ANTJE

''een combinatie van tranen en rode wijn.''

[zwijgendspreken]

191013

Soms kruip ik op de vensterbank, open ik het raam en praat ik tegen de duisternis. Ik beeld mij in dat jij bij mij bent en laat mijn tranen rijkelijk stromen. Want zelfs na 4 jaren huil ik, lach ik om de tijd die wij hadden en doet het pijn dat jij al langer dood bent dan dat ik jou heb gekend. Op deze momenten omarm ik de duisternis, koester ik mijn tranen en waardeer ik mijn gelach. Het zijn de momenten waarop liefde en pijn tegelijkertijd door mijn bloed stromen. De momenten waarop ik besef dat ik echt van je gehouden heb (en nog steeds doe). De momenten waarop ik voel dat jij bij mij bent.

Lieve jij, ik zal nooit van oktober gaan houden. Maar in oktober besef ik mij wel meer van wie en wat ik wel hou. En jij bent daar sowieso één van.

[zwijgendspreken]

December

Ik dans door de dagen, geniet van de kou, en als ik dan een danspasje oversla, maakt dat niet uit, want ik heb jou.

[zwijgendspreken]

Ik hou zo gigantisch veel van hem

Ik viel Ik ben gevallen Ik val nog steeds Ik zal blijven vallen voor jou

[bahookies]

i’m so grateful for the people who don’t give up on me and are patient with me while i’m distant and trying to figure myself out

[zwijgendspreken]

We draaien, ongelofelijk, om elkaar heen, en toch, ben ik nog steeds alleen.

[lopendopwolkjes]

Ik ben graag alleen maar ik voel me niet graag alleen en de grens tussen die twee is soms wel erg klein

Nu had ik je liever bij me bijvoorbeeld (via lopendopwolkjes)

[zwijgendspreken]

Liefde

Of voor even, of voor mijn hele leven.

[zwijgendspreken]

Lief, ik wil in jouw armen, dromen, over hoe mooi, het leven samen met jou kan zijn. Lief, ik wil jouw lippen, op de mijne, op mijn voorhoofd. Lief, ik wil jou vinden, in alles, wat de wereld zo mooi maakt. Lief, ik wil in jouw hart kruipen, me daar nestelen, en nooit meer weggaan. Lief, ik wil in jouw gedachten, dwalen, jou wakker houden, jou laten glimlachen. Lief, ik wil jou handen, door mijn haren, over mijn lichaam. Lief, ik wil de liefde, met jou delen. Oh lief, ik wil bij jou zijn, bij jou blijven, en nooit meer weggaan.

[zwijgendspreken]

16:26

Wat in hemelsnaam moet ik met mijn leven?

[zwijgendspreken]

Er was een tijd dat ik wenste vallende sterren in een potje te kunnen stoppen, zodat ik ze kon gebruiken op het moment dat ik echt een wens nodig had. Op de momenten dat ik echt zoekende was naar geluk. Nu hoeft dat niet meer. Nu vind ik geluk in jouw ogen. In jouw armen. Op jouw lippen. Ik heb geen vallende sterren meer nodig. Ik heb jou.

[zwijgendspreken]

Plan B

Ik word zo langzamerhand moe, van mezelf, van het negeren, het tegenhouden, van alle gevoelens in mij. Ik vecht, ik wil niet liefhebben, niet kussen, niet mijn hart, nog eens weggeven. Ik word zo langzamerhand gefrustreerd, waarom kan ik niet, waarom wil ik niet, waarom moet jij, mijn gedachten zo verwarrend maken. Ik protesteer, wat als het misgaat, wat als ik kapot ga, wat als ik weer, stervend leef. Ik word zo langzamerhand geïrriteerd, ik heb altijd een oplossing, altijd een idee, altijd een optie, om mezelf weer overeind te helpen. Ik ben bang, want ik lach, ik dans, ik geniet, eindelijk weer eens van iets. Ik heb geen plan B meer, en misschien wil ik die ook niet meer. Misschien ben jij wel de goede. Misschien moet ik eens ophouden met mezelf tegenhouden. Misschien.

[zwijgendspreken]

Er zijn genoeg mensen, die langs je "Alles gaat goed." kijken Er zijn genoeg mensen die zeggen "Bij mij kun je altijd terecht." Maar Wat nou als ik echt aan de bel had getrokken op slechte dagen? Wat nou als ik echt mijn tranen had laten stromen op de "hoe gaat het" vragen? Ja, er zijn genoeg mensen, die zouden zuchten, als ik weer eens langs zou komen. Ja, er zijn genoeg mensen, die zouden vluchten, als ik weer eens langs zou komen. Dus, Hoe mooi je die woorden ook zegt, wees alsjeblieft een beetje reëel en oprecht. Want geloof me, mijn pijn kun je niet verdragen zelfs ik blijf mezelf wel eens afvragen: Hoe houd ik het vol?

[zwijgendspreken]

Ooit wordt morgen vandaag, en vandaag gisteren, en eigenlijk moet ik daar niet bij nadenken, maar het gebeurt toch wel Ooit word ik ouder dan negentien, en jonger dan honderd, en eigenlijk moet ik daar niet bang van worden, maar het gebeurt toch wel Ooit gaat er iets van me verwacht worden, en niets van me verwacht worden, en eigenlijk moet het me niet frustreren, maar het gebeurt toch wel Ooit zal de tijd me inhalen, en wordt hij stopgezet. Ik bid dat de tijd ook eens te laat komt.

[zwijgendspreken]

Ik voel nog steeds jouw ruwe vingertoppen, over mijn rug. Hoe jij mijn sproeten, door denkbeeldige lijnen, met elkaar verbond. Hoe jij mijn littekens, zachtjes aaide. En vertelde hoe speciaal ik daardoor was. Ik geloof nog steeds, dat jij ze kon helen. Ik zie nog steeds jouw kleding, naast het bed. Hoe mijn ondergoed daarna, op een onhandige manier, volgde. Hoe jij mijn heupen, als een skatebaan zag. En vertelde hoe speciaal ik daardoor was. Ik geloof nog steeds, dat ik van ze ga houden. Ik droom nog steeds jouw ooit weer te kunnen omhelzen, in dit leven. Hoe wij daarna, happend naar lucht, elkaar hartstochtelijk zoenen. Hoe jij vertelt dat mijn ogen, zo mooi lelijk zijn. En vertelde hoe speciaal ik daardoor was. Ik geloof nog steeds, dat ze ooit gaan twinkelen. Ik weet, dat mijn littekens nooit zullen helen, mijn heupen nooit wonderschoon zullen zijn, en mijn ogen, nooit maar dan ook nooit een beeld van geluk zullen tonen. Jij hield van mij zoals ik was, maar zonder jou, zal ik nooit van mezelf kunnen houden. (Ik mis je)

[zwijgendspreken]

Stage is zo fijn

"Juf? Kom jij vanavond op mijn vader zijn kinderfeestje?"

[zwijgendspreken]

(Dat het goed met me gaat wil niet zeggen dat ik jou vergeten ben. Ik blijf aan je denken, ik blijf van je houden en ik wens nog steeds dat jij weer terugkomt. Lieve Ids, jij verlaat nooit mijn hartje ❤️)

[zwijgendspreken]

Eindelijk

Nu, aan het einde van 2014, kan ik eindelijk zeggen, dat ik weer 100% ben. Na alle tegenslagen van de afgelopen 4 jaar, waaronder mijn gebroken hart, depressies, het verliezen van een dierbare en alle andere momenten waarop ik mezelf eerder huilend vond dan lachend, ik ben er weer. En daar ben ik trots op. Welkom terug Antje, ik heb je gemist.