survivalist- güçlü hanım @zarifee - Tumblr Blog

Evet, yıllık iznim için 2 hafta olmayacağımı söyledim sonunda. Tabiki "çok değil mi" dendi. Şaşırmadım. "Hiç izin almadım, bir yere gitmeden bir yıldır, hem uçak bileti vs vs..." açıklamaları yaptım. Bakın bunu yapmayı işte sevmiyorum. İllaha ikna etmem gerekiyor. Haklarımı kazanmak için ikna etmek pazarlamaya girer mi acaba? Ya da hangi kategoride değerlendirilir bu ikna başlığı?

Neyse alışkınım. Hasta olduğuma da ikna etmeye çalıştığım günler olmuştu. Kimse benden değerli değil şeklinde popüler safsatalar bazen işe yarıyor işte. Savunmayı yaparken kendine güven veriyor. Hak ettim, alacağım. Geçen yıl hiç yıllık iznimi kullanmamıştım ayıp olur zaten raporluydum diye. Hastaydım oysa bir izin sayılmazdı. Özel sektörün nezaket sevdiğini mi sanıyorsunuz siz? Seviyorsa daha fazla çalıştığınız içindir. :)

İşten bugün için izin aldığımı unutup işe geldim. Bunu saat 11 de annem söyleyene kadar da farketmedim. Söyleyeceklerim bu kadar.

İnstagram da olmayınca boş zamanlarımda telefonda girecek bir uygulama bulamayıp sahibindene giriyorum. Seviyorum da aslında ordan evlere bakmayı. Bizim mahallede müstakil evler çok var. Eşime asla olmaz ben öyle katlı yerde yapamam derken ondan gizli şekilde acaba yapabilir miyim ki diye düşünüyorum. Bi denesek mi ki. Ama öyle deneme yapılacak birşey de değil ki bu taşınmak. Güvenliği yok ama tekinsiz bir yer de değil bakarsan. Sadece katlı olunca her yeri nasıl temizlerim, in çık çok yorucu da olur. Yine de merak ediyorum ve eşime söylemesem de ilgimi çekiyor o evler. Bilmiyorum belki bir gün...

Heyecanlandığınızda sakinlik dilediğinizde okuduğunuz bir dua var mı?

Bugün bir türlü odaklanamıyorum. Okuduklarımı anlamakta zorlanıyorum, bir kere daha okuyorum sonra bir kere daha. Zaman akıp giderken ben bu akan sürede aynı cümleyi 3 kez okumuş oluyorum.

Az kaldı ben hala aynı bilgilerde hata yapıyorum, aynı puanlarda takılıyorum. Bu can sıkıcı olmaya başladı. Motivasyonum düşüyor.

Cumamız mübarek olsun. Bir işletmeci olsam cuma günlerinde öğle arasını daha geniş tutardım. Cuma için ekstra ofis yakınındaki bir caminin yanından bir işletme ile anlaşıp indirim almak isterdim ofistekiler için. Cuma kutusu da yapabilirdim arada içinde hediye çekleri vs olan. Güzel olurdu bence. Neyse.

Bugün yıllardır görmediğim bir arkadaşımla buluşacağım. Üniversiteden, birlikte az çay içip muhabbet etmedik, arkadaşlarıyla küsünce barıştırmak için de çabalamıştım. Sonra tabi en iyisinin çabalamamak olduğunu farketmiştim. En son paylaşımında altın görünce ben diye garip bir video paylaşmıştı. Bir an bu kız o kız mı diye düşündüm. Ne biliyim ona bu tarz şeyler yakışmazdı, daha özgündü. Şimdi ne değişti bugün onu da göreceğim sanırım. Üniversitede de hala çocuk mu oluyor insan, öyle mi geliyor ya da. Ergenliğin devamı mı diyelim. İnsan üniversite yaşında evleniyor, çocuğu oluyor bazen. Ne zaman büyüdük ve davranışlarımız ne zaman o keskin değişim eğrisinden durgun eğriye geçti? Ne zaman büyür bir insan? Büyümek derken o olmak, o kişi, karakteriyle davranışıyla tahmin edilebilir olan o kişi işte.

Neden bu ofisin stresini bu kadar çok vücudumda hissediyorum? Bunun için de destek almam lazım.

omzum ağrıyor, sol. geçen hafta da varlığını hissettirmişti ama daha acılıydı. bugün yine biraz hissedince ve içimde dünkü konuşmamızın kaygılı bir tadı ya da yanması varken. midem mi o yoksa verdiğimiz kararın sonuçlarını düşünmem mi. oysa bu kararın verilmesini çok istiyordum.

zarife geçmişi düşün. çok zor kararlardan sonra yine zor durumlarda kaldığın oldu fakat geçti. zordu o an ama şimdi geçti. geçiyor, geçer, insan her durumda önce yalpalasa da Rabbim onun için uyum da yaratmıştır. sen burada birçok işi çözdün. çok minnet var. kendine iyi davran. kendine iyi bak.

Niyet ettim bugün kimseye kızmadan, herkese yumuşak davranmaya..

Her sabah ofise neşeli bir "günaydın kızlar" diyerek giriyorum ama gün içinde o kadar gergin oluyorum ki kızlar sanırım artık benden nefret etmeye başladılar. Hala aynı soruları sormalarından bıkmış bir müdürüm artık, bıkkın, yorgun, gergin bir müdür.

Bunun için ekstra destek almam lazım sanırım.

Bir de bunu eşime de söyledim. Söylemesem daha iyiydi. Bilirsiniz her şey herkese söylenmemeli.

6 gün önce sırtımın sol tarafında omzuma doğru bir ağrı başladı. Nefesimi kesecek kadar bir ağrı. Muhtemelen soğuk vurdu klima vs dedim. Krem sürdüm 3 gün geçmedi. Doktora gittim, baktı kanlarda bir şey yok dedi sana birkaç ilaç ve jel yazacağım. Aldım onları kullanıyordum ki bugün aklıma içindekilere bakmak geldi. Benim daima kullandığım kan sulandırıcı ile kullanılmaması gerekiyormuş, ınr değerim yükselirmiş. Bunu doktora zaten belirtmiştim, dahası ınr değerim gittiğimde zaten yüksekti. İlacı da içmiştim sabah. Şimdi daha da yükselirse kanama riski olacak kaygısıyla günü geçireceğim. Devamlı kendimin de mi doktoru olacağım ben ya.

Eskiden bir hastalığı, derdi olana şıp diye birkaç değişik isimli ilaç ve krem söyleyenlere şaşırırdım. Biraz da hayran kalırdım sanırım ne çok şey biliyor diye düşünürdüm, çocuksu bir hal imiş. Şimdi ben öneriyorum. Voltaren, muscoflex, cabral, contractubex, metpamid, mucovit vs vs..

Yaşlandım diyebilir miyiz?

"İnsanım" dedi. Ben de öyleyim. Bu hatanın arkasına sığınabileceğimiz bir kelime olmamalı. Yürüdüğümüz yolda elbette bizi hata yapmaya itecek çukurlar olacaktır. Yine de benim aklımın ermediği şuydu "benim aldığım tedbiri neden sen de almadın"

Bu genel manada benim önüme çok çıkan bir husustur. Ben düşünüyorsam herkesin düşünebileceğini, düşünmüyorsa önemsemediğini genellemek işte. Herkesin benim düşünce yollarımla aynı olmadığını farkedemiyorum bu yaşıma geldim. Affetmek için kabullenme adımı atılmalı ama ilk adımda düşüyorum. Kabul edemiyorum.

Bir çukurdu, düştü. Şimdi çukurun başındayım, görmüyor musun diye kızmaktan başka bir şey yapmıyorum. Elini uzatıyor tutmuyorum. İnsanız işte, kabul edemiyorum.

Nato'yu en çok hisseden tabiki biz Ankaralılar, Ankara'da yaşayanlarız. Bugün evden çalıştık. Yolların birçoğu kapalı çünkü. Yarın da öyle. Birçok kişi de bu şekilde. Gökyüzünde hava gösterileri vs. Değişik bir an. Diplomatik havayı soluyoruz evet. Hakkımızda hayırlı sonuçları olsun da. Bakalım.

Şaşırtıcı bir adam bu patron. Pazartesi görüşürüz zaten ayrıntıları diye kapatmıştık telefonu. Bugün gruptan konuşma arasında biz bu hafta yokuz yazmış. O kadar kişi haber bekliyordu patronla görüşeceğiz diye söylemiştik. Aradım gemideymiş. Adamın bu umursamazlığı ve kendi işi olması. Benim ise kaygıdan ayaklarımın titremesi ve sadece maaşlı(onu da yarım yamalak) çalışan olmam. "Fark var seninle benim aramda kocaman bir fark var"

O zaman zarifecim sen neden kaygılanıyorsun. Senin kadar düşünmüyor kimse. Sen neden bu kadar çok düşünüyorsun. Hadi git bir papatya çayı yap kendine. İnşirah, nas, felak, ayetelkürsi kombosuyla güne yeniden başla.

Üst komşum son ses müzik açıp evin en küçük odası olan 4 adımcık odayı temizliyor iki saattir. Yerleri süpürgeyle kazıdı. Fakat inanın 3 adım dikey, 4 büyük adım yatayda bitiyor bu oda. Onların odasının iç içe girmiş katmanlardan oluştuğunu düşünüyorum. Başka bir açıklaması olamaz. Mutfağa gideyim bari kitabımı alıp.

Elbette bu ayın kazancı olan bir milyondan bizim maaşımızın yine sadece yarısı yatırılacaktı. Şaşıracağım sanmıştım. Bir de sorduğum için de suçlu muamelesi gördüm, ne kadar da maaş düşkünü bir çalışan :) Dilimin ucuna gelen çok şey oluyor ama susuyorum. Mert Başaran'ın kastettiği özgürlük anlayışı işte burada devreye giriyor. Sanırım birçoğumuz da bunun için uğraşıyoruz.

Ayın 1'i benim için artık ne ifade ediyor tahmin ediyorsunuzdur..

#Allah büyüktür

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

survivalist- güçlü hanım