εκδόσεις υποκείμενο |

( γ ι α . τ ο . σ κ ο τ ε ι ν ό . ζ ή τ η μ α . τ ο υ . π ο ι η τ ι κ ο ύ . ρ ί γ ο υ ς )

[ypokeimeno]

«όταν οι άνθρωποι αγκαλιάζονται πάνω από ένα λεπτό οι καρδιές τους αρχίζουν να χτυπούν στον ίδιο τόνο»

Σαμσών Ρακάς

[ypokeimeno]

«πώς γίνεται να μας νικήσανε κι εμείς πάνω στο βάθρο να χοροπηδάμε; παραδέξου το ανήκουμε στη φάρα εκείνων που είναι ανίκανοι να ηττηθούν γιατί έχουμε τόσο νύχτα μέσα μας που είναι να απορείς γιατί μας ρίχνουνε ακόμη στα μπουντρούμια

καλησπέρα δεσμοφύλακες περάστε, καθήστε, τι να σας βγάλουμε; γιατί είμαστε τόσο εύφλεκτοι από το αλκοόλ που ανά πάσα στιγμή μπορούμε να καταπιούμε ένα φυτίλι και με έναν αναπτήρα BIC ένα τσαφ απέχουμε για να φωτίσουμε με όλεθρο την πόλη –αλήθεια, τι γίνονται οι αναπτήρες που ανάβουν τα φυτίλια;– γιατί έχουμε τόσο πολύ ονειρευτεί ανάσκελα που ξέρουμε καλά τι είναι η ελαφρόπετρα ένας βράχος που του λείπει ο ρεμβασμός γιατί η ουτοπία δε φωλιάζει μέσα στις οπές του μαγικού αυλού κρύβεται μέσα στις τρυπίτσες του τούβλου που σκάει ξαφνικά στα μούτρα της πραγματικότητας ή φωλιάζει στις τρυπίτσες του καυτού σίδερου που κρατάει μια νοικοκυρά πιστή μέχρι τη στιγμή που το κολλάει στο μάγουλο του φαλλοκράτη συζύγου γιατί δεν ονειρευόμαστε μήπως και ξεφύγουμε απ’ την πραγματικότητα αλλά για να εισβάλουμε σ’ αυτήν ζωσμένοι με εκρηκτικά σου υπόσχομαι θα ’ρθουν μια μέρα οι πραγματικότητες που θα ζητιανεύουνε γονατιστές τα όνειρά μας

γιατί ποτέ δεν υπήρξε μαγικό ραβδί ένα ξίφος ήτανε και το ξίφος που κόβει λαιμούς με μία κίνηση δεν είναι πράξη μεταφυσική; βέβαια, ο δήμιος δεν είναι μάγος γιατί έχουμε νικήσει και δεν το ξέρουμε κι αν με βρίσκεις υπερβολικό σκέψου μόνο πόσες φορές έχεις χρησιμοποιήσει αναπτήρα για το τσιγάρο σου τόσες που τώρα θα είχες κάψει ολόκληρη την πόλη ξέρουμε πως έχουμε στα πνευμόνια μας μια καμένη πόλη να γιατί ανήκουμε στη φάρα εκείνων που είναι ανίκανοι να ηττηθούν η ζωή μας ένα τέλειο μπούμερανγκ»

Σαμσών Ρακάς | «ΟΥΤΙΣ», εκδ. Υποκείμενο

[ypokeimeno]

«Κι αν νικηθήκαμε στις αναμονές | θριαμβεύσαμε στις θέες» «Ούτις» (σελ. 117) http://ypokeimeno.com/oytis-h-ekdosh/

[ypokeimeno]

–έχεις φτερά; –έχω –θα μου δώσεις; –θες να πας κάπου; –ναι –τότε δε σου δίνω –γιατί; –γιατί θα φύγεις –δε μ’ αγαπάς; –υπερβολικά –κι εγώ –τότε γιατί θες να φύγεις; –γιατί θέλω να σε ψάξω

«ΟΥΤΙΣ» σελ. 175 [Το νέο βιβλίο του Σαμσών Ρακά μόλις κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Υποκείμενο]

[ypokeimeno]

Ποιος τις γαμάει τις Πανελλήνιες;

Θέμα παιδείας το ένα, θέμα παιδείας το άλλο, τόσα χρόνια το ίδιο επιχείρημα. Κάποτε το θεωρούσα σαχλαμάρα. Τώρα πια επικίνδυνο. Το επικαλείσαι και ξεμπερδεύεις για να κλείσεις τη συζήτηση. Βρέθηκε πάλι η λύση. Κι ύστερα κοιμάσαι με καθαρή συνείδηση, άνθρωπε. Γιατί δεν τολμάς να ονειρευτείς. Φράζεις τις διόδους της φαντασίας σου. Σε πιάνει τρόμος μη χάσεις τα αποκτήματά σου. Και ξέρεις γιατί; Γιατί είσαι όντως μορφωμένος. Γιατί μορφωμένος πια θα πει πειθήνιος. Να χωνεύεις τον εμετό τού παρόντος. Γιατί σου παρέχει τα προνόμια της περηφάνιας σου. Γιατί σου δημιουργεί προσδοκίες ανέλιξης για να δικαιολογείς την ύπαρξή σου. Αυτό είναι το deal. Οι άστεγοι ας πρόσεχαν. Δεν είχαν παιδεία. Τα θέλαν και τα πάθαν. Έχεις συνηθίσει την ασχήμια της πόλης. Σου αρέσει και λίγο καθώς την προσπερνάς. Νιώθεις μια κρυφή υπεροχή με όλα αυτά που βλέπεις. Γιατί η μόρφωση σού έχει χτίσει έναν ιδανικό μικρόκοσμο. Όλα ξεχνιούνται με γεμάτη την μπανιέρα διαβάζοντας το αγαπημένο σου μυθιστόρημα υπό το φως των κεριών. Γιατί είσαι άνθρωπος της φινέτσας. Αγοράζεις από τα Public. Παιδεία χέρι χέρι με την ύλη. Σκάι TV. Γνώση συγκρατημένης συγκίνησης. Θέμα ντεκόρ. Και το βραδάκι για ένα μορφωμένο ποτάκι. Ποίηση και φιλοσοφία. Κράξιμο και γραβατούλα. Ταγεράκι και ξεμάλλιασμα. Τα στρατόπεδα των μορφωμένων παντού. CV – Παιδεία – Ραδιουργία. Σοβαροφάνεια. Και αριστεία σνομπισμού. Σαν αηδία για τη λαϊκή αγορά. Και ωρύεσαι ολημερίς για τα πιο λαμπρά μυαλά που φύγανε για την Ευρώπη. Μας κλέψανε τους επιστήμονες. Μόνο οι επιστήμονες. Όσο για τους αγράμματους, αυτοί ας μην ξαναγυρίσουν πίσω. Ατόφιο μίσος για τη λαϊκότητα. Κι όμως λατρεύεις τάχα τα φαλάφελ. Κι οι φυλακές να είναι φίσκα. Από τις εντολές των μορφωμένων. Με τα δύο στρέμματα βιβλιοθήκη στο σπίτι τους. Η σιχαμένη ευγένεια του καιρού. Δημουλά και ξαπλώστρα. Ο υπέρμετρος ρομαντισμός, το τέλειο άλλοθι της σκατοψυχιάς. Η Μαίρη Τσώνη κάνει κωλοδάχτυλο στα viral δάκρυα του τσολιά σας. Και τα παιδιά σας σφαχτάρια στις Πανελλήνιες. Προσκυνώντας μηχανογραφικά, τα κωλόχαρτα του θεού. Τα σέρνουν οι γονείς που ευαισθητοποιούνται πολύ με το μπούλινγκ. Τα σέρνουνε με το λουρί. Να τα γεμίσουν τραύματα. Να τους διδάξουν τον ανταγωνισμό. Γιατί πρέπει να λάβουν γνώση τα παιδιά τους. Πρέπει να μάθουν πώς να αποφεύγουν την αυτομόρφωση. Μη χαραμιστούν. Πρέπει να πετύχουνε τους στόχους τους. Μεταπτυχιακό στο Άμστερνταμ. Καπιταλισμός και λίγη τρελίτσα. Αυτό θα πει σταδιοδρομία. Να θαυμάζεις το λουλούδι στο ανθοπωλείο κι όχι εκεί ακριβώς που φυτρώνει. Ευτυχία ελεγχόμενη. Σαν τεχνητή λίμνη στο Ίδρυμα Νιάρχου. Αυτό θα πει μορφωμένος άνθρωπος τούτες τις μέρες. Να πάψεις να ανατριχιάζεις με τον ουρανό. Γιατί η επιτυχία σε θέλει με σκυμμένο το κεφάλι. Πρέπει να πάθεις λουμπάγκο από την κανονικότητα. Και μακριά από την αλληλεγγύη ε; Αυτό σημαίνει προσήλωση. Αυτό σημαίνει περηφάνια της γιαγιάς στο χωριό. Να βγάζεις λεφτά. Να παίζεις την τεχνολογία στα δάχτυλα. Και να μην ξέρεις πού πέφτει η βιβλιοθήκη της πόλης σου. Αλλιώς δεν είσαι πολιτισμένος. Να είσαι καταναλωτής. Αλλιώς δεν έχεις κουλτούρα. Να επισκέπτεσαι το μουσείο της Ακρόπολης με δέος. Να δακρύζεις με τα γλυπτά του Πραξιτέλη. Και στο σπίτι σου να κρέμονται πίνακες απ’ το ΙΚΕΑ. Στάσου. Βγάλε μια κόλλα χαρτί. Γράψε το όνομά σου. Την ηλικία σου. Τα παιδιά σου. Άριστα! Πήγαινε κόλλησέ το τώρα στην κολώνα της ΔΕΗ. Φύτουκλας στη φιλοδοξία. Λευκή κόλλα στη ζωή. * [αφιερωμένο στο κορίτσι που άκουσα να κλαίει απ’ τον φωταγωγό] Σαμσών Ρακάς

[ypokeimeno]

μια υπόνοια από παιδί σαν τσίμπημα στο στήθος πως την ημέρα της Κρίσεως θα μας χωρίζουν σε κατηγορίες με βάση πόσα ξημερώματα είδαμε

αυτή η ενοχή -εγώ τη γέννησα ή μου τη φόρτωσαν;- με πήγε πάλι στη θάλασσα να κοιτάζω μιαν εξαίσια ανατολή μήπως και γλιτώσω τα βασανιστήρια

αν και για να μιλήσω την αλήθεια είναι κάτι στιγμές που αφαιρούμαι και γυρεύουνε τα μάτια μου εσένα μήπως εμφανιστείς από το βάθος μήπως βγεις στην επιφάνεια για μιαν ανάσα

δεν το κάνω επίτηδες κι ελπίζω μην το περάσουν οι βασανιστές μου για ασέβεια στ' αλήθεια με ανησυχεί το τέλος του κόσμου αλλά να, γαμώτο είναι κι η αρχή του που με καίει

Σ.Ρ.

[ypokeimeno]

[ypokeimeno]

στο τρίτο κορνάρισμα αρχίζουμε | http://ypokeimeno.com/kalemi-sta-dontia/

[ypokeimeno]

Βρισκόμουν στην Κωνσταντινουπόλεως πριν λίγες μέρες με κατεβασμένη την μπάρα του σταθμάρχη μπροστά μου. Σκεφτόμουν πώς αλλάζουν έτσι γρήγορα οι ζωές μας. Ήμουν χαμένος σε κάτι σκέψεις παρελθόντος ώσπου ξαφνικά, έτσι όπως πέρναγε το τρένο, συνέβη κάτι παράξενο. Πώς να το πω; Το αισθάνθηκα ως μια οντότητα που μάλιστα άφησε πίσω του ένα ραβασάκι. Αν κοιτάξεις προσεχτικά (0:09) θα το δεις να έρχεται. Δεν ξέρω αν το άφησε για μένα. Κι ούτε αν έκανα καλά που πήγα και το διάβασα. Πάντως έγραφε επί λέξει:

«Το βλέμμα μου, ακούς; είναι στιγμές που δεν το προλαβαίνω».

Σάστισα λίγο. Δεν είναι και εύκολο να μιλήσεις στη γλώσσα του τρένου. Μα ταυτίστηκα πλήρως. Οι ζωές μας τρέχουν πιο γρήγορα από ό,τι αντέχουνε τα πόδια μας. Τρέχουμε διαρκώς να προλάβουμε το σώμα μας. Δεν ξέρω. Καμιά φορά όσο πιο ακίνητος στέκομαι τόσο πιο ιλιγγιώδης γίνεται η ποίηση γύρω μου. Φοβάμαι και να το πω αλλά θα το κάνω: ώρες ώρες μόνο στον αδιάκοπο ρεμβασμό βρίσκω το νόημα της ριζοσπαστικής αντίστασης.

Καταλαβαίνεις; Αν ναι πάτα ελεύθερα το λινκ | http://ypokeimeno.com/kalemi-sta-dontia/ _______________ Έναρξη 15 Μάρτη

[ypokeimeno]

ήρθες στην πόλη μου κι ήθελα τόσο πολύ να έρθω να δω την παράσταση αλλά δεν υπήρχε ούτε ένας φίλος/η που να θέλει να έρθει, που να του αρέσει κάτι τέτοιο..συγγνώμη που το έχασα, συγγνώμη που έχω τόσο λάθος φίλους. σου εύχομαι κάθε επιτυχία

έπρεπε να παιρνες τον εαυτό σου και να ρχόσουν -) - μιαν άλλη φορά.

[ypokeimeno]

να σε ρωτήσω: έχεις νιώσει ποτέ να θες να ξεχειλώσεις τον αφαλό σου να μπει λιγάκι φως στα σπλάχνα σου; Αμπερλουδαχαμίν | Παράσταση Δεύτερη | Λάρισα | 13.2

[ypokeimeno]

«Αμπερλουδαχαμίν» | Παράσταση Νο1 | Official Teaser [Το θέμα είναι να δηλώνεις άθεος μπροστά στα μούτρα του θεού] http://ypokeimeno.com/amperloydahamin-on-tour/

[combustions]

Πάσα Ανάσα / η έκδοση

μια νύχτα ονειρεύτηκε πως ήταν κυπαρίσσι του Υμηττού και το πρωί ξύπνησε ανθάκι στη μασχάλη της

φαντάσου μια νύχτα να μπαίνεις στην στοά που ενώνει την Σταδίου με την Ομήρου και να βρίσκεις ένα ματωμένο κρεββάτι / ένα ξημέρωμα να είσαι στο επτάθρονο του Φιλοπάππου και να βλέπεις την ρόδα του μακρινού λούνα παρκ να φλέγεται / να ερωτεύεσαι στα ΚΤΕΛ και επιτόπου να σε παντρεύει η κυρία που πουλάει το τζόνι 3 ευρώ σε πλαστικό ποτήρι / να χωρίζεις στην Καλλιδρομίου και οι πολυκατοικίες να σκύβουν να σε αγκαλιάσουν/ φαντάσου να εμπιστεύεσαι μοναχά αυτούς που οι παιδικοί τους έρωτες, τους γέρασαν. (ένωσα την ανάσα μου με τις Εκδόσεις Υποκείμενο, δηλαδή με την Σοφία Σούπαρη και τον Σαμσών Ρακά, και βγήκε αυτό το βιβλίο. τους ευχαριστώ με όλες μου τις ανάσες / μαζί μου ο Γιώργος Γούσης, σχεδιάζοντας μια προμετωπίδα που αλυχτά και η Ειρήνη Γιαννάκη που με υπομονή έκανε την φιλολογική επιμέλεια) -από παρασκευή είκοσι τρεις Δεκεμβρίου στα βιβλιοπωλεία 

[ypokeimeno]

για φαντάσου |

[ypokeimeno]

μια τέτοια νύχτα θα εισβάλλω βίαια στο σπίτι σου και θα σου πω «έχεις πέντε λεπτά να ετοιμαστείς, φεύγουμε για διακοπές Χριστουγέννων» / εσύ θα μου πεις «δε γίνεται» με ύφος «επιτέλους ήρθες» κι ύστερα θα αναχωρήσουμε με τα πόδια για το βορρά, χωρίς λεφτά, χωρίς πολίτευμα / ανάμεσα στο μέλλον και στο παρελθόν υπάρχει η παλάμη σου να σφίγγει τη δικιά μου / κι όταν πεινάσουμε θα κάνουμε μια ένοπλη ληστεία για 4 σάντουιτς και 5 ροξάκια στο 90ο χιλιόμετρο και θα τους ξεφύγουμε με μια κόκκινη νταλίκα γεμάτη λαμπιόνια που αναβοσβήνουνε / πάνω σε τριπλή προσπέραση στο Μαλιακό θα πλησιάσεις το αυτί μου, θα μου πεις «ηγεμονεύουμε την ιδέα της ευτυχίας» και θα στρίψεις το τιμόνι απότομα / οι αφίσες με τα γυμνά μοντέλα θα χύσουνε σιλικόνη στην άσφαλτο / γλείφοντας τις άφυλες πληγές μας κι αφήνοντας πίσω μας χάος θα συνεχίσουμε με τα πόδια σε σκοτεινούς παράδρομους έχοντας για συνοδεία ένα σμήνος πυγολαμπίδων / απολυτρωμένοι από τους εφηβισμούς της ιστορικής δικαίωσης θα μπούμε σαν τους πρωτόπλαστους στη Λάρισα και θα διανυκτερεύσουμε σε μία φάτνη / εκεί θα κουρνιάσουμε γυμνοί πίσω από τους μάγους, θα σου απαγγείλω με τα δάχτυλά μου τον πάπυρο του Δερβενίου, θα μετρήσεις με τη γλώσσα σου όλες τις ελιές στο σώμα μου και μετά θα κοιμηθούμε αγκαλιά βλέποντας σε ένα όνειρο κοινό αυτό που ζούμε / «πρέπει να φύγετε τώρα», θα μας σκουντήξει συνωμοτικά η μαμά του Χριστού το ξημέρωμα, θα περάσουμε τα Τέμπη, θα ανέβουμε στον Όλυμπο να σε ταΐσω φρέσκο χιόνι, θα κοιταχτούμε στα μάτια κλαίγοντας για πολλή ώρα / ανάμεσα στο μέλλον και στο παρελθόν υπάρχουνε τα καστανά σου μάτια που με κοιτούν και κλαίνε τα δικά μου / ύστερα θα σηκωθούμε να πλυθούμε, θα γδυθούμε σα ρωμαϊκές πόρνες, ένα κοπάδι αγριοκάτσικα θα μας πλησιάσει κι όλα μαζί θα αρχίσουν να μας γλείφουν από πάνω ως κάτω / βαφτισμένοι από τη γλώσσα του γκρεμού θα κατευθυνθούμε στον τελικό προορισμό / λίγο πριν τα μεσάνυχτα θα μπούμε μπουσουλώντας στη Θεσσαλονίκη, θα σπάσουμε την πόρτα του Λευκού Πύργου, θα ανεβούμε τις σκάλες σέρνοντας πίσω μας ένα κλαδί ελιάς, θα βγούμε στην ταράτσα κι ατενίζοντας την πλάση θα απευθύνω προς πάσα κατεύθυνση το μέγα ερώτημα: «Παπαφλέσσα, το μετάνιωσες καθόλου;» / τότε θα σκαρφαλώσεις στον ώμο μου, εγώ θα πλησιάσω το χείλος, θα μου κλείσεις τα μάτια με τα χέρια σου, και πάνω ακριβώς στη θορυβώδη αλλαγή του έτους θα βαδίσω θαρραλέα στο κενό / γιατί ανάμεσα στο μέλλον και στο παρελθόν θα στέκει αιώνια η πατρίδα του κοινού μας θανάτου / ώ πέτρα, πού στο διάβολο κρύβεις τις σπίθες σου; Σαμσών Ρακάς

[ypokeimeno]

πώς πείσμωσε έτσι ο κόσμος και μακραίνει αδιάκοπα σα συνομωσία εξαπλώνεται η πλάση για να σε μικραίνει διαρκώς ώστε να μην μπορέσω να σε βρω και να σου πω στ' αυτί: «εσύ είσαι ο κόσμος μου όλος»

____________________________ Σαμσών Ρακάς || «ΟΥΤΙΣ» σελ . 91

[ypokeimeno]

Τον ζωγράφισα δεκαπέντε χρόνια πριν γεμάτος θυμό. Ήθελα να συμβολίσω, λέει, τους 137 νεκρούς απεργούς πείνας συνολικά στις φυλακές της Τουρκίας. Απορώ τι ήθελα να καταφέρω. Το δίχως άλλο, ήμουν αφελής και αλαζόνας. Αργότερα, η ελπίδα του θυμού μου εξασθένισε, ενώ εξελίχθηκαν διαφορετικά και τα νοήματα του πίνακα. Νέοι μικροεγκλεισμοί στον ορίζοντα, νέες μικροελευθερίες στο χώμα. Κι όποιο δρόμο και να διάλεγα τον κουβάλαγα πάντα μαζί. Σε όλα τα σπίτια της ζωής μου κρεμόταν πάντα εκεί να μου θυμίζει στο πέρας της ημέρας την ματαιότητα της συνύπαρξης, την προδοσία μιας αφοσίωσης, το τράβηγμα της μεγάλης ερήμωσης. Κάθε νύχτα ασυνείδητα λογοδοτούσα με το αστραπιαίο βλέμμα μου στα υποκείμενα ειδωλολατρικά. Κι ύστερα τον πίνακα στην πλάτη και πάλι απ' την αρχή. Μέχρι που μείναμε μόνοι μας πια να ανταλλάζουμε αναμνήσεις. Το θυμάσαι αυτό; το θυμάσαι εκείνο; Τώρα οι νύχτες κυλούν δίχως μεγάλες υποσχέσεις, τα όνειρα απώλεσαν τα θάρρη τους ενώ ο λογαριασμός με τους νεκρούς απεργούς πείνας στην Τουρκία χαμένος πια από καιρό.

[Ένα από τα περίπου 30 έργα της έκθεσης, τα περισσότερα εκ των οποίων περίμεναν έως δεκαεφτά χρόνια για να πρωτοφανερωθούν, και τώρα θα συνοδεύουν τα σπιτικά κονσέρτα του Αμπερλουδαχαμίν. Πληροφορίες εδώ: https://www.facebook.com/events/1781939638744019/]

Σαμσών Ρακάς

[ypokeimeno]

[Εκδόσεις Υποκείμενο | Κυκλοφορία Νούμερο Τρία]

Μη με μπερδεύεις για Σάββατο / είμαι απλά μια γαμημένη Τρίτη, ξεκαθαρίζει από νωρίς, και γίνεται φανερό: το βιβλίο αυτό δεν απευθύνεται σε όλους. 

Από τις 9 Μαΐου στα βιβλιοπωλεία

( http://ypokeimeno.com/grozni_yiazra/ )