So kahapon, we spent 6 hrs sa hospital. LPDH. Dinala na namin Nanay kase nahihirapan na raw siya. Todo na yung oxygen, nahihirapan pa rin siya. Ang eksena sa ambulance, of course checking oxygen level, heart rate, bp. All normal. "Ma'am hindi ka po nahihirapan huminga, iniisip niyo lang 'yun."
Arrived at ER, chineck ng doctor, normal lahat. Heart rate, oxygen level, bp. "Ma'am, hindi ka po nahihirapan huminga, iniisip niyo lang 'yun"
Of course may mga laboratories na ginawa, pero grabe na talaga hospitals ngayon. Hindi sila gagalaw ng gamutan hanggat hindi ka nagbabayad. Parang loading machine na saka lang gagana kapag hinulugan mo ng pera. Walang dalang pera si Ate. 1k lang ang laman ng wallet ni Nanay. Need ng 2,900 para makapagpakuha ng dugo. 3PM. Nagligpit na ko ng gamit at nag-out sa office. Dumiretcho akong ospital, paid the charges. Stable naman kalagayan ni Nanay. Habang waiting time, lumabas muna si Ate and Jam Jam para kumain. Kase wala pa silang tanghalian. Hindi ko talaga kinakaya kapag nasa HR. Nanlalamig kamay ko, mas nakakakaba. May ganap kahapon. Ang bilis lang ng pangyayari, nawalan sila ng Papa. I've heard it all. We've heard it all. Naalala ko last time din nung tinakbong ER si Nanay, meron namang tinaga sa ulo. 'Yun hindi ko talaga kinaya, naduwal ako. Lab results are out, lahat normal naman. Binigyan din siya ng pampaihi para mas lumabas ang mga tubig sa katawan, effective naman. Marami siyang naihi. Nakauwi kami ng around 9:30, kumain lang ako, naghilamos, at nagpahinga na. Feeling ko dun na nagdrain yung katawan ko. Ramdam ko yung pagod kahit puro waiting game lang ginawa ko.
We paid 13k for 6hrs. Discounted na 'yun from pwd disc ni Nanay. Grabe. At around 4AM, narinig ko tinawag ni Tatay si Ate. NagpaBP si Nanay kase hindi raw makatulog. Nirmal naman ang bp. Baka nag-iisip nanaman. So kaninang umaga pagbaba ko, pinagalitan ko nanaman Nanay. Na baka nag-iisip nanaman siya kaya hindi siya makatulog. Hindi raw siya nag-iisip.
Ngayon naistress ako. Inaatake ako ng anxiety. 3rd day pa lang ng taon, ganito na yung nangyayari. I always pray. Bago matulog, pagkagising, even kapag nagigising sa madaling araw. Yun una kong ginagawa. Ang ipagdasal na maging better na ang kalagayan ni Nanay. We cannot risk another hospitalization. Kase mga gamot pa lang, mabigat na. Every ganito, sinisisi ko rin naman sarili ko. Na wala rin naman kase akong ginagawang side hassle. Ewan ko. Parang hindi lang kase ata talaga fit sakin ang pag-bi-business.
Pinipigilan ko sarili ko magshare kay Dea. Nakashare kase ako sa kanya kaninang umaga, at yun nabasa niya pagkagising niya. So tama na 'yun for the day. Kase pareho naming hindi alam kung kelan siya maghiheal. Iniiwasan kong dumagdag pa sa silent battles niya. Kelangan ko lang talagang mailabas 'to.
Umaga pa lang pag-gising ko, nagsearch na ko agad sa Lazada ng Maxicare HMO. Ngayong gabi, nag screenshot ako, sinend ko sa gc naming magkakapatid para bumili na ulit. Kase hindi natin alam kelan siya ulit makakaramdam ng ganun. Na 'wag naman na sana ulit.
Nanood ako ng How to Lose a Guy in 10 Days ngayon, pero hindi kinakaya ng movie na iwave yung anxiety ko. Kumain lang ako, tapos sinimulan ko nang itype ang mga nababasa niyo ngayon haha.
This too shall pass. Of course we can surpass this!!
Mahal kita palagi, deababe. 🥺🫂
dededos
germansingergirl
turnnoffyourmind
pixelskylines
izzy806
snowghoul