Zen Sangsuksai

welcome to my visual diary

[zensangsuksai]

Daydream

[zensangsuksai]

Coming 

[zensangsuksai]

walk to live

[zensangsuksai]

Long lonely nights

[zensangsuksai]

Solitude

[zensangsuksai]

sometime information like rain

[zensangsuksai]

คงแค่บางครั้งที่ฉันต้องยอม ให้ดอกไม้นี้ถูกตัดออกไป

[zensangsuksai]

Our mood

[zensangsuksai]

Everything is wrong.

[zensangsuksai]

ฉันไม่อยากถูกลืมจากผู้ที่ไม่มีตัวตน.

[zensangsuksai]

Countdown

[zensangsuksai]

About love

[zensangsuksai]

ความบังเอิญ

ความบังเอิญ ฉันเฝ้ารอเธอเหลือเกิน

ฉันยังจำสถานะฉันได้ ในตอนที่หลายอย่างดีๆบังเอิญเข้ามาทำให้ฉันรู้สึกอิ่มใจ เหมือนกับช่วงเวลาที่ฉันได้ถูกหลอกให้หลับไหลบนโลกความจริง เสียแต่ว่าฉันเลือกความบังเอิญไม่ได้ มันช่างน่าเศร้ามากถึงที่สุดจริงๆ  เพราะฉันได้แต่ขอและศรัทธาถึงอะไรบางอย่างที่ฉันอยากให้เกิด  ฉันหลวมตัวให้ความงมงายเข้ามาในชีวิตบ้างบางที ทุกๆครั้งที่งมงายฉันรู้ตัวว่าฉันต้องการอะไร  ฉันต้องใช้ความบังเอิญเข้ามาทำให้มันสมบรูณ์

( จริงๆ )

เพราะฉะนั้นความบังเอิญ ฉันขอร้องให้เธอมองเห็นฉัน

เพราะฉันทำได้แต่เฝ้ารอเพื่อจ้องมองเธอ.

“ ฉันรอในสิ่งที่ไม่แน่นอน และ เมื่อฉันเจอฉันจะใช้มันให้ดีที่สุด “

[zensangsuksai]

ฉันมีเรื่องราวดีๆกับคนผู้นี้

[zensangsuksai]

จะหนึ่งปีแล้วกับการเดินทาง

ชีวิตจะครบ 1 ปีที่เราเดินทางกับการแบกอะไรบางอย่างที่คิดว่าสำคัญ ไม่ง่ายเลยกับการมีเรื่องอะไรแบบนี้เข้ามาในชีวิตหนึ่งปีที่ผ่านมาเหมือนทุกวันมันคือการหลอกตัวเองไปวันๆ ว่าวันนี้เราจดจำอะไรกับตรงนี้ที่เราให้ความสำคัญ ต้องผ่านมันไปวันๆคนเดียว อยู่กับเรื่องราวที่เราเขียนคนเดียวอ่านคนเดียว เหงามาก จากจิตใจมนุษย์คนนึงที่เราคิดว่าไม่ว่าเราจะมีความรู้ความสามารถขนาดไหนก็ไม่สามารถจะมาแทนความรู้สึกนี้ของเราได้เลย บางทีต้องการแค่ใครบางคนเดินผ่านมาเห็น แต่ไม่ได้แปลว่าคนนั้นคือใครก็ได้ ไม่ว่าจะทำอะไรก็ต้องทำใจ เราเลือกที่จะโพสในสถานที่ออนไลน์มันคือการเสนอให้คนเข้ามาอ่านหรือยุ่งเรื่องเรา เราก็แค่อยากให้ใครที่ผ่านมาได้รับรู้ ไม่จำเป็นต้องบอกว่ารู้หรือจะมองข้ามมันไปก็ได้ เหนื่อยกับการต้องทำตามความคิดตัวเองและอีกนาทีต่อไปต้องมาทำความเข้าใจกับจิตใจตัวเอง ถ้าไม่คาดหวังก็จะไม่เกิดอะไรทางจิตใจ ในคู่ขนานนั้นถ้าไม่คาดหวังก็อย่างหวังว่าสิ่งนั้นจะมาถึงเราโดยโชค แต่หนทางมันยากมากเลย เดินคนเดียวไม่ไหว มันไม่โอเค บางทีปีที่ผ่านก็คิดว่าควรพบเจอจิตแพทย์ อาจจะดีหรือไม่ดี ก็เป็นได้ การทำทีสิสในปัจจุบันก็มีความรู้สึกดีที่ได้เจอคนต่างรูปแบบทางความคิดมากขึ้น ในการทำงาน แต่ชีวิตที่ใช้ไปพร้อมๆกับการทำงานก็ไม่โอเค ในตอนที่งานต้องการกำลังใจเข้ามาเสริมเราก็ไม่มีให้ตัวเอง เราแค่เหนื่อยและอยากบ่น ในเวลาที่อะไรมันดีขึ้นก็คงกลับมา พยายามหาทางออกกันไป หวังว่าซักวันมันจะดีขึ้นนะ

เพราะเป็นมนุษย์ ฉันจึงเดินไปไหนไม่ได้ไกล

เพราะมีครอบครัว ฉันจึงต้องยืนยันว่ามันต้องรอด

เพราะรัก ฉันจึงรู้สึกมีค่ากับความล้มเหลว

เพราะความคิดส่วนตัว ฉันจึงมีความรู้สึกที่ดีให้กับผู้คนในรูปแบบของฉัน

รักและเคารพชีวิตของฉันเอง และพร้อมจะให้ใครบางคนเพื่อฉันและเขา

[zensangsuksai]

[zensangsuksai]