JVL
Love Begins
let's talk about Bridgerton tea, my ask is open
noise dept.
Today's Document
almost home
todays bird
🪼
Keni
TVSTRANGERTHINGS
roma★
Mike Driver
he wasn't even looking at me and he found me
@theartofmadeline
⁂
❣ Chile in a Photography ❣
Not today Justin
if i look back, i am lost
trying on a metaphor
Kaledo Art
seen from Malaysia
seen from Türkiye
seen from United States
seen from Canada
seen from Japan
seen from Netherlands
seen from United States
seen from Italy
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from Malaysia
seen from Türkiye
seen from South Korea
seen from United States
seen from Czechia
seen from United States
seen from United Kingdom
seen from Malaysia
seen from Japan
@1sairbisikletle
Are We Really The Lady Parts?
Lady Parts ilk çıktığında izlemek için listeme eklemiş ama bir türlü izleyememiştim. Ya da bilmiyorum, bundan kaçıyor da olabilirdim. Nihayetinde izledim, az önce de ikinci sezonu izledim. Olmadı. Ait hissedemedim kendimi. Biraz bile. Nedenini biliyorum. Biraz bundan bahsedeceğim. Müslüman genç kadınların kendini ifade etmesi/ifade etme imkanı bulamaması tartışması senelerdir sürüp gidiyor. Bu…
View On WordPress
She is her own heroine—capricious, exacting, exquisite, very learned, and beautifully dressed.
Virginia Woolf, describing Hope Mirrlees in a letter to Lady Cecil written c. September 1925
Meursult'la Konuşmalar 50
Hello! Ben geldim.
Aşırı derece yoğun geçen birkaç haftadan sonra nihayet kendimi bir parça iyi hissediyor, işleri yoluna koymaya başladığımı düşünmek istiyorum. Mahallemizde bir spor kompleksi var, epey kapsamlı yüzmedir fitnessdir her şey var. Ama benim bütçemi aşıyordu önceden. Epey zamandır oraya gidip fiyat almayı düşünüyordum. Geçen gün aşağı mahalledeki Espressolab'e çalışmaya gitmek için scooter arıyordum. Baktım neredeyse o spor salonuna gelmişim, bunu bir işaret kabule dip gittim. 15 dk içinde bir yıllık üyelik yaptırmıştım. Haftaya muhtemelen Kepsut'a gideceğim ve biraz kalacağım için başlangıç tarihini 1 Ekim olarak belirledik. Bu sefer kararlıyım inşallah yeniden fit bir insan olacağım. Telefonda zayıfladığım zamanın fotoğraflarını görünce ağlayasım geliyor çünkü. Geçen de ofiste misafirlerle fotoğraf çektirmiştik, yarım dünya gibiyim resmen. Bitmesi lazım bunun.
Ofis demişken, yeni işim hız kesmeden devam ediyor. Beni mutlu eden bir iş, her gün ofise gitmem gerekmiyor sadece geliri çok değil. Yine de sıfırdan iyidir diye düşünüyorum. Kitaplarla içli dışlı olmayı ve ortaya çıkış sürecine dahil olmayı seviyorum, bir de az buçuk para getiriyor, daha ne? Bir yandan freelance işlerime de devam ediyorum. Akmıyor ama damlıyor işte. Düzelecek her şey, buna inanmak istiyorum.
O gün spor merkezine gitmeden önce kendi kendime hayatımı düzene sokma kararı almıştım. Çalışmaya gelince de bir yapılacaklar listesi yaptım. Fena gitmiyorum.
Duygusal olarak stabil miyim peki? Elbette hayır. Bu aralar çok zorlu geçiyor. Özellikle bir ara çok küçük bir şeyde istediğim gibi bir sonuç alamayınca çöktüm, epey müddet dizi izledim falan. Ama işlerimi hallediyorum bir yandan. Bu iyi. Arada düşeceğiz yapacak bir şey yok.
Bu aralar hem fiziksel hem duygusal tahammülümün çok azaldığını hissediyorum. Sıcak beni haddinden fazla yoruyor, eskiden asla yorulmayacağım işler beni tüketiyor. Ya bir şeylerim eksik magnezyum falan ya da kabul etmek istemesem de yaşlanıyorum.
Geçen SATC karakterleriyle aynı yaşa geldiğimi fark ettim, böyle dan diye vuruldum bu gerçek tarafından. 32. Herkese 30 diyormuşum bir de onu fark ettim. Ne otuzu acaba ne otuzu? Neyse sakinim. Doğum günüme bir aydan az kaldı, yaklaştıkça geriyor.
Aylardır elime çini fırçası almadım. Kazadan beri yani. Elim hala iyileşmedi, en ufak harekette acıyor. Normalmiş. Neyse en azından basit tutma hareketlerini yapabiliyorum bu da bir şeydir.
Evet, hayat son zamanlarda böyle. Dökmek isteyip dökemediğim çok şey var. Bitkinim. Ama yapacak bir şey de yok. Hayırlısı.
by tornadogreg
Meursault’la Konuşmalar 49
Bugün benim için zor bir gün oluyor. Sabah berbat bir hisle uyandım. Dün fuar vardı, yoğundum ve taa CNR’a gidip geldiğim için bitmiştim. Sabah da o yorgunlukla uyandım. Bütün gün film izledim, ne zaman sevileceğim, birini bulup evleneceğim ya da böyle bir şey hiç olacak mı soruları dönüp durdu zihnimde. Epeydir böyle olmamıştı. Çok zorluyor beni bu olay. Geçen ladep ekibinin bir kısmıyla buluştuk. Evli arkadaşlara ben size kırgınım şahsen dedim, bizi evlendirmek için uğraşmıyorsunuz. Aynı muhabbetler döndü, uygun kimse yok herkes evlendi vs vs. Bahane değil gerçek biliyorum. Yine de hafif kızgınım.
Müslüman bir kadın olarak nefsine mağlup olmadan çizgini bozmadan yaşamak bir yandan kendine bir hayat inşa etmek ailenle dengeyi koruyabilmek falan derken her şey bir mücadeleye dönüşüyor. Virgülsüz yazıyorum çünkü virgül kadar bile es olmuyor bazen bu mücadelede. Çok yoruyor beni bu. Her şeyi halledeceğine güvendiğin birinin olması yanında kim bilir ne büyük rahatlıktır.
Bu arada 32. yaşıma bir aydan biraz fazla kaldı. Pilot bölümündeki meşhur tirad hayrına satc’e başlayayım dedim, sonra fark ettim ki ben artık karakterlerle aynı yaştayım. Devam etmedim ama bu gerçekle derinden sarsıldım. Artık filmlerdeki başrollerden de çok yaşlıyım. Bütün arkadaşları evlenip kendisi kariyer yapan ya da çok seçici olduğu ve gerçek aşkı aradığı için bekar olan kız senaryoları bile yirmilerinin sonundakileri anlatıyor çoğunlukla. 30 ve sonrasını konu alanlarda ise gerçeklerden kaçış olmuyor. En romantik en ağtal versiyonda bile kenardan köşeden sızıyor gerçek hayat. Filmlerin kaçış olması da buraya kadarmış. Gerçi hiç oldu mu, o da tartışılır.
Neyse. Yorgunum, bıkkınım ve ümitsizlik kuyusunda bir ayağım. Çıkışı göremiyorum Meursault. Bu da sana dert olsun.
Meursault'la Konuşmalar 48
Bir ayı geçmiş bir şeyler yazmayalı. Bu süreçte iyi şeyler oldu, kötü şeyler oldu. Genelde kötü şeyler oldu. Yapacak bir şey yok.
Yeni bir işim var, potansiyel olduğundan bahsetmiştim. Getirisi şimdilik yok ama beni mutlu ediyor. Bütün zamanımı kaplayan bir şey de değil. Bakalım gelişmeleri zaman gösterecek. Hayırlısı.
Bugün teslim etmem gereken bir iş vardı. Vaktinde, üstelik de rahat bir şekilde teslim ettim çok şükür. Sonra düşündüm, bilgisayarın karşısında öylece oturup ekrana bomboş bakan, her işi son dakikaya bırakan Erva'dan geriye epey az bir şey kalmış. Ucu ucuna da olsa aylardır hiçbir seansıma geç kalmıyorum, hatta çoğunlukla erken gidiyorum. Ara ara yetiştiremediğim işlerim olsa da genelde vaktinde bitiriyorum. İçim ölü gibi ama olsun, işliyorum tıkır tıkır. Çok şükür.
Her gün yeni bir şeye gebe biliyorum. Bu ara yenilikler çok iyi yenilikler olmadı ama dediğim gibi, yapacak bir şey yok. Doktor her seansta önce iyi gelen kaynaklara bakmayı hatırlatıyor, hayatta hep kötü şeyler olabilir, iyilere tutunmazsak dayanamayız diye. Ben hep kötü şeylere odaklanıyorum, öyle alışmışım. Hep mükemmel olmayan köşeleri dikkatimi çekiyor sayfanın. Değiştirmeye çabalıyorum ama zor. Gerçi ne kolay ki zaten. Olsun.
Şimdilik böyle Meursault. Pek okuyamıyor haliyle de yazamıyorum. Buna da olsun.
Meursault'la Konuşmalar 47
İnsan severek takip ettiği bir dizinin bölümlerini bir noktada ipin ucunu kaçırıp takip edemeyince onu sırtında yapılmamış bir iş gibi taşır mı Meursault? Ben taşıyorum. Bu çeşit bir hafif zekalılık mevcut. Ya da dürüst olursak hala tam düzene girmemiş olan kaygı bozukluğu. Ama dur baya düzene soktum, iki senedir izlemediğim için zihnimi meşgul eden iki diziden birini bitirdim biri de az kaldı.
Alçım hala çıkmadı, bu hafta cuma kontrole gideceğim. İnşallah yeterince iyileşmiştir çünkü sıcakta alçılı gezmek çok zor. salı günü derslerim başlıyor, bu sıcakta haftada iki gün önce Fatih'e sonra Üsküdar'a gidip ders vereceğim. Bazen çok akılsızca kararlar verebiliyorum. BU hafta yoğun bir hafta olacak. Yarın bir planlı bir belirsiz toplantım, belki gerçekleşecek bir piknik var. Salı Perşembe ders günü, Çarşamba seansım, Cuma doktor randevum Cumartesi ne zamandır beklediğim iş hayatımı muhtemelen değiştirecek bir toplantı ve kardeşimin mezuniyeti var. Pazar inşallah boşum. ç haftayı off modda geçirdikten sonra böyle hızlı bir başlangıca gerçekten ne gerek vardı? Bakalım ayağım dayanacak mı bu tempoya, o da ayrı bir mesele.
Dün biraz teze baktım, zihnimde bir şeyler oturdu, yazarak not almaya başladım. Biraz toparlayıp metne dökerim diye umuyorum. Salı ve Perşembe günleri dersten çıkınca eve dönmeden biraz çalışır temmuz boyunca bir şeyler yaparım inşallah. Artık bitmeli çünkü.
Moralmanlarım nasıl bilmiyorum. Sorumluluklarımın neredeyse sıfırlanmış olması ve epeydir bekleyen işleri halletmiş olmak iyi geldi kesinlikle ama telefon aldığım için maddi açıdan sıkışmış olmak çok yoruyor. Ayın 1'ini bekliyorum gergin bir şekilde, ödemenin biriktirdiğim kısmını yapacağım annemler de üstünü tamamlayacak ve bu çile bitecek inşallah. Gerçi yarın 1'i zaten ama bu bir ayı nasıl geçirdim Allah bilir. Bir şeylere başlamak için ideal bir tarih. Belki yarın diyete başlarım, kim bilir?
Meursault'la Konuşmalar 46
Bayram için Kepsut'tayız. Çok yorucu ve ağrılı bir yolculukla geldik. Yolda inanılmaz bir trafik vardı, üç saat sürmeyen yolu yedi saatte tamamladık. Yollar araba dolu, dinlenme tesisine giriyoruz insan fışkırıyor. Tuvalet sırasında 40 kişi vardı abartısız.
Bu bayram hem kolum hem ayağım kırık olduğu için bana ilişmediler, hiç işe karışmadım. Erkek gibi geçirdim yani bayramı ama inanılmaz suçlu hissettim kendimi herkes aşağıda etle boğuşurken boş takıldığım için. Misafirlere de pek çıkmadım çünkü herkese anlatmak gerekiyor baştan. Annemler üçüncü gün İzmir'e gitti baba tarafımıza ziyarete. Ben yola dayanabileceğime ihtimal vermediğim için gitmedim. Günlerim sakin geçiyor nispeten. Evdeyken dizi izlemekten sıkılıp aylardır ertelediğim bir işi yapmaya başlamıştım pomodoro yaparak. Burada da devam ettim ve nihayet 253 soruyu editöryal bir incelemeden geçirerek kullanıma hazır hale getirdim. O kadar uzun süredir kafamda taşıyordum ki bittiğini hissedemiyorum tam olarak. Bir de çok daha uzun süredir kafamda yük olan bir şeyi hallettim. Yeni telefonla birlikte gelen WhatsApp okunmamışlar sekmesine tıkladım ve okunmamış 110 mesajı 19'a indirdim, yıllar önce tam depresyona girdiğim sırada çağrı ve mesajlarına aniden cevap vermeyi bıraktığım biri vardı, hocamın ricası üzerine tercümanlık yapıp asiste ettiğim Yemenli bir yatırımcı, rehberde çok başta yer aldığı için her gördüğümde canım sıkılıyordu ona durumu izah eden bir mesaj attım. Sonra mesajına dönmediğim bazı arkadaşlarım vardı, onlara yazdım. Biri daha var yazmam gereken ama onun için biraz cesaret toplamam gerekiyor. Kendimi tebrik ediyorum yaptığım kısımlar için. Whatsappa girip 100 küsur okunmamış mesaj olmadığını görmek o kadar iyi geliyor ki. Mesajlara da bundan sonra vakitli dönmeye niyet ettim, inşallah başarabilirim. Bunları iyileşmenin bir parçası sayıyorum.
Döndükten sonra beni yoğun bir trafik bekliyor olacak. Bu sakinliğin kıymetini bilsem iyi olur. Şimdi Ömer abinin çevirisinin belli bölümlerini okuyacağım, zaten merak ediyordum o da okusan güzel olur dedi ama orijinal metne de sık sık bakmam gerekeceği için o işi yarına erteledim. Bu akşam boşum.
Alçıyla 15 günü tamamladım, 15 gün daha var. İnşallah daha uzun kalması gerekmez. Her şey o kadar zor oluyor ki tek elle. Neyse buna da şükür. Şimdilik olan biten bu kadar, tekrar görüşene dek esen kal Meursault.
Meursault'la Konuşmalar 45
Bonjour Meursault, comment vas-tu?
Bu yazıyı kırık bir kol, kırık ayak parmağı, sayısız morluk ve yüzleşme korkusuyla yazıyorum. Geçen perşembe tiyatroya gitmek üzere evden çıkmıştım, çok ilerleyemeden araba çarptı. Sol kolumun parmaklarını yeni yeni kullanabiliyorum, belki de kullanmamam gerek çünkü acıyor. Tek elle yaşamaya çalışmak çok zor. Kitap bile okuyamıyorum. Bu yüzden beş gündür sadece dizi izliyorum. Bu vesileyle birçok şeye ilgimi kaybettiğimi fark ettim. Konusu ilgi çekici geldiği için açıyorum, sonra bakıyorum aslında izlemek istemiyorum. Böyle böyle bir sürü dizi eledim listemden. Halbuki aylardır gördükçe "boş kalınca izlerim" dediğim diziler vardı. Eski ben olsa büyük bir zevkle izlerdi, yeni benin tahammülü yok. Tabii bazı şeylere hala ilgim var, yemek filmleri/dizileri mesela. Julia da uzun süredir yeni sekmede açık duranlardan biri. Birkaç gündür sekmeyi açıyor, sonra "belki mutfağa döndüğüm biraz daha iyi olduğum zaman izlerim" deyip es geçiyordum. Az önce birinci bölüme tıkladıktan sonra fark ettim ki o günlerin gelmeme ihtimalinden ölümüne korkuyorum.
İşler inanılmaz yığılmış durumda ve aylardır yığılmış durumdaydılar zaten. ama hiçbirini yapamıyorum. Ya da yapmıyorum. İki öğrencim tezini savundu, biri bitirmek üzere. Benim tezim tozlanıyor. Hesapta haziran sonuna bitmiş olacaktı. Az evvel bir dizinin finalini izledim. Bir anne çocuklarının eski eşinin sevgilisiyle daha mutlu olduğunu fark ediyor son sahnede. Tersini düşünüyorum sık sık kendi üzerimden. Ben olmasam ailem daha mı mutlu olurdu. Ablam bunu sık sık yüzüme söylüyor zaten. Alıştım mı? Hayır. Bu alışılacak bir şey değil.
Dün yeni telefon aldım. Bir indirim denk geldi. Babamla uzun süre tartıştık apple olmasına karşı çıktığı için. Benim için tartışmaya kapalı bir durumdu oysa. Sonunda orta noktada buluştuk ben de istediğimi aldım ama kendi kazandığımın yetmiyor oluşu yeniden gündeme geldi haliyle. Annem ablamın yeni telefon almasına karışmadığını çünkü onun kendi parası olduğunu söyledi. Ablamın telefonu çalışıyor bu arada ve benimkinden yüksek bir model. Zamanında benimkinden daha yüksek olmasını istediği için fazla para ödemek pahasına öyle almıştı babamlar. Her yeni telefonda biz aynı muhabbeti yaşarız. İlk kameralı telefonum olacağında babama istediğim telefon için "ne gerek var son modeline sahip olmasına" demişti. Sonra benim istediğim telefondan daha iyisi ona alındı, ben ses çıkarmadım. En son telefon aldığımızda da benimki iPhone iken onunki değildi. Sırf bunu değiştirmek için telefonu çalışır durumdayken iphone aldırdı. Şimdi yine aynı şeyi yaşayacağız kesin. Ben telefon aldım bu da demek ki yakında o da alacak ve daha üst modelini alacak. Sadece tıpkı bilgisayarda olduğu gibi bunda da daha yüksek bir modele sahip olursa mutlu olacağını sanıyor. Sorarsanız hayatından memnun ve benim sahip olduklarımla bir derdi yok. Neyse.
Sorunluluklarımın farkındayım, her gün yeni bir gün olması umuduyla uyanıyor ve dünün aynısını bitirmiş olarak uyuyorum. Rutinlerimin tamamı sekteye uğradı kaza geçirince. Seansa da gidemedim topalladığım için. Her şey harika gidiyor. Bayram için Kepsut'a gideceğiz, normalde bu benim için güzel bir şey ama kaza yüzünden fiziksel şartlar zorlayacak. Bu da bir başka challenge olarak önümde duruyor.
Bir an önce bayramdan sonraya ışınlanmak istiyorum. Bayram geçsin, eve döneyim, alçım çıksın ve rutinlere döneyim. Çok yoruldum kendimden.
Meursault'la Konuşmalar 44
Uzun bir aradan sonra merhaba dijital günlüğüm. Elimde nefretlik seviyesinde sıkıldığım bir iş var. Deadline'ı 3 Haziran'dı, hala bitmedi. Üstelik yarılamadım bile. Başına otursam bitecek ama başında oturmakla da bitmiyor. Tamam saçma oldu. Bu şu demek, her iki sayfada bir dikkatim dağılıyor kaç sayfa olduğuna bakıyorum dakikaya bakıyorum, aslında okusam hızlı gidiyorum diyorum sonra hop bakıyoruz başka bir sekmeye geçmişim. Böyle bir şey yok. Bu daha önce editörlüğünü yaptığım bir cildin son okuması. Piyasaya kıyasla güzel para getiren bir iş ama gel gör ki aynı metni üçüncü kez gözden geçirmek bıkkınlık veriyor ve neredeyse 700 sayfa. Bumerang gibi bir iş, bitti diyoruz başa dönüyor. A. Y.'nin alacağı olsun, bana "ilgini çekeceğini düşündüğüm bir iş var" girizgahıyla işi kabul ettirdi sonra bi baktım bizim bumerangmış. Arada bir de korkunç derecede hatalı yazılmış bir metnin son okumasını yaptım o da editörlüğe dönüştü ve bitirene kadar fenalık geçirdim. Üst üste geldiler yani. Biriyle de tezi için görüşmüştük, güya 1 Haziran'da elimdeki işi bitireceğim için ona tezini okuyup tashih etmeye o tarihte başlayabileceğimi söylemiştim. Daha elimi bile sürmedim. Haftaya çarşamba seansım var, doktor "tezi ne yaptın, hani karar almıştık" diyecek ve ben ne diyeceğim bilmiyorum. Teze bakmaya beş dk bile vaktim olmadığı için bakasım da geliyor biliyor musunuz?
Bu ara moralmanlarım inanılmaz bozuk, öyle böyle değil. Pazar gününü bütünüyle ağlayarak geçirdim mesela. Bu muhtemelen önceki hafta kendime çok yüklenmiş olmamdan oldu. Özellikle cuma günüm sabahtan akşama doluydu. O günün tek güzel yanı @tahrirdefteri ile buluşmuş olmamız. Bana Sevincini Bulmak kitabını almış Mustafa Kutlu'nun. İnşallah sevincimi bulurum falan derken Pazar günü kendimi ağlarken bulmam da çok ironik. Bir de o günün akşamında ders verdim bir platformda, derse başlar başlamaz bir baş ağrısı geldi yerleşti ve 36 saat perişen etti beni. Yeni yeni geçiyor gibi, hatta geçti de sayılmaz. Perşembe günü de tüm gün çalışıp sonrasında akşam konsere gitmiştim. Çarşambayı hatırlamıyorum. Salı günü gündüz İsam'da bahsettiğim tez görüşmesini yapıp üstüne biraz çalıştıktan sonra akşam Abdülmecit Köşkü'ne seminere gittim. Seminer beklediğim perspektiften olmadığı için bir şey katmadı ama öncesinde rehberle Maziden Atiye Zarafet sergisini gezdik, o güzeldi.
Lacivert olanı Afet İnan kadınlara seçme seçilme hakkı ile ilgili Türk Ocağı'nda konuşma yaparken giysin diye M. Kemal tasarlamış. Baya iyiydi, kendime diktirsem mi aynısından diye düşündüm. Diğeri de Yunanistan CB'ının şerefine verilen bir davette yine Afet İnan'ın giydiği elbise. Çok güzeldi.
Pazartesi akşam yorgun argın eve geldikten sonra hastalanan kuzenimi almaya gittik annemle, yolda kötü oldu eve varmak üzereyken acile gittik, onu bekle al eve gel derken gece yarısı oldu tabii ki. Bir de o hasta olduğu için odamı ona vermem gerekti, bu sefer akşamları uykum gelince perişan oldum çünkü salonda yattım pazar gününe kadar. Öncesinde bir gün kütüphanemi toplayıp kolilemiştim o da çok canımı sıkmıştı ama buraya yazmış mıydım hatırlamıyorum. Kendi evimde göçebe gibi kolilemem gerekti kitaplarımı. İşin kötüsü kolileri koyacak yer de yok evde. Tahammül sınırlarımın burcundayım. Bir an önce evlenmek ve kendi düzenime sahip olmak, kitap alınca "nereye koyacağım" diye düşünmemek, hayatımın her anını benim dışımda gelişen olaylara ve kişilere göre planlamamak istiyorum. Biliyorum son kısımdan evlenince de kaçılmıyor ama en azından kendi evim ve düzenim olur. Onun için de efor sarfedecek durumda değilim bu arada. Hazır bir düzene yerleşmek istiyorum, öyle çeyiz alayım ona bakayım buna bakayım hevesim yok, gücüm de yok.
Geçtiğimiz cumartesi değil ondan önceki cumartesi kendime lale almıştım. Aslında bu renk pembeyi sevmem ama lalede seviyorum. Bu sefer suyuna 1 lira attım, daha uzun dayandılar gibi. Bu süreçte bin tane öğrenci görüşmesi yaptım, o da ayrı tabii.
Arada mutlaka başka şeyler de olmuştur ama ne hatırlamak istiyorum ne de düşünmek. Aa bir de bu cumartesi halamlarla pikniğe gittik, sofra efsaneydi ama bana bir şey oldu pikniğin yarısında. Halam fark etti, dönüş yolunda bunu anneme söyledim o fark etti sen dalga geçtin benimle "hayırdır nerede nazar oldun" diye dedim annem de hep bana suç buluyorsun zaten dedi. Neyse dedim geçtim.
İyi hissetmiyorum ama deadlinelar benim nasıl hissettiğimi umursamıyor. İşi bitirme hevesim gelsin diye Suadiye Kronotrop'a geldim, dondurmalarında su da olduğu için affogato istediğim gibi olmuyor ama idare eder diye düşünüp aldım, dondurma damla sakızlıymış benim sakızdan midem bulanır. O hisle kalktım Civitas'a geldim, biraz para harcasam ne olur diye düşünüp kendime yemek ısmarladım. Şimdi onun pişmanlığı var içimde ve çalışamıyorum yine. Onun yerine bu yazıyı yazıyorum. EVe gitmek istiyorum. Doktor bu eve gitme isteğimden bahsettiğimde bunun kaçınan tarafım olduğunu, büzüşüp kendimi korumaya alarak yüzleşmekten korktuğumu hatırlatıyor. Biliyorum ama eve gitmek istiyorum. Ben adam olmayacak mıyım?
Ek
Bir önceki günceden sonra aslında ben Seyyid Hüseyin Nasr'ı dinlemeye gitmiştim. Hoca yaşından dolayı bazı kelimeleri yutarak konuşuyor olmasına rağmen kulaklığa gerek duymadan dinledim ve not aldım. Çıkışta da Taksim Camii'ne uğradım, İlhami Atalay'ın öğrencilerinin sergisi vardı, güzel şeyler gördüm. Bir gün önce "bir süre yeni kitap almamalıyım" kararı almış olmama rağmen kitabevinden de bir kitap aldım ama en azından kendimi birde durdurdum. Geçen cuma da İSAM'da İngilizce bir konferans vardı, aksanlı bir konuşmaydı çok zorlanmadım. Arada İngilizcem çok zayıfladı perileri geldiği için iyi geldi bu bana. Bunu da tarihe not düşmüş olalım.
Şimdi, tam şu anda şu masada olmak için neler vermezdim
Bol ışık ve kendine ait bir masa. Virginia’ya tersinden hak verdiğim zamanlardayız.
Sinirlerim tepemde, canım sıkkın ve çokça kırgınım olduramadığım şeylere.
Meursault'la Konuşmalar 43
Çarşamba günü seansım vardı. Doktorla korkularım hakkında konuştuk. Tezi bitirmekten korktuğumu düşündüğümü söyledim. Biraz bunun üzerine konuştuk. Tezimle ilgili rutin oluşturmaya karar verdik yine yeniden. Şu anda da bilgisayarın başına bunun için oturdum. Ama yirmi dakikadır boş boş geziniyorum ekranlar arasında. Dün bir iş teklifi aldım. Yayıncılık alanında. Yapmaktan da zevk alacağım bir iş. Bakalım nasıl ilerleyecek süreç. Bu teklifin geleceğini kestirmiştim ama nasılını bilmiyordum. Doktora bundan bahsettiğimde akışına bırak, en kötü ne olabilir dedi. Dibe düşmekten korkuyorum tekrar dedim. Çünkü bu sıra dibe doğru gidiyormuşum hissinden kurtulamıyorum. Toparlanmam gerek.
Bu hafta çok dolu bir haftaydı. Hatta geçen hafta da. Öğrenci görüşmeleri, katıldığım birkaç etkinlik vs. Örneğin, Çağlar Fidan söyleşisine gittim seanstan sonra. Söyleşide birkaç soru sordum, etkinliğin sonunda Fidan soruların zorlayıcı olması çok güzeldi dedi sonra bana dönüp "siz çok güzel zorluyorsunuz yalnız" dedi gülerek. Ben de sabredip cevapladığı için teşekkür ettim. Hoş bir an olarak kaldı. Öncesinde Galatasaray Ünv.'nin kafeteryasında oturduk arkadaşlarla. Kampüs ortamını pek özlemediğimi fark ettim. Yeni neslin konuşma tarzına, davranışlarına tahammül etmek güç.
Geçen pazar tiyatroya gittim, Toz'a. Emre Abi hediye etmişti bileti. Çok güçlü bir oyun, Zerrin Tekindor da çok güçlü ve inanılmaz yetenekli bir oyuncu. Çok etkilendim oyundan. Ama Zerrin Hanım tizleri çok ve abartılı kullandı oyun boyunca. Rahatsız etti beni o tonlamalar. Bilmiyorum. Belki de tahammülümün sınırlı olduğu bir gündü. Öncesinde yayıncı bir arkadaşımın verdiği bir roman dosyasını bitirdim. İki gün sürem vardı, bitiremem sanmıştım ama ilginç bir şekilde az zamanda bitirdim. Önceki gün de yan mahallemize açılan espressolab'a gidip çalışmıştım. Güzel bir mekan olmuş, giderken de teslimat noktasına gelen kargomu aldım. Korfu Üçlemesi'ni heyecanla bekliyordum çünkü dizisini de çok keyifle izlemiştim. Neyse, tiyatro başlamadan önce bitirdim dosyayı, son iki sayfa kala kalktım oyuna gittim. Aslında keyifliydim yani oyuna girerken. Çıkışta kalan iki sayfayı da bitirip gönderdim arkadaşıma. Eve geldiğimde bizimkiler de sofraya oturuyordu, iyi zamanlamışım.
Geçtiğimiz cuma babam geldi Maraş'tan. Bir aile dostumuzun kızının düğünü için. Pazar günü evdeki herkes o düğüne gitti ben de tiyatroya işte. Pişman mıyım, hayır. Salı günü de kahvaltıdan sonra babamı havalimanına götürdüm. Döndüğümde saat dörttü. Bütün günüm gitti bir bakıma ama bu vaktin çoğunda araba kullanıp Fidiro Kahvesi'nin İhtiyaç Odası bölümlerini dinlediğim için iyi geldi. Araba kullanmayı bu kadar sevmeseydim dünyamız.
Dün Şeyma'yla Suadiye'de spontane bir study date yaptık. Sonra karşıya toplantıya geçtim. Cağaloğlu'na uzun zamandır gitmiyordum, güzel oldu. İki saat planladığımız toplantı 4 saat sürdü. Çıkışta elimiz kolumuz kitapla doluydu, öyle döndük eve her birimiz. Annem tabii ki söylendi "yine mi kitap, evde yer kalmadı" şeklinde. Haklı aslında. Bugün masamda yükselen kitap yığınlarına dur dedim ve neredeyse ağlayarak daha önce okuduğum kitapları kütüphaneden koliye aktardım. Yenileri yerleştirdim ama yine sığmadı. Bir süre kitap almamalıyım gerçekten. Kolileri koyacak yer de bulamadım. Ev üstüme üstüme geliyor, sinirlerim de aşırı derecede bozuk çünkü kitapları kolilemek demek kendi evimde göçebe olmak demek. nefret ediyorum bundan. Bir seramikçiden birkaç bardak sipariş etmiştim. Onlar geldi önceki gün. Annem hiç beğenmedi. Gördükçe söyleniyor "bunlar ne böyle, niye aldın, gerçekten beğendin mi, çok çirkinler vs. vs." Çok güzel olmasalar da sade ve hoşlar bence. Ayrıca ucuzlardı ve evdeki bardaklarımız çizildiği için artık kullanmamamız gerekiyor. Onların yerine aldım bir nevi. Annemle sürekli minör çatışma halindeyiz. Yoruluyorum.
Şimdilik hayat böyle. Yazıyı bitirince teze bakar mıyım? Bilmiyorum Meursault, hiçbir şey bilmiyorum.
