Zamanla hırçınlaşmış gardını almış kimseye güvenmeyen insanlar; bir gün birilerine tutulduğunda, onlara bağlandıklarında gözü kapalı güvenirler. Öyle ki gözlerini açtıklarında okyanusun ortasında kendilerini bir sal parçasında bulurlar.
Keşke gözlerini hiç açma gereği duyulmasa, keşke o salda hiç yalnız kalmasalar. Ama hayat bu ya..
Hayat okyanusun ta kendisi. Herkes o okyanustan düzlüğe sağ çıkmanın hengamesinde. Mesele nasıl çıkacağımız. Yalnız mı, dürüstçe hileye bulaşmadan mı, yaralar almış olarak mı.. dedim ya işte mesele nasıl çıkacağımız.
Yirmi altı yaşımın son çeyreğindeyim. Okyanusu yarıladığımdan emin değilim ama ortalara yakın bir yerlerdeyim. Saldayım ama yalnız değilim..
Hilem yok, hile yapanım yok. Yara almadım, yaralamak niyetinde değilim. Su durgun, deniz sakin, poyraz esmiyor fakat salımız çalkalanıyor. Küçük küçücük salda dengeyi kuramadık. Sallanıyoruz..
Ben boğulmaktan korkmuyorum yüzme biliyorum. Çok daha çetin sulardan boğulmadan çıktım. Ama korkuyorum.. Salım daha fazla sallansın istemiyorum. Yorulursak dengemizi kaybedersek alabora olacağımızı biliyorum. Daha dengeyi kuramamışken ya deniz coşarsa ya poyraz eserde çalkalarsa bizi?
Korkuyorum çünkü alabora olursak kaybedeceğimiz sadece kendi hayatımız olmayacak biliyorum. Yeni bir hayat şansından bahsetmiyorum. Batmak mesele değil, yalnız batmak mesele. Batınca birlikte çırpınmak en onurlusu.. Ben yol arkadaşımı kaybetmekten korkuyorum. Yalnız çırpınmaktan çok çok korkuyorum.
Koskoca okyanusta bunca sene tek başına yol almayı başarabilen iki usta kaptan bir salda denge kuramayışımız.. Bu düşünce çok aptalca. Bu sebepten batmak daha da aptalca.
baratheonpilled
prguitarman
jacobvanloon
ellievsbear
turnnoffyourmind
