuyorum güya seni.

Bir şarkı var kafamda;

olsun, unutuyorum seni.

Dönme sakın bana;

dolarsa gözlerin, gelirsem aklına…

unutmuşum güya seni.

Avutur insan kendini, afilli bir yalnızlıkla.

“Unuttum” dedikçe bir parçan daha eksilir.

Unutmak istedikçe hatırlarsın anıları.

Bir gün susar, beni derbeder eden bu ses.

Ama o gün geldiğinde, sen eksik kalmış olacaksın.

“Can Konaçoğlu”

[yoklukdefteri]

Gurur, aşkın önüne dikilmiş koca bir duvar

Taştan, betondan değil; kalpten örülmüş, inatla yükselmiş.

Ama sevgiyle emek, o duvarı yıkan balyoz

Her vuruşta çatlaklar açar, tozunu dumana katar.

Bir damla ter, bir içten bakış, bir “seni anlıyorum”

duvarları yıkar..geriye sadece toz kalır.

Biraz da biz yazarız kaderimizi, evet

Ama “kolay olan nasip değilmiş” demek…

İki kelime.

Sadece iki kelime.nasipse nasibin arkasına sığınmak korkaklık değil midir.

Yine de o iki kelime bazen sırtında dağ olur,

Omuzlarını çökertir, nefesini keser.

İnsanoğlu sever kolayı, hep sever

Emeksiz yemek ister, emeksiz sevmek ister.

Ama gerçek aşklar,

ter kokar,

sabır kokar,

gece yarıları gözyaşı kokar.

“Can Konaçoğlu”

[yoklukdefteri]

Seni sevmek…

Bir yaz gününde esen serin bir rüzgâr gibiydi.

Dolu yağarken sığındığın bir çatı,

kış günü camdan karı izlerken içtiğin sahlep…

Gözlerinde de tarçın vardı;

bakınca huzur bulduğum, Tanrı’ya şükrettiğim.

Ama seni sevmek

bazen kışın ayazında açıkta kalmaktı,

bir kuşun ötüşünde anlam arayıp ağlamaktı.

Ellerinde güneşi tutmak gibiydi

ve aynı anda yanmaktı.

Sinir bozucuydu seni sevmek;

öfkeydi.

Bir anda hiçbir şey yokken

gözden seller gibi yaş akmasıydı.

Sözlerin yanan bir ok,

bakışların kalkan,

güzel yüzün miğferindi.

Ben ise

çıplak ellerle savunmasız bir asker.

Gerek yoktu oka, kılıca;

gözlerin yeterdi beni öldürmeye.

Ama olsun.

Bir uğur uğruna öldüm,

ne de olsa

bir çift göze öldüm.

Ve her şeye rağmen…

Güzeldi seni sevmek.

“Can Konaçoğlu”