THAT SHOWBIZ BABY!
PART 1 | PART 2 | PART 3 | PART 4
Pagkasara ng mabigat na pinto ng master bedroom, doon lang hinayaan ni Marco ang kaniyang sarili na magpakawala ng isang mahabang, nagmamalaking buntong-hininga. Sinuportahan niya ang kaniyang likod sa malamig na kahoy ng pinto, dahan-dahang pinalusot ang kaniyang mga palad sa makinis at matigas na dibdib ng katawan ni Kenji.
Ang bawat tibok ng puso ng 21-year-old superstar ay parang musika sa kaniyang mga tainga—mabilis, malakas, at walang kapaguran.
Bahagyang itinira ni Marco ang kaniyang ulo pabalik, sinalubong ang dilim ng pasilyo na may kasamang mapang-api at nakakabingi na tawa. Isang malambot at melodic na tawa na kilalang-kilala ng publiko, ngunit sa pagkakataong ito, nilalapastangan ng isang madilim at tusong kaluluwa.
“Ibalik?” bulong ni Marco sa sarili, habang pinapanood ang sariling mga kamay—ang mga perpektong daliri ni Kenji na walang kahit anong gatla ng katandaan. “Tangina, Kenji. Napakabobo mo talaga.”
Dahan-dahang naglakad si Marco patungo sa malawak na walk-in closet ng kuwarto, kung saan napaliligiran siya ng mga dambuhalang salamin.
"Hinding-hindi ko na ibabalik sa 'yo 'to," sabi niya sa kaniyang repleksyon, ang boses ni Kenji ay nanginginig sa purong kasakiman. "Kahit kailan."
Ang totoo, naaliw si Marco sa takot ni Kenji. Naaliw siya sa ideya na naniniwala ang bata sa kaniyang mga kasinungalingan tungkol sa business expansion, Aurelius Jewelry meetings, at Paris Fashion Week. Ginamit niya ang mga pangarap nito para paamuhin ito, tulad ng pagpapaamo niya sa mga naunang biktima niya.
Dahil ang katotohanan na hindi alam ni Kenji—at ng buong mundo—ay mas madilim pa sa kahit anong iskandalo sa showbiz: Si Marco Villanueva ay hindi rin ang kaniyang totoong pangalan. At ang 32-year-old na katawan na iniwan niya kay Kenji? Hindi rin 'yon ang kaniyang orihinal na anyo.
Naupo si Marco sa isang velvet ottoman sa gitna ng closet, tuluyang nalubog sa kaniyang sariling mga alaala.
[MGA KATAWANG NINAKAW NI MARCO SA LOOB NG APAT NA DEKADA]
1. Ang Orihinal (1980s) -> Isang sakitin, mahirap, at hindi kapansin-pansing lalaki.
2. Ang Unang Swat (1990s) -> Isang mayamang tagapagmana ng korporasyon (Namatay sa stroke).
3. Ang Pangalawa (2010s) -> Si "Marco Villanueva" (32-year-old businessman ngayon).
4. Ang Obra Maestra (2026) -> Si Kenji Alcaraz (21-year-old Global It Boy).
Hinaplos ni Marco ang makinis at matigas na hita ni Kenji, ang kaniyang mga daliri ay sumusunod sa lapat ng tela ng pantalon habang ang kaniyang paningin ay nakapako sa kawalan. Ang bawat sulok ng marangyang walk-in closet ay tila naglaho, napalitan ng amoy ng lumang papel, damp na semento, at ang alaala ng isang gabing nagbago sa takbo ng kaniyang walang-katapusang buhay mahigit apat na dekada na ang nakalilipas.
Ang kaniyang totoong katawan—ang orihinal na anyo na ipinanganak noong huling bahagi ng ika-dalawampung siglo—ay matagal nang nabulok sa isang hindi kilalang sementeryo. Ang orihinal na siya ay isang mahirap, sakitin, at walang kuwentang lalaki na kinasusuklaman ang sarili kapag tumitingin sa salamin.
Hindi siya ipinanganak na mayaman. Hindi siya ipinanganak na makapangyarihan. Noong dekada '80, siya ay si Arthur—isang lalaking may bansot na pangangatawan, tabingi ang panga, at may mahinang baga na laging pinahihirapan ng hika. Tuwing tumitingin siya sa salamin noon, purong dumi at kabaitan na walang silbi ang nakikita niya. Galit siya sa mundo, ngunit mas galit siya sa sarili niyang kahinaan.
Ang unawa sa ritwal ay hindi dumating sa kaniya tulad ng isang biyaya; ito ay kaniyang hinukay mula sa pinakamadidilim na sulok ng kasaysayan.
Bilang isang klerk sa isang lumang unibersidad na may access sa mga bawal at nakatagong archive ng mga pambihirang manuskrito, nagpalipas si Arthur ng mga taon sa pag-aaral ng mga esoteric texts. Doon niya natagpuan ang mga talata tungkol sa Transmigrasyon ng Espiritu sa Pamamagitan ng Kusang-loob na Pagpapasakop.
Hindi ito isang simpleng sumpa na pwedeng ipwersa sa kung sino-sino lang. Ang batas ng universe ay may mahigpit na panuntunan: Ang kaluluwa ay hindi maaaring basta na lang nakawin nang walang pinto na binubuksan ng mismong biktima. Ang pagpapalit ay isang transaksyon. Isang kasunduan.
Para maging matagumpay ang ritwal, kailangang matupad ang dalawang pangunahing kondisyon:
Ang Pagpapahayag ng Matinding Kakulangan: Ang target ay kailangang magkaroon ng isang matindi, desperado, at tila imposibleng pangarap o pagnanasa na hindi niya kayang abutin gamit ang sarili niyang kakayahan.
Ang Kusang-loob na Pagpasok sa Kontrata: Kailangang tanggapin ng biktima ang tulong ng nag-aalok, ibinibigay ang pamamahala ng kaniyang buhay kapalit ng katuparan ng kaniyang pagnanasa. Ang salitang "Sige" o ang pirma sa isang kontrata ang nagsisilbing susi para magkapalit ang agos ng kanilang mga buhay.
Naalala ni Marco ang unang beses niyang ginamit ang kaalamang ito. Si Julian ang unang biktima niya—isang batang tagapagmana ng isang malaking kumpanya ng asukal noong early '90s. Si Julian ay mayaman at may perpektong tindig, ngunit ito ay may mahinang utak, takot sa kaniyang striktong ama, at desperadong nagnanais na mapatunayan ang sarili sa boardroom para hindi itakwil ng pamilya.
Si Arthur, gamit ang kaniyang matalas at kalkuladong talino, ay lumapit kay Julian bilang isang hamak na advisor. Binigyan niya ito ng mga tamang sagot, ng mga estratehiya na nagpanalo sa bata sa harap ng kaniyang ama. Ginamit niya ang kahinaan nito.
Noong gabing lasing na lasing si Julian at umiiyak dahil sa takot na mabigo muli, inilapag ni Arthur ang unang kasunduan.
"Gusto mo bang maging pinakamagaling? Gusto mo bang maging ikaw ang tinitingala ng ama mo nang walang kahirap-hirap? Ibigay mo sa akin ang pamumuno, at gagawin ko ang lahat para sa 'yo."
Nang sumagot si Julian ng, "Oo, pakiusap, gawin mo," ang pinto ay bumukas. Sa pamamagitan ng isang sinaunang insenso at ang pagdikit ng kanilang mga palad habang natutulog ang biktima, ang espiritu ni Arthur ay humigop patungo sa malusog at mayaman na katawan ni Julian, habang ang kaluluwa ng kawawang bata ay naitulak doon sa sakitin at humihikang katawan ni Arthur.
Kinabukasan, nagising si Arthur sa isang sutlang kama, habang ang totoong Julian ay namatay pagkalipas ng isang linggo sa loob ng isang pampublikong ospital, gulanit ang baga at walang boses para magsumbong.
Nang magsimula nang manghina ang katawan ni Julian paglipas ng dalawampung taon dahil sa stroke, inulit niya ang proseso. Doon niya nakilala ang totoong Marco Villanueva—isang matipunong atleta na gustong pumasok sa mundo ng corporate real estate ngunit walang koneksyon at kapital.
Muli, ibinigay niya ang pagnanasa nito. Binigyan niya ito ng pondo, ng kapangyarihan, at ng mga tamang tao. At noong oras na hilingin niya ang kapalit sa ilalim ng isang legal na kontrata ng "partnership," nakuha niya ang katawan ni Marco. Ang kaluluwa ng totoong Marco ay iniwan niyang nakakulong sa isang paralisadong katawan ni Julian na kalaunan ay binawian din ng buhay.
At ngayon, ang katawan ni Marco ay trenta'y dos anyos na. Nagsisimula na itong makaramdam ng pagod. Ang metabolism ay bumabagal na. Ang kaliwang tuhod ay sumasakit na kapag malamig ang panahon. Para sa isang taong tulad niya na adik sa kabataan at imortalidad, ang mga palatandaang iyon ng pagtanda ay parang isang hatol ng kamatayan.
At ngayon, narito siya kay Kenji.
Napakalinis ng transaksyon. Si Kenji ay isang batang gutom sa EDSA billboards, desperadong sumikat upang takasan ang kahirapan. Binigyan niya si Kenji ng tatlong taon ng purong tagumpay. Tinupad niya ang pangarap nito. At dahil doon, boluntaryong ibinigay ni Kenji ang kaniyang buong buhay sa ilalim ng kaniyang pamamahala. Ang bawat pirma ni Kenji sa mga kontrata ng agency ay may nakatagong sugnay na espirituwal—isang pagpapasakop ng karapatan sa sariling katawan.
"Ang kasakiman niyo ang nagbibigay sa akin ng buhay," bulong ni Marco habang nakatitig sa kaniyang mga perpektong kamay ngayon.
“Kaya kita pinili, Kenji,” pag-uusal ni Marco, habang hinahaplos ang kaniyang makinis na panga sa salamin. “Tatlong taon kitang inalagaan. Pinanood ko ang bawat paglaki ng muscles mo, ang pagkinis ng balat mo, ang pagbabago ng boses mo. Ginawa kitang perpekto... para sa akin.”
Si Kenji ang kaniyang pinakamalaking investment. Hindi lang ito basta kliyente; ito ang kaniyang susunod na sasakyan para sa susunod na dalawampu o tatlumpung taon ng kaniyang walang-katapusang buhay.
Tumayo si Marco at lumapit sa vanity table ng closet. Kinuha niya ang kaniyang business phone—ang teleponong hawak ngayon ni Kenji sa sala—at sinuri ang kaniyang smartwatch na naka-sync doon. Nakita niya ang mga huling aktibidad ni Kenji. Nakita niyang sinagot nito ang tawag mula sa Aurelius Jewelry.
"Mabuti naman at hindi ka gumawa ng tangahang eksena," nakangiting bulong ni Marco.
Alam niya na walang magagawa si Kenji kundi sumunod. Kapag hindi pumasok si Kenji bukas sa opisina bilang "Sir Marco," babagsak ang kumpanya, masisira ang mga kontrata, at ang mismong pangalan ni Kenji Alcaraz ang madadamay. Hawak niya si Kenji sa leeg gamit ang kadena ng kaniyang sariling imperyo.
Lumabas si Marco sa closet at umupo sa dambuhalang king-sized bed. Ipinikit niya ang kaniyang mga mata, ninanamnam ang lambot ng kutson gamit ang mga bagong sensory receptors ng isang bente-uno anyos. Walang sakit sa likod, walang mabigat na pakiramdam. Purong kaginhawahan.
"Magpapakapagod ka bukas sa opisina ko, Kenji. Haharapin mo ang mga toxic na board members, ang mga tambak na papeles, at ang sumasakit kong tuhod. Habang ako? Ako ay magpapakasasa sa karangyaan ng mukhang 'to. Haharapin ko ang international board ng Aurelius, pipirmahan ko ang kontrata na magdadala sa 'kin sa Paris at Milan, at kapag nandoon na ako... tuluyan ko nang buburahin ang pagkakakilanlan mo. Kakalimutan ng mundo na nagkaroon ng isang Kenji Alcaraz na mahiyain at mabait. Mula ngayon, ang superstar na 'to ay may utak na ng isang halimaw."
Naisip din ni Marco ang mga kaibigan ni Kenji—sina Jax, Jace, at Paolo. Ang alaala ng takot at hinala sa mga mata ni Jace kaninang madaling-araw ay nagpatingkad lang sa kaniyang pananabik.
Hindi niya papatayin ang mga ito. Mas masaya kung panonoorin niya ang mga ito na unt-unting naliligaw sa harap ng isang taong akala nila ay ang kanilang matalik na kaibigan. Gagamitin niya ang mga ito para sa kaniyang sariling libangan, isang grupo ng mga sunod-sunuran na walang kamalay-malay na ang kanilang "bro" ay matagal nang pumanaw.
Tumingin si Marco sa orasan sa kaniyang silid. Alas-singko y medya na ng umaga. Ang unang sinag ng araw ay unti-unti nang sumisipol sa pagitan ng mga mamahaling kurtina ng penthouse.
Bukas, magsisimula ang totoong laro. Isang panibagong kabanata ng kaniyang mahabang buhay ang pormal na magbubukas. Siya ang magiging pinakasikat na mukha sa buong Asya, at kalaunan, sa buong mundo. Gagamitin niya ang bawat sentimo ng yaman ni Marco Villanueva at ang bawat anggulo ng kagandahan ni Kenji Alcaraz para lumikha ng isang imperyo na walang sinuman ang makatitibag.
Inabot niya ang gabi-gabing facial mist ni Kenji na nasa bedside table at ini-spray ito sa kaniyang mukha. Ang malamig at mabangong likido ay nagpadama sa kaniya ng labis na kapangyarihan.
"Matulog ka nang mahimbing, Kenji... sa loob ng nabubulok kong lumang hawla," huling bulong ni Marco habang dahan-dahang humihilig sa unan, may nakapaskil na madilim at walang-awang ngiti sa kaniyang mga labi. "Dahil ang katawang 'to? Akin na 'to. Magpakailanman."














