22 and rules the world

Welkom op mijn blog. Wees jezelf en laat van je horen. Stel me vragen over de onderwerpen, spreek je mening. Op deze blog komen persoonlijke en moeilijke verhalen, je kan je verhaal ook bij mij nodig, maar wees niet bang om je omgeving om hulp/raad te vragen. Ik laat mijn gezicht niet zien omwille van privacy. 

[22andrulestheworld-blog]

Take me back home...

[22andrulestheworld-blog]

Dag 327

Dag 327. Geen regering. Geen beleid. Geen begroting.

Dag 327. Iedereen gaat nog braafjes naar zijn werk, betaald zijn belastingen. Houd zich aan de regels en wetten die een niet bestaande regering oplegd.

Dag 327. Misschien de dag waarop iedereen beseft dat we nog steeds die lastpakken hun loon betalen, ookal is er geen regering. Misschien de dag waarop we beseffen dat het land blijft draaien door de gewone werkmens. Niet door de angry Bird spelende kleuters die in een glazen bol zitten te gaapen.

Ik kan niet meer wachten tot dag 328.

Misschien komt het land dan bij elkaar en voor elkaar op.

Maar ik weet dat ik die dag 328 nooit zal krijgen.

[22andrulestheworld-blog]

Het hart

Al die jaren, heb je me voorgelogen. Mij een beeld voor ogen gehouden om me af te leiden van het ware.

Je bedroog mijn ogen, mijn hart en bovenal mijn ziel. Het vertrouwen geschaad. Muren opgetrokken. Niemand komt nog binnen voordat ik hen laat kruipen.

Wie binnen mijn muren raakt, zal de warmte en genegenheid kunnen consumeren van het hart tot eind der tijd.

Maar wie zegt dat mijn hart nog te consumeren is?

[22andrulestheworld-blog]

help, voor het te laat is...

Ik hap naar adem, mijn longen vullen zich met alle mogelijke zuurstof. Ik gil het uit... Niemand komt. Opnieuw... Hap, gil, niemand komt.

100kg drukt zijn knie in mijn rug, vooraleer hij zijn hand in mijn haar worteld. Ik hoor hem ademen. Hij trekt. Mijn hoofd buigt in een onnatuurlijke houding naar achteren. Plets. In een fractie van enkele seconden, zie ik het stof op de grond van dichtbij.

Hap, gil, niemand komt.

Zijn hand glijdt over mijn wang richting mijn mond, waar hij pauzeert. De heur van zijn hand dringt mijn neus binnen. Het maakt me misselijk. Niet zeker of het de geur is die me misselijk maakt of de pijn in mijn rug.

Hap, gil, niemand komt.

De druk op mijn rug verlicht... Ik voel hem even niet. Ik probeer vooruit te kruipen. Hij neemt mijn voet vast. Nu gaat het gebeuren...

Hap, gil, niemand komt.

Hij doet mijn schoenen uit... Ik doet mijn kousen uit... De innerlijke krijger komt naar boven. Ik trap en trap en trap tot ik hem niet meer voel. Tot ik hem niet meer ruik. Tot ik hem niet meer hoor.

Hap, gil, niemand komt.

Help, voor het te laat is...

TE LAAT.

[22andrulestheworld-blog]

Geloofwaardigheid

Wanneer niemand je geloofd. Voel je je zo machteloos. Je denkt: wat heb ik gedaan om niet geloofd te worden?

Die ene leugen toen ik 7 jaar oud was? Is dit de reden waarom jij me niet meer geloofd? Of is het die ene keer dat ik zei dat alles oké was, met de tranen in mijn ogen? Wat heeft ervoor gezorgd dat jij twijfelt aan mijn geloofwaardigheid?

In een ver verleden kon je vertrouwen op je instinct. Je voelde het aan wanneer iets slechts ging gebeuren en je reageerde er op. Je vocht of je vluchtte. Nu volgen we als blinde schapen de bel van de herder. En die herder is onze maatschappij. Wanneer het pas "gevaarlijk" wordt in de ogen van de maatschappij, dan pas gaan mensen erop reageren. Niet wanneer een individu het aanvoelt, maar wanneer het belletje gerinkeld wordt door de herder.

Geloof in je instinct. De oermens in jezelf. Want, mijn liefste, de herder toont je enkel de weg naar het slachthuis.

[22andrulestheworld-blog]

Liefde

Liefde, wat is het? 

Ik probeer al heel mijn korte leven te zoeken naar liefde. 

Maar ik had misschien eerst moeten uitzoeken wat liefde is?

Is liefde iemand helpen in nood? Of het laten vallen van belangrijke dingen om een ander een goed gevoel te geven? 

Ik weet dat ik al verliefd ben geweest, dat ben ik honderd procent zeker. Ik kon de lach op mijn gezicht twee jaar lang niet verbergen. Maar heb ik ooit al eens liefde ervaren? Dat blijft mijn grote vraag. Ik had steeds het idee dat wanneer die verliefdheid overgaat het kan uitkeren op twee manieren; er volgt liefde of je komt tot het besef dat je die baard toch niet zo aangenaam vindt en dat je het toch een groot probleem vindt dat hij liever in het café zit te drinken tot hij zijn eigen naam niet meer kan uitspreken. maar de eerste uitweg ben ik nu aan het bewandelen. Het zit namelijk zo dat ik al 4 jaar een vaste relatie heb, met een man die me door mijn meest moeilijke periode in mijn leven sleurde en die me altijd een veilig gevoel wist te geven. 

In de Engelse taal hebben ze de zin “making love”, die ze gebruiken om ‘seks hebben’ te omschrijven. Hoe mooi is dat niet verwoord: ‘liefde maken’ Is seks dan liefde? Want mijn persoonlijke vriendenkring zou dan enorm veel liefdeservaringen hebben gehad met verschillende personen. Seks is voor veel mensen in deze digitale tijd, iets doodsgewoon. Alsof je zou vragen aan je buurman/vrouw om een fles melk te lenen. De APPS maken het de mens zo makkelijk om seks te hebben met elkaar. Je hoeft niet meer elkaar beter te leren kennen, je kan alles dat je mogelijks zou willen weten aflezen op een klein schermpje. De computer laat jou weten of je een match bent. Hoe gek is dat? We laten een computer, een voorwerp zonder emoties, bepalen welke mensen het best bij elkaar passen? 

Op vlak van romantiek is de mensheid enorm lui geworden. 

Cadeau’s? bestellen we snel online de avond voordien. 

Etentjes uit? gewisseld door afhaalmaaltijden. 

Afspraakjes? ingeruild voor een profiel op een datingsapp. 

Waar gaan we naar toe? 

Hoe moet ik in zo’n wereld ontdekken wat liefde is?