daddysgirl

[sufficient-smiles-deactivated20]

[bunnyjennyphoto]

[acourtofwhitesandracism]

I’m sorry but homophobia and racism aren’t opinions

[walterbuller]

my biggest dream is to calm down

[woanheda]

Στο πιο ψηλό σημείο του ορίζοντα εσύ ήσουνα η θέα για όλη την Αθήνα και όχι αντίστροφα..

[tolouloudakitoumpakse-deactivat]

επιστρέφουμε στους ίδιους ανθρώπους για τον ίδιο λόγο που ξανά διαβάζουμε τα αγαπημένα μας βιβλία,

αυτά τα οικεία συναισθήματα που δεν πρόκειται να νιώσουμε με κανέναν άλλον, η πιο βολική και συνηθισμένη κατάσταση -που παρόλο που γνωρίζουμε το τραγικό της τέλος- πάντα θα μας παρηγορεί. 

[lohver]

sometimes people don’t come back.

and sometimes that’s okay.

[ojuthumia]

Πες του πως θα τον πάρει ο διάολος,

οποιονδήποτε μικρύνει τον κόσμο σου για να αισθανθεί μεγάλος.

Σκιάχτρο- Γεια

[arkasyl18120]

Θα το κανω ριμπλογκ μεχρι να πεθανω λογικα

[woanheda]

Πως εισαι;

Mia xarxaxaxaxaxaxaxaxaxaxaxa

[melissa-officinaliss]

“Έπρεπε να σε γνώριζα στα 21.”, μου είπε, “Τώρα θα μπορούσα να σε παντρευτώ. Αλλά δυστυχώς σε γνώρισα στα 15 και μέχρι τα 21 θα με ξεχάσεις. Δεν θα περιμένεις.”

[melissa-officinaliss]

ΤΟ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: “Έπρεπε να σε γνώριζα στα 21”, μου είπε. Αρχικά δεν κατάλαβα που το πήγαινε. Χαμογέλασα απλά και συνέχισα να κοιτάω την ωραία θέα. 
Αυτός με πήρε αγκαλιά. Έπειτα προχώρησε τις σκέψεις του: “Αν σε γνώριζα στα 21, θα μπορούσα να σε παντρευτώ, τώρα θα ζούσαμε μαζί, δεν θα ήταν τέλειο; Σε γνώρισα στα 15 όμως, θλιβερό εν μέρει, να ξέρω ότι στα 21 σου εσύ θα έχεις γνωρίσει κάποιον άλλον και θα παντρευτείς μαζί με εκείνον και εγώ θα είμαι απλά μια ανάμνηση από τα 17 σου, την ίδια στιγμή που εκείνος θα είναι η ζωή σου. Μαζί μου ανήκεις, το ξέρεις, μη γελάς. Αλλά άντε να ‘μαστε μαζί μέχρι τα 18-19. Μην το αρνήσαι ρε. Στο πανεπιστήμιο πολλά θα αλλάξουν, θα θέλεις να ζήσεις πράγματα και εγώ το ίδιο, να αποκτήσεις εμπειρίες. Θα σου φαίνεται πολύ λίγος ο παιδικός σου έρωτας, θα σου φαίνομαι λίγος, όχι δεν θα είμαι, απλά θα βλέπεις το καινούργιο. Θα είσαι ανάμεσα από έξυπνα άτομα, θα θελήσεις να βρεις έναν γιατρό, σαν εσένα, που θα είναι μαζί σου στη σχολή και θα σε βοηθάει στα μαθήματα και θα σου δίνει τις σημειώσεις του. Ξέρω ότι αυτό θέλεις. Και εγώ δεν είμαι αυτό. Τώρα σου φτάνω, τότε θα είμαι τόσο λίγος μπροστά σε όλους εκείνους. Μην μου κάνεις όχι και ποτέ μην λες ποτέ. Αν σε γνώριζα στα 21, όμως, θα μπορούσα να σου αποδείξω πως αξίζω μια ευκαιρία, θα μου την έδινες, είμαι σίγουρος. Και ας ξέρεις πως πάντα θα είσαι πιο ψηλά από μενα, θα δεις πως είναι σημαντικό ο άλλος δίπλα σου να σε αγαπάει, γιατί όποτε και να σε γνώριζα το ίδιο θα ένιωθα. Στα 21 μου θα είμαι σοβαρός, θα έχω αφήσει τις φόρμες για το γυμναστήριο, θα σε ενθουσίαζε το σώμα που θα έχω αποκτήσει μέχρι τότε και θα φορούσα πουκάμισα και κουστούμια στην κάθε βόλτα και θα σε πήγαινα βόλτες με το αμάξι και θα σου έπαιρνα τα πιο όμορφα φορέματα, θα ‘σουν πριγκίπισσα. Τώρα δεν μπορώ να τα κάνω αυτά. Ούτε στα 20 θα μπορώ. Στα 21 όμως αν δεν έχεις βρει κάποιον μέχρι τότε που να τα κάνει να ξέρεις θα έρθω εγώ να αναπληρώσω τη θέση δίπλα σου. Άλλα μέχρι τα 21 θα με ξεχάσεις. Δεν θα περιμένεις.”

[melissa-officinaliss]

Και είμαι πια 20.

Και το αγόρι από τα 15 είναι μια μακρινή ανάμνηση από τα 17 μου. Και στα 18 γνώρισα έναν άνθρωπο που είναι ακόμα η ζωή μου. Και ελπίζω να είναι για καιρό. Κι ας δεν έχω σκοπό να παντρευτώ σύντομα. Αν το επέλεγα κάποτε σύντομα, μαζί του θα ήταν. Και με άντεξε στα δύσκολα όταν εσύ, που έλεγες τόσα, έφυγες. Και πολύ καλά έκανες όπως αποδείχθηκε. Δεν ήθελα να ζήσω εμπειρίες στο πανεπιστήμιο. Ούτε αυτός θα γίνει γιατρός σαν εμένα. Κι ας είναι πιο έξυπνος απο ‘μένα κι ας με βοηθάει στη σχολή. Δεν ήταν αυτό αυτό που με έκανε να μείνω. Δεν θέλω μόνο σοβαρότητα, θέλω τρέλα. Δεν θέλω καλογυμνασμένο σώμα, θέλω δυο χέρια να με παίρνουν αγκαλιά ακόμα και χωρίς να υπάρχει κάποιος λόγος. Να ‘μαι πριγκίπισσα όχι με ρούχα ή δώρο, με αισθήματα. Και όλα αυτά ο άνθρωπός μου τα κάνει υπέροχα, χωρίς να το σκεφτεί πολύ. Και υπόσχεται μόνο ό,τι μπορεί να τηρήσει.

Και οι άνθρωποι δεν ανήκουν σε ανθρωπους.

[aggelikoskotadi-deactivated2023]

ΝΑΙ ΡΕ ΦΙΛΕ ΠΕΡΙΜΕΝΑ ΚΑΙΡΟ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΑΥΤΟ

[inadequateee]

Εγώ απλά ελπίζω να είμαστε μαζί και στα 21.

[beauty-of-niggas-deactivated201]

[woanheda]

Σχεδόν.

Ήμουν σχεδόν καλή γιαυτον. Ήταν σχεδόν ερωτευμένος μαζί μου. Τα είχαμε σχεδον καταφέρει.

[remanence-of-love]

“She is, always will be, worth the chaos.”

— Juansen Dizon

[woanheda]

Αράτου 75// 3:49

22/09

Μου λειπεις. Αποψε λιγο παραπανω.. δεν ξερω γιατι, ισως φταιει το σπιτι, σε οποια γωνια και αν κοιταξω μας βλεπω μαζι. Ηταν απο τις ωραιότερες μέρες της ζωής μου, σαν όνειρο..και τώρα ξυπνησα απότομα. Τα τελευταια χρονια εχω θεμα με τον υπνο, το ξερεις, δεν κοιμαμαι τα βραδια ευκολα, στριφογυρνάω μεχρι να ξημερωσει συνηθως και μετα με παιρνει ο υπνος, σου υποσχέθηκα να κοιμαμαι νωρις το ξερω..ειλικρινα προσπαθω μα η αληθεια ειβαι πως δεν τα καταφερνω πολυ καλα, ουτε σημερα με παίρνει ο υπνος, ολα εδω μεσα φωναζουν εσυ, αλλα εσυ δεν εισαι εδωω. Ουτε και που ξερω που εισαι, αυτο με τρελαινει περισσοτερο. Αν και αφου δεν εισαι εδώ, λιγη σημασία εχει το που.. θυμασαι εκεινο το βραδυ που κοιμηθηκα νωρις στον καναπε, ξαπλωμένη στα ποδις σου; Που με ξυπνησες να παμε στο κρεβατι και σε ρωτησα αν ειχες προβλημα να μην βγουμε, δεν πειραζει μου πες, κοιμησου να ξεκουραστεις, αφου νυσταζεις.. ξερεις, δεν νυσταζα, αλλα ηρεμουσα στα αληθεια. Ηθελα να ευχαριστηθώ αυτη την ηρεμια. Δεν ξερω τι ενιωθα ακριβως αλλα ξερω πως δεν χρειαζοταν να στριφογυρισω για να κοιμηθω, ηταν τοσο ευκολο οταν ήσουν εδω.

Σημερα μαζεύαμε το σπιτι, πηγα πολλες φορες να πεταξω τα σκουπίδια, μπορει και πανω απο 9. Και τις 9 ομως σκεφτομουν το ιδιο πραγμα, εσενα και μενα αγκαλια, εςυ χωρις μπλουζα γιατι ειχε πολλη ζεστη εκεινο το μεσημερι, να γυρναμε, αφου ειχαμε παει να πετάξουμε τα σκουπίδια και να βλεπω ξαφνικα μια γιαγια να μας κρυφοκοιταζει απο το παραθυρο, χασκογελάσα θυμαμαι. Και οταν στο ειπα μου πες «σιγα, λες και θα με ξαναδεί ποτε», σημερα καταλαβα πως αυτο το ποτέ δεν ηταν υπερβολή, γιατι έπαψα να πιστευω πια πως θα γυρισεις.. Περασα απο τα σκαλακια σημερα,ξερεις μαρεσε να πηγαινω να καθομαι εκει, να κοιταζω τον ουρανο και ας μην κανω τιποτα, στην αρχη τα προσπέρασα αλλα μετα γυρισα πισω και τα ανεβηκα ολα μεχει εκεινο που καθομασταν τελευταια φορα εσυ με το νερο σου και γω με την μπυρα μου, τι ωραιο βραδυ που ηταν εκεινο. Αυτη τη φορα δεν ησουν εδω να σου γκρινιαξω πως με κούρασαν τα σκαλοπάτια. Περισσοτερο ομως με κούρασε το να μην εισαι εδω.. Καθισα λιγο και ακουσα το τραγουδι σου, εκεινο που σου χα στειλει και σου χα πει πως μου θυμιζει εσενα, ναι αυτο. Και τι δεν σε θυμιζει αλλωστε; Ακομα και στην ουρα στο σουπερμαρκετ σημερα το πρωι σε σκεφτομουν, ποσο μου αρεσε να μαγειρεύουμε μαζι, αυτη η μανια σου να ακολουθήσεις ακριβως τη συνταγη του ακη με τρελαινε αληθεια, μπορουσα να κανω λαθη μονο και μονο για να μου γκρινιαζεις. Τρεις φορες ειπε η πωλητρια «παρακαλω περάστε ο επομενος» για να επανέλθω και να καταλαβω πως ηρθε η σειρα μου. Μας εβλεπα αναμεσα στα ράφια να ψαχνουμε τι αλλο χρειαζόμαστε, δεν ηθελα να επανέλθω. Η αληθεια δεν κανω τιποτα χωρις να σε σκεφτω, το σπιτι ειναι μια πρόφαση να λεω πως μου σε θυμιζει, οπου και να παω, ολα σε θυμίζουν και ας ακουγομαι κυνική, δεν ξερω, δεν περνάνε οι μερες μακρια σου. Ξερω πως δεν σου λειπω, γιαυτο δεν θελω να σε ενοχλήσω κιολας, αλλα αν τυχει και το δεις αυτο, να ξερεις πως μου λειπεις πολυ, να προσεχεις, καλο ξημερωμα..

[woanheda]

Η φοιτήτρια απέναντι

καθε βραδυ ολα τα φωτα σβηνουν σιγα σιγα, μα το δικο της αργει. Μπαλκονόπορτα ανοιχτή με την κουρτίνα να φυσάει εξω απο το παράθυρο. Η μουσική παντα γεμίζει το κενό, το κενό στο δωμάτιο, το κενο μεσα της, ποιος ξέρει τι σύμβαινει μαζί της. Στάματησε να μιλάει για όλα αυτα που σκέφτεται και νιώθει. Όμως αν προσέξεις τα λογια στα τραγούδια της, ακόμα και απο τον ρυθμό τους, θα καταλάβεις. Θα καταλάβεις πόσο μεγάλη ειναι η θλίψη μεσα της. Και όμως οποτε την πετυχεις έξω ποτέ δεν θα αφήσει να το δεις, οσες φορες την πετυχαίνω στο δρόμο με κοιταζει και μου χαμογελαει, κρύβοντας αυτη τη μελαγχολία της που πλημμυρίζει όλο το τεταρέγωνο τα βραδια. Πολλες φορές ακούω γέλια και φωνές απο το διαμέρισμα, πιανο, κιθαρα, τραγουδια, μα μετα σιωπή για λίγο και ύστερα αρχιζει η μουσική, τα φώτα χαμηλώνον λίγο και τοτε τη βλεπω στο μπαλκονι να χαζευει το δρομο, σιγοψυθιριζοντας κατι στιχους.

Κάθομαι και την κοιτάζω μερικες φορες, μα οταν με βλεπει χάνεταιγια λιγο μεσα στο σπιτι, περιμένει να σβησον τα φωτα απο τα πολλα διαμερισματα, και τοτε βγαζει μια κιτρινη σιδερενια καρεκλα στο μικρο της μπαλκονι, ακουμπάει τα πόδια της στο σκουριασμενο καγκελο και αναβει το πρώτο τσιγαρο, αναθεμα την καπνιζει πολυ τα βραδια, και εχει και κεινο το βλεμμα, καρφωμενο στον ουρανο. Δεν ξέρω τι σκεφτεται, μα ξέρω πως θέλει να σταματήσει ολο αυτο μέσα της. 4:10 πηγε, ακομα εκει εκεινη, σβήνω το φως. το ειδε, το ξέρω, μα δεν ήταν αρκετό αυτό για να τραβήξω ένα βλέμμα της, ίσως είναι στο 5ο ή6ο τσιγαρο δεν θυμάμαι, το βλεμμα κενό, φωνες ακούγονται απο το δρομο, ένα ζευγαρι ανεβαίνει προ τα πανω, η κοπέλα γελαει συνεχωςκαι κείνος την κρατάει αγκαλια, “σαγαπαω μακους;” του φωναζει. Το βλεμμα της ακομα καρφωμενο στον ουρανό. “και γω σαγαπαω μωρο μου, ελα να παμε σπιτι μας να κοιμηθουμε” της απανταει. Τραβιεται και καρφωνει το βλεμμα της πανω τους, συνεχιζει να τους κοιταει μεχρι να τους χασει, σηκωνεται αποτομα και μετα απο 2 λεπτα γυρναει με ένα ποτήρι γματο κοκκινο κρασί, δεν μπορω να δω το προσωπο της αλλα είμαι σιγουρος πως τα μάτια της είναι κόκκινα και υγρά , κι αλλο τσιγαρο. Ποιος ξέρει ποσό πολύ θέλησε μια τέτοια απάντηση στα μόνιμα αναπάντητα Σαγαπω της.Κάτι μου λεει πως σημερα θα ναι πάλι δύσκολο το βράδυ της. Μακάρι να μπορουσα να τη σωσω. Αρκετά την ενόχλησα, κι οσο κι αν δεν μου δίνει σημασια ξερω πως ξέρει πως ειμαι εδώ, ασ την αφήσω να πνιγει και αποψε στην μοναξια της, μπορει αυτός να ναι ο τρόπος της, που και που να βρισκει τον εαυτο της.

[kitty]

[cigarenightte-deactivated201905]

tipini yerim

[skiamaxia]

Μα μη μου μιλάς όσο μιλάνε τα ακουστικά μου