αθηΝΕΑ

Η αθηΝΕΑ είναι το ημερήσιο newsletter το οποίο επιλέγει, αξιολογεί, απλοποιεί και αναδεικνύει τα νέα της ημέρας, ώστε να έχετε καθημερινά στα χέρια σας όλα όσα θέλετε να ξέρετε. Εγγραφείτε δωρεάν @ www.a8inea.com

[a8inea-blog]

No Finish Line Runner: Ελληνικό Ποδόσφαιρο

Το πρόσφατο παιχνίδι του Ολυμπιακού με τον ΠΑΟΚ στο Καραϊσκάκη, και το θέμα που δημιουργήθηκε με τη διαιτησία, ανέδειξε για μια ακόμη φορά το πρόβλημα που υπάρχει εδώ και χρόνια σ' αυτό το κομμάτι του επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Με το πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής να μην έχει ακόμη ξεκινήσει και μετά την προσπάθεια του υφυπουργείου Αθλητισμού να ελέγξει την Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία, έρχεται τώρα κι αυτό να προστεθεί στα όσα αρνητικά αιωρούνται γύρω από την ιστορία του πιο δημοφιλούς αθλήματος στη χώρα.

Οι αθλητικές εφημερίδες στην πλειοψηφία τους εντείνουν τις ακραίες συμπεριφορές των οπαδών και υποδαυλίζουν τα πάθη μεταξύ χουλίγκανς. Σε συνδυασμό δε με το χαμηλό θέαμα που προσφέρουν όλες οι ομάδες και το παράνομο στοίχημα που έχει διεισδύσει παντού στην Ελλάδα, η κατάσταση πάει απ' το κακό στο χειρότερο.

Το ελληνικό ποδόσφαιρο και τα άλυτα προβλήματα του, θυμίζουν έντονα για ποιο λόγο ως χώρα έχουμε βαλτώσει. Ακούγονται συνέχεια παράπονα από παράγοντες, δημοσιογράφους, φιλάθλους και πολιτικούς ότι πρέπει να αλλάξουν τα πρόσωπα, οι διοίκησεις, τα μέλη των επιτροπών, αυτοί δηλαδή που έχουν στα χέρια τους τις τύχες του δύσμοιρου δημοφιλούς αθλήματος στην Ελλάδα.

Κανείς όμως δεν θέλει να αλλάξει η νοοτροπία. Να μπουν κανόνες δικαίου, έλεγχοι και ανεξάρτητες αρχές. Όλοι θέλουν να φύγουν όσοι ελέγχουν αυτή τη στιγμή το σύστημα και να έρθουν οι δικοί τους.

Έχουν γραφτεί χιλιάδες λέξεις για τα όργια που γίνονται στο Ελληνικό ποδόσφαιρο. Έχουν μπει εισαγγελείς, έχουν γίνει δίκες, έχουν τιμωρηθεί ομάδες, παράγοντες, ποδοσφαιριστές. Αλλά τίποτα δεν έχει αλλάξει, και ούτε πρόκειται. Σε όλη την Ευρώπη έχουν βρει τρόπο να αντιμετωπίσουν το τέραστιο θέμα με τη βία, ενώ εμείς εδώ αρνούμαστε να κάνουμε τα στοιχειώδη. Πριν από 12 χρόνια έγιναν Ολυμπιακοί Αγώνες, η ασφάλεια όμως είναι άγνωστη έννοια στα γήπεδα. Περνάει όποιος θέλει, ό,τι θέλει. Γιατί απλώς δεν εφαρμόζονται κανόνες. Δε θέλει κανένας να τους εφαρμόσει. 

Λογικό βέβαια για τη χώρα στην οποία οι κανόνες, οι νόμοι κι οι δομές αποδομούνται και καταπατούνται από τους ίδιους που τους ψηφίζουν. Αλλά στο ποδόσφαιρο παίζονται και πολλά εκατομμύρια. Πραγματικά χρήματα, αλλά και πολλά ακόμη που είναι πίσω απ’ το λαό που αποτελεί τους οπαδούς των μεγάλων ομάδων.

Κάποιοι χρησιμοποιούν τις ομάδες για να κάνουν άλλες μπίζνες. Κάποιοι έχουν γίνει υπουργοί υπερασπιζόμενοι τα συμφέροντα ομάδων. Κάποιοι στο παρελθόν έχουν χαρίσει πολλά εκατομμύρια σε ομάδες, οι οποίες εδώ και 30 χρόνια δεν είναι ερασιτεχνικές οργανώσεις, αλλά εταιρείες, που έχουν στόχο το κέρδος. Και καλά κάνουν, όχι όμως με τα χρήματα των υπόλοιπων φορολογούμενων πολιτών.

Μαλώνουν για τη διαιτησία και ποιος την ελέγχει, όχι για να βρουν τρόπο να την καταστήσουν πάνω απ' τα συμφέροντα και να είναι δίκαιη για όλους. Οι άλλοι είναι οι κακοί, εμείς θα τα κάνουμε όλα σωστά. Αυτό βέβαια έχει δοκιμαστεί όλα αυτά τα χρόνια και όσοι είναι ενημερώμενοι και υποψιασμένοι γνωρίζουν καλά ότι τίποτα από όλα αυτά που βαυκαλιζονται όσοι θέλουν ν’ αλλάξει το σύστημα που διοικεί το Ελληνικό ποδόσφαιρο δεν ισχύει. Ένας φαύλος κύκλος που δεν έχει σταματημό...

Τουλάχιστον πάει καλά στα πρώτα της παιχνίδια η Εθνική ποδοσφαίρου μας - μετά από αρκετά χρόνια αποτυχιών φαίνεται ότι εκεί θα ξαναζήσουμε χαρές.

————

* Του Λευθέρη Πλακίδα. Ο Λευθέρης Πλακίδας είναι διευθυντής της σειράς αγώνων Street Relays και του Τρέξε χωρίς Τερματισμό, παρουσιαστής του ταξιδιωτικού ντοκιμαντέρ PEDAL, διευθυντής του Athletics Magazine, συνεπιμελητής και συνδιοργανωτής της Cheap Art στη Θεσσαλονίκη, καλλιτέχνης φωτογράφος, δημοσιογράφος, σύμβουλος επικοινωνίας, μαραθωνοδρόμος, αστικός αναβάτης ποδηλάτου, κολυμβητής ανοιχτής θάλασσας, ταξιδιώτης, Θεσσαλονικιός που ζει στην Αθήνα.

[a8inea-blog]

No Finish Line Runner: Hμέρα Σχολικού Αθλητισμού

Τη Δευτέρα γιορτάζεται η Hμέρα Σχολικού Αθλητισμού. Όμως, όπως συμβαίνει συχνά στην Ελλάδα, η γιορτή γίνεται μόνο για τις εντυπώσεις και στερείται ουσίας. Γιατί απλά, δεν υπάρχει σχολικός αθλητισμός στην Ελλάδα τα τελευταία 30 χρόνια. Φρόντισαν για αυτό οι ίδιοι οι γυμναστές αλλά και ολόκληρο το εκπαιδευτικό σύστημα. Οι γονείς θεωρούν ότι ο αθλητισμός είναι χαμένος χρόνος από το διάβασμα, οι μαθητές ότι αφορά μόνο όσους κάνουν σωματειακό αθλητισμό (πρωταθλητισμό) και πολλοί άλλοι εκπαιδευτικοί ότι είναι η ώρα του χαβαλέ ανάμεσα στα μαθήματα. 

Το εντυπωσιακό είναι ότι αυτό συμβαίνει παρά την αρχαιολατρεία μας, αφού μαθαίνουμε από μικροί ότι οι αρχαίοι Έλληνες έδιναν μεγάλη σημασία στην ισομερή ανάπτυξη πνεύματος και σώματος. Στο ελληνικό όμως εκπαιδευτικό σύστημα, δυστυχώς, κατά κανόνα αδιαφορούμε για το σώμα.

Ενδεχομένως η λανθασμένη αυτή αντίληψη να ξεκινά από τα ΤΕΦΦΑ, όπου λόγω του στρεβλού συστήματος εισαγωγής, υπάρχουν φοιτητές που δεν αγαπούν στην πραγματικότητα την άθληση και βρίσκονται στη σχολή συγκυριακά, λόγω χαμηλότερων βάσεων. Υπάρχουν φυσικά  και γυμναστές στα σχολεία μας, που προσπαθούν να μεταδώσουν την αγάπη τους για τον αθλητισμό στα παιδιά. Ευτυχώς. Αλλά είναι μειονότητα. Δυστυχώς, οι περισσότεροι έχουν συνδέσει την ώρα της γυμναστικής με την ώρα που θα χρησιμοποιήσουν για να διαβάσουν μαθήματα, να κάνουν κοπάνα ή να χαλαρώσουν. 

Τι καλύτερο όμως για ένα μαθητή, από αερόβια άσκηση ανάμεσα σε μαθήματα; Πόσο καλύτερα νιώθουν τα παιδιά και πόσο πιο ευδιάθετα είναι στο επόμενο μάθημα! Γι' αυτό το λόγο, χώρες που δίνουν μεγάλη βάση στον αθλητισμό, εντάσσουν στο σχολικό πρόγραμμα, εκτός από τα γνωστά αθλήματα εντός αυλής ή γυμναστηρίου (μπάσκετ, βόλει, χάντμπολ και τρέξιμο) και άλλα, όπως η ιστιοπλοϊα, το σκι, η ορειβασία, το κολύμπι και η ποδηλασία. Γιατί εκεί έχουν αντιληφθεί πόσο μεγάλη σημασία για το μέλλον των παιδιών έχει η σύνδεσή τους από νωρίς με την άσκηση και τον αθλητισμό, η οποία μακροπρόθεσμα επιφέρει στις χώρες αυτές μεγάλα οικονομικά πλεονεκτήματα, μια και όπου υπάρχει άνθηση του σχολικού αθλητισμού, οι ασθενείς είναι λιγότεροι και τα κόστη για την περίθαλψή τους μικρότερα. 

Εμείς όμως δε σχεδιάζουμε ποτέ για το αύριο. Απλά γιορτάζουμε μία μέρα το χρόνο. Όπως κάνουμε και με την ημέρα χωρίς αυτοκίνητο (κινούμαι με ποδήλατο) που γιορτάστηκε πριν λίγες μέρες με υποκρισία στις μεγάλες πόλεις, που κάνουν τα πάντα για να υποστηρίζουν τη μετακίνηση με μηχανικό μέσο.

————

* Του Λευθέρη Πλακίδα. Ο Λευθέρης Πλακίδας είναι διευθυντής της σειράς αγώνων Street Relays και του Τρέξε χωρίς Τερματισμό, παρουσιαστής του ταξιδιωτικού ντοκιμαντέρ PEDAL, διευθυντής του Athletics Magazine, συνεπιμελητής και συνδιοργανωτής της Cheap Art στη Θεσσαλονίκη, καλλιτέχνης φωτογράφος, δημοσιογράφος, σύμβουλος επικοινωνίας, μαραθωνοδρόμος, αστικός αναβάτης ποδηλάτου, κολυμβητής ανοιχτής θάλασσας, ταξιδιώτης, Θεσσαλονικιός που ζει στην Αθήνα.

[a8inea-blog]

Around the World in 80 Days: Κάσος

Με το καλοκαίρι να έχει φτάσει πλέον το τέλος του, πιάνω τον εαυτό μου να έχει αρχίσει ήδη να αναπολεί τις καλοκαιρινές εξορμήσεις... Φέτος τίμησα την Ελλάδα με το παραπάνω, και ο στόχος του να επισκέπτομαι τουλάχιστον ένα καινούριο νησί κάθε χρόνο εκπληρώθηκε με επιτυχία! Μια από της νέες ανακαλύψεις ήταν η πανέμορφη και ιδιαίτερη Κάσος, η οποία βρίσκεται στο νοτιότερο σημείο των Δωδεκανήσων, ανάμεσα στην Κρήτη και την Κάρπαθο - ένα νησί που καθιστά το ταξίδι στον χρόνο εφικτό, καθώς αρκούν μόλις… 23 ώρες για να βρεθεί κανείς στο λιμάνι της Κάσου από τον Πειραιά και να νιώσει ότι ταξίδεψε πίσω στη δεκαετία του '50. Κάπου εκεί πιστεύω ότι σταμάτησε ο χρόνος για την Κάσο κι αυτό είναι που την κάνει τόσο αγαπητή στους ξενιτεμένους γηγενείς, οι οποίοι αποτελούν και τους κύριους επισκέπτες του νησιού κάθε καλοκαίρι. 

Εμείς φτάσαμε στην Κάσο σχεδόν θαλασσοπνιγμένοι, αφού παλέψαμε για ώρες με τα εχθρικά κύματα του Καρπάθιου πελάγους και τις απειλητικές "σπιλιάδες", για τις οποίες ενημερωθήκαμε πλήρως κατά τη διάρκεια της ιστιοπλοϊκής μας περιήγησης στα Δωδεκάνησα. Αποζημιωθήκαμε με το παραπάνω όμως από τους φιλόξενους Κασιώτες, οι οποίοι μας περιποιήθηκαν δεόντως φιλεύοντάς μας τις τοπικές "μακαρούνες" και τους "ντουλμάδες" τους! 

Σε κάθε περίπτωση, καλό θα ήταν να επισκεφτείτε την Κάσο όταν θα είστε ελεύθεροι να φάτε ό,τι σας κάνει κέφι και δεν θα περιορίζεστε από κανενός είδους διαιτολόγιο, καθώς η κουζίνα της είναι μοναδική! Εγώ ξεχώρισα τους γεμιστούς ανθούς κολοκυθιών, τα περίφημα κολοκυθοπούλια, καθώς και τα τυριά του νησιού όπως η γραβιέρα, το αλμυροτύρι, η ελαϊκή και βέβαια η σιτάκα, αλλά και το σπάνιο κασιώτικο βούτυρο, που λέγεται "καούλι". Εάν είστε λάτρεις του τυριού και βρείτε λίγο χρόνο, σας συνιστώ να επισκεφτείτε τα μιτάτα και να δοκιμάσετε κι άλλες άγνωστες ποικιλίες - εμείς δυστυχώς δεν τα καταφέραμε αλλά το έχω βάλει στο πρόγραμμα για την επόμενη φορά! Δυσκολεύομαι να ξεχωρίσω κάποιο εστιατόριο ώστε να σας το προτείνω, καθώς όλα ήταν εξαίσια. Επισκεφτείτε σίγουρα τον Εμπορειό που βρίσκεται στην ομώνυμη παραλία, καθώς και τον Μύλο, τον οποίο δεν δοκιμάσαμε. αλλά φαίνεται πως αποτελεί σήμα κατατεθέν του νησιού. 

Ως προς το τι να δείτε, η Κάσος, εκτός από το Φρυ που είναι και το λιμάνι της, έχει άλλους τέσσερις οικισμούς: την Αγία Μαρίνα, το Πόλι ("το" και όχι "η"), την Παναγία και το Αρβανιτοχώρι. Η Αγία Μαρίνα βρίσκεται σε απόσταση ενός χιλιομέτρου από το Φρυ και από εκεί μπορείτε να απολαύσετε πανοραμική θέα του λιμανιού. 

Ως προς τη διαμονή, οι επιλογές όπως μπορείτε να φανταστείτε είναι περιορισμένες! Μεταξύ άλλων ενημερώθηκα για τα ξενοδοχεία Αναγέννηση και Evita Village, καθώς και για τα ενοικιαζόμενα δωμάτια Dimitri’s Apartments. 

Αφήνω τελευταίες τις παραλίες της Κάσου, οι οποίες είναι πραγματικά πανέμορφες. Το βασικό τους μειονέκτημα είναι ότι οι περισσότερες δεν είναι προσβάσιμες από δρόμο, ενώ κάποιες είναι ιδιαίτερα εκτεθειμένες στον καιρό. Για τα Αρμάθια όμως, μια νησίδα η οποία βρίσκεται βόρεια της Κάσου, φεύγουν καθημερινά καραβάκια, τα οποία θα σας δώσουν την ευκαιρία να κολυμπήσετε σε μια από τις ωραιότερες -χωρίς υπερβολή-  παραλίες της Ελλάδας. Εμείς ανακαλύψαμε κι άλλον έναν επίγειο παράδεισο στο νότιο κομμάτι του νησιού, το όνομά της παραλίας αυτής παραμένει άγνωστο, αλλά εάν σας δοθεί η ευκαιρία να κάνετε ποτέ το γύρο της Κάσου με πλεούμενο, είμαι σίγουρη ότι δεν θα σας ξεφύγει! 

Για όσους ακόμα δεν έχουν ολοκληρώσει τις καλοκαιρινές τους διακοπές, προτείνω να πάρετε το γρήγορο δρόμο του αεροπλάνου μέσω Καρπάθου και να την επισκεφτείτε όσο προλαβαίνετε, αξίζει πραγματικά!

————

* Της Ειρήνης Συνεφιά. Η Ειρήνη εργάζεται ως δικηγόρος στο χώρο της ναυτιλίας. Ως γνήσια λάτρης των εξορμήσεων, μας ταξιδεύει κάθε εβδομάδα σε έναν νέο προορισμό που αξίζει να επισκεφθούμε.

[a8inea-blog]

Stay Hungry: Παγωτό Espresso

Σχεδόν ντρέπομαι που δίνω τόσο εύκολη συνταγή αλλά δεν τολμώ, αρχή σεζόν, να προτείνω οτιδήποτε πιο δύσκολο από αυτό, το παγωτό espresso. 

Δεν θέλει αυγό, δεν θέλει μηχανή παγωτού, θέλει μαγιό και παρεό. Και παρά την ευκολία του δεν του λείπει τίποτα: η απαλή, κρεμώδης γεύση, η πλούσια υφή, η συναρπαστική σπιρτάδα του καφέ, είναι όλα όπως θα έπρεπε να είναι. Είναι από αυτά που φτιάχνεις και ξαναφτιάχνεις και ξαναφτιάχνεις για να κρατάς το καλοκαίρι πάντα εδώ. Δείτε πώς εδώ...

Παγωτό Espresso 8 μπάλες περίπου // υλοποίηση 10’ // κατάψυξη 6 ώρες

Υλικά: 300 γρ. κρέμα γάλακτος 35% / 175 γρ. ζαχαρούχο γάλα / 2 γεμάτες κ.γ. στιγμιαίο καφέ espresso.

Εκτέλεση: Χτυπάμε όλα μαζί τα υλικά στο μίξερ μέχρι να αποκτήσουμε μια σφιχτή υφή περίπου 5-7’. Βάζουμε το μίγμα σε μεταλλικό σκεύος με καπάκι στην κατάψυξη για τουλάχιστον 6 ώρες.

————

* Tης Ιωάννας Γιωτάκη. Η Ιωάννα έχει σπουδάσει graphic & fashion design και όλες οι ενασχολήσεις της πρέπει να ενέχουν δημιουργικότητα αλλιώς βαριέται θανάσιμα. Η αγάπη της για τη μαγειρική ξεκίνησε από έναν παιδικό έρωτα ο οποίος δεν κράτησε πολύ, σε αντίθεση με την ίδια τη μαγειρική που της έμεινε για πάντα. Κάθε δύο εβδομάδες επιλέγει συνταγές από το μονάκριβο ντοσιέ της, μόνο για τους αναγνώστες της αθηΝΕΑς.

[a8inea-blog]

Out (& About): Alice on Board

Φτάσαμε στο τέλος του Ιουλίου και η αθηΝΕΑ μας κράτησε σίγουρα την καλύτερη ενημερωτική συντροφιά. Τώρα είναι καιρός αρθρογράφοι και αναγνώστες να χαλαρώσουμε, να απολαύσουμε τον ήλιο, τη θάλασσα, ένα καλό βιβλίο και να επαναπροσδιορίσουμε όλα όσα θα ξεκινήσουν από το Σεπτέμβρη. Ξεκινώντας να γράφω για τη στήλη αυτή, σας υποσχέθηκα πως θα συναντήσουμε όλα όσα αξίζει να "δει" κανείς στο Αθηναϊκό κέντρο: ιδιαίτερους χώρους, ενδιαφέροντα start-ups, γωνιές με άποψη μα πάνω από όλα ιδιαίτερους ανθρώπους. 

Στην τελευταία κατηγορία ανήκουν εκείνοι που χαίρεσαι να συζητάς μαζί τους γιατί έχουν μια ξεχωριστή οπτική των πραγμάτων, όσοι λάτρεψαν το "επιχειρείν", το στήριξαν και το στηρίζουν παρά τις δυσκολίες της εποχής, εκείνοι που επέλεξαν να δουν με μια διαφορετική ματιά την καθημερινότητά τους και να τη φανταστούν ανοχύρωτη, γεμάτη φαντασία, δημιουργία, κι αγάπη γι’ αυτό που κάνουν, κι όπου βγάλει... 

Μετά από μια τέτοια εισαγωγή, μένει μόνο να κλείσω τη στήλη μου για το καλοκαίρι με έναν τέτοιο άνθρωπο: ας γνωρίσουμε σε μια εκ βαθέων συνέντευξη την Πέπυ Νικολοπούλου και το Alice on Board!

Q: Πώς γεννήθηκε η ιδέα ενός δικού σου blog;

A: Πριν από 9 χρόνια ο όρος blog υπήρχε μόνο στις λίστες με τις άγνωστες λέξεις μου. Όταν άρχισα να διερευνώ τις εναλλακτικές μου για απασχόληση και σχεδίαση ενός δικού μου επαγγελματικού δρόμου, μυήθηκα στον ευρύ και άκρως ενδιαφέροντα κόσμο του blogging. Ήταν επίσης το ταυτόχρονο βήμα όταν δημιούργησα το online κατάστημά μου - στόχος αρχικά η δημιουργία μιας προσωπικής σχέσης με τους υποψήφιους πελάτες.

Βλέπεις, ένα e-shop δεν έχει βιτρίνα, δεν έχει άνθρωπο μου μπορείς να δεις, να γνωρίσεις, να μιλήσεις. Ένιωσα επιτακτική την ανάγκη να παρουσιαστώ, ώστε ο κόσμος να μάθει την αισθητική μου και να γίνει παράλληλα κοινωνός των σκέψεών μου σε θέματα που μπορούσα και ήθελα να συζητήσω ή να μοιραστώ δημόσια. Ήθελα ο κόσμος να με εμπιστευτεί και να ταυτιστεί με την ιστορία μου.

Φυσικά αυτό εξελίχθηκε. Μεγάλωσε. Και έτσι τώρα διαθέτει μία δική του προσωπικότητα, με ποικιλία θεμάτων που αφορούν τα παιδιά, αγγίζοντας ως επί το πλείστον θέματα παιδικής μόδας, κατασκευές DIY, ταξίδια και προτάσεις για οικογενειακές εξορμήσεις, βιβλία και θεατρικές παραστάσεις. Με λίγα λόγια αυτά που βλέπουμε, διαβάζουμε, φοράμε, δοκιμάζουμε, μαγειρεύουμε και μας αρέσουν με τα κορίτσια και θέλουμε να τα μοιραστούμε με τους φίλους του blog.  Μάλιστα έχω ενθουσιαστεί με την πρόταση της Αλίκης (μεγάλης μου κόρης) να γράψει η ίδια τη γνώμη της για το βιβλίο που διαβάζει αυτή την περίοδο.

Q: Πώς θα χαρακτήριζες το "Alice on Board" ως επιχειρηματική προσπάθεια; Ποιες απαιτήσεις είχε το ξεκίνημα;

A: Μετά από 7 χρόνια δηλώνω πως ήταν μια επιτυχημένη προσπάθεια που χρειάστηκε όμως μεγάλη φροντίδα, αμέριστη προσωπική αγάπη από την πλευρά μου και πολύωρη δουλειά. Ωστόσο οφείλω να υπογραμμίσω ότι δεν έχει φτάσει ακόμα στο σημείο να μπορεί να ανταγωνιστεί το μισθό μου ως στέλεχος ιδιωτικών επιχειρήσεων. Και το τονίζω αυτό ώστε να δώσω έμφαση στον χαρακτήρα της προσωπικής επιλογής που χρηματοδοτήθηκε από ίδια κεφάλαια και συνεχίζει να αυτοχρηματοδοτείται.

Οι απαιτήσεις μου δεν ήταν υψηλές γιατί είχα βάλει τα παιδιά ως προτεραιότητα και νιώθω πως έχει έρθει η στιγμή να πάρω αποφάσεις σχετικά με το μέγεθος αλλά και τον τρόπο λειτουργίας. Αν δηλαδή κάποιος θέλει να προβεί σε μία τέτοια κίνηση θα πρέπει να έχει ένα καλό business plan, να διαθέτει πηγές χρηματοδότησης, και να γνωρίζει εξ αρχής πού θέλει να πάει και ποιο είναι το σημείο που θα ορίσει εκείνος ως επιτυχία.

Σημαντικό και καταλυτικό ρόλο σε αυτή την προσπάθεια έπαιξαν τα φιλικά μου πρόσωπα στην αρχή, που με βοήθησαν να στήσω το εικαστικό (ευτυχώς η αδερφή μου είναι ταλαντούχα γραφίστρια) και να το υλοποιήσουμε (ο φίλος μου ο Γιάννης Δαλιακόπουλος και η farm.gr ήταν και είναι δίπλα μου για IT Design & Support), καθώς οι πλατφόρμες για δημιουργία ενός e-shop είναι πολλές και χρειάζεσαι τους ειδικούς να σε καθοδηγήσουν.

Απαιτείται η υποστήριξη μιας τράπεζας για τις online συναλλαγές - τότε μόνο μία έδινε αυτό το περιθώριο σε νέες επιχειρήσεις, τώρα δε γνωρίζω ποια είναι η κατάσταση. Απαιτείται η σύσταση μίας εταιρείας που στη δική μου περίπτωση είναι ατομική επιχείρηση, μία αποθήκη και ένας φορολογικός μηχανισμός. Γενικά πιστεύω πως μπορεί κανείς να ξεκινήσει με ένα κεφάλαιο 10.000 ευρώ, ώστε να προμηθευτεί και κάποια προϊόντα. Σημαντικό εδώ να αναφέρω ότι οι αγορές από το εξωτερικό γίνονται πάντα με προεξόφληση και το σημερινό τραπεζικό καθεστώς με τα capital controls δεν διευκολύνει καθόλου τις συναλλαγές στο εξωτερικό.

Πάντως για να ολοκληρώσω, η λειτουργία ενός e-shop απαιτεί καθημερινή φροντίδα και συνέπεια. Συνεχή επαγρύπνηση, παρακολούθηση των ανταγωνιστών και ανάγνωση των αναγκών των πελατών, συνεχή βελτίωση των παρεχόμενων υπηρεσιών και καθημερινή προβολή και επικοινωνία ώστε να μη ξεχαστείς. Και πάντα χρειάζεσαι και τους ειδικούς ώστε η online βιτρίνα σου να είναι αισθητικά άρτια.

Ποιες εταιρίες μπορούμε να δούμε στο e-shop του "Alice on Board"; Υπάρχει κάποια/ες που για κάποιο λόγο ξεχωρίζεις;

Αρχικά ήθελα να φιλοξενήσω μικρές μονάδες, μικρές επιχειρήσεις από γονείς που με έμπνευση τα παιδιά τους σχεδίασαν και προχώρησαν στην παραγωγή ρούχων, αξεσουάρ και παιχνιδιών. Οι εταιρείες αυτές με τον καιρό μεγάλωσαν, τις γνώρισε ο κόσμος και πλέον φιλοξενούνται σε πολλά e-shops, διευρύνοντας και τη γκάμα τους. Τέτοιες μάρκες είναι οι Bobo Choses, η Yellowpelota, η NUNUNU, η Little Creative Factory.

Παράλληλα έχω στρέψει τα μάτια μου και στην εγχώρια παραγωγή όπου παρατηρούνται δειλά αλλά θαυμάσια βήματα. Για παράδειγμα η Ιρίνα Δούκα με το Bleecker & Love, η Αθηνά και ο Jose με το The Wandering Shop.

Αλλά και μερικά χρηστικά αντικείμενα που έχω πρώτα δοκιμάσει με τα κορίτσια, όπως τα Swaddles της Aden & Anais, τα παιδικά σετ από bamboo της EKOBO ή τα γυάλινα μπουκάλια της Lifefactory και τα δημιουργικά παιχνίδια της DJECO.

Γενικά προσπαθώ να γνωρίζω νέες μάρκες και να φιλοξενώ εκείνες που ταιριάζουν πρώτα στη δική μας ζωή. Δύο φορές το χρόνο επισκέπτομαι εκθέσεις στο Παρίσι, διαβάζω και ενημερώνομαι και ευτυχώς το internet και τα social media σου επιτρέπουν πια να έχεις πρόσβαση σε πληθώρα πληροφοριών.

Q: Είσαι μια νέα μαμά. Πώς καταφέρνεις να μοιράζεις την ημέρα ανάμεσα στις δραστηριότητες και τα μικρά σου;

A: Προσπαθώ, είναι η καλύτερη τοποθέτηση. Προσπαθώ όπως όλοι οι γονείς να αφιερώνω ποιοτικό και ποσοτικό χρόνο στα κορίτσια. Άλλωστε ένας από τους λόγους που επέλεξα το μοναχικό δρόμο της προσωπικής επιχείρησης -σαφώς ήρθα αντιμέτωπη και με τα υψηλά ποσοστά ανεργίας πριν από 8 χρόνια- ήταν και το ένα τότε παιδί μου, η Αλίκη. Η ανάγκη μου να είμαι μαζί της, όχι εις βάρος βέβαια της προσωπικής μου εσωτερικής ανάγκης για δημιουργία και εξέλιξη.

Έτσι κάπως προσπαθώ να εργάζομαι τις ώρες που εκείνες καλλιεργούν το πνεύμα και διευρύνουν τους ορίζοντες της μάθησής τους στο σχολείο, αλλά και τις λοιπές ώρες αν απαιτείται από τη δουλειά μου. Eπιδιώκω να τους μάθω πως είναι σημαντικό να σεβαστούν αυτή την ανάγκη μου και να μου δώσουν χρόνο και χώρο μέσα στο σπίτι. Τύχη βέβαια είναι ότι είναι πολύ δεμένες, γεγονός που τους επιτρέπει να απασχολούνται άκρως δημιουργικά και ευτυχισμένα μεταξύ τους.

Q: Φαίνεται να μοιράζεις την ημέρα σου, μόνο ανάμεσα σε όσα αγαπάς. Υπάρχει επιτυχημένη "συνταγή";

A: Ούτε στη μαγειρική και στο φαγητό δεν υπάρχουν συνταγές που μπορούν να εγγυηθούν το αποτέλεσμα. Πόσο μάλλον στη ζωή. Όλα, ακόμα κι όταν διαθέτεις τα πιο φρέσκα συστατικά, ενδέχεται να στεφθούν με αποτυχία. Διάβασα πρόσφατα με αφορμή τον εορτασμό των 100ών γενέθλιων της Olivia de Havilland τη δήλωσή της όταν ερωτήθηκε για το μυστικό της ευτυχίας και μακροζωίας της. Εκείνη απάντησε τα 3 L: Love, Laughter, Light.

Αρχικά ταυτίστηκα απόλυτα, αλλά σε δεύτερη ανάγνωση σκέφτηκα πως δεν είναι δυνατόν όλες οι στιγμές μας να διέπονται από αυτό τον κανόνα. Υπάρχουν οι μαύρες στιγμές του θυμού και των ενοχών, της εξάντλησης, της λύπης, της βαρεμάρας, της αποξένωσης, της μελαγχολίας. Χωρίς θυμό όμως δεν μαθαίνεις τη συγχώρεση και τη μετάνοια που σε γαληνεύουν, σε ηρεμούν. Χωρίς λύπη και απογοήτευση δεν καλωσορίζεις τα ψήγματα επιτυχίας που θα σε "ράνουν". Ταπεινά λοιπόν και σιωπηλά, με όλα τα συστατικά - όλα τέλεια γεωμετρικά τοποθετημένα.

Q: Πού μπορούμε να δούμε τα υπέροχα προϊόντα του "Alice on Board" και να επικοινωνήσουμε μαζί σου;

A: Το Alice on Board μπορεί κανείς να το επισκεφθεί ηλεκτρονικά στη διεύθυνση www.aliceonboard.gr (σύντομα και .com) και το blog στο blog.aliceonboard.gr.

Επίσης έχω διαμορφώσει ένα μικρό γραφείο σε showroom, το οποίο μπορεί κάποιος κατόπιν ραντεβού να επισκεφθεί και να δει από κοντά τα προϊόντα που τον ενδιαφέρουν. Στο χώρο, στη διεύθυνση Μαρκορά 28, 111 41, Αθήνα, βρίσκομαι καθημερινά εκτός Σαββάτου, 9:30-14:30.

***

Ένας αναγνωστικός κύκλος, κλείνει... Ευχαριστώ την Πέπυ Νικολοπούλου για την εξαιρετική συνέντευξη, την αγαπημένη μου αθηΝΕΑ φυσικά, αλλά και όλους εσάς που χαίρεστε να μας διαβάζετε! Εύχομαι σε όλους μας καλό καλοκαίρι... Τα λέμε τον Σεπτέμβρη, με περισσότερα Out (& About) άρθρα.

————

* Της Ζανίνας Βάσση. Η Ζανίνα είναι φιλόλογος και εργάζεται στο χώρο της ιδιωτικής εκπαίδευσης. Αγαπά ιδιαίτερα τη συγγραφή -έχει ήδη εκδοθεί το πρώτο βιβλίο της- αλλά και την εμπνευσμένη αρθρογραφία. Μέσα από τα όμορφα στοιχεία της καθημερινότητας, επιλέγει αυτά που αξίζει να “δει” κανείς με άλλο μάτι στην Αθήνα, και μας τα παρουσιάζει στη στήλη Out (& About).

[a8inea-blog]

Design is a Funny Word: Το Μουσείο του Αύριο... Διατίθεται από Σήμερα

Οι πρώτοι συνειρμοί στο άκουσμα της λέξης Βραζιλία είναι ποδόσφαιρο, εξωτική ομορφιά, καρναβάλι, καφές,  samba και... αειφορία! Η πιο έμπρακτη πιθανώς έκφραση για την αναγκαιότητα ενός μοντέλου βιώσιμης ανάπτυξης βρίσκεται στη Λατινική Αμερική και επισφραγίστηκε με την ανέγερση ενός καινοτόμου κτιρίου στο Rio de Janeiro της Βραζιλίας. 

Το Μουσείο του Αύριο, στα πορτογαλικά Museu do Amanhã, σχεδιάστηκε από το διάσημο Ισπανό νεοφουτουριστή αρχιτέκτονα Santiago Calatrava και εγκαινιάστηκε πριν μερικούς μήνες. Σκοπός του εγχειρήματος; Η ανάπλαση του παλιού, υπέροχου λιμανιού Porto Maravilha, άρρηκτα συνδεδεμένου με την κουλτούρα του Ρίο, στην περιοχή Mauá Pier, αλλά και η επισήμανση πως οι πράξεις του σήμερα επηρεάζουν το αύριο και ο ορίζοντας του μέλλοντος είναι αρκετά κοντινός για να αγνοείται. Ο τρόπος ζωής των κατοίκων της περιοχής και το βραζιλιάνικο φυσικό κάλλος -ιδιαίτερα οι ορχιδέες στους Βοτανικούς Κήπους του Ρίο- αποτέλεσαν σημαντικές πηγές έμπνευσης για τον αρχιτέκτονα. Η συνέχεια του άρθρου εδώ.

Με σεβασμό στη θέα από το μοναστήρι Sao Bento, που είναι μέρος της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO, το Μουσείο δεν ξεπερνά τα 18 μέτρα ύψος. Ο εξωτερικός προαύλιος χώρος και το ίδιο το Μουσείο χαρίζουν πανοραμική θέα του ιστορικού μοναστηριού.

Ο χώρος εκτείνεται σε 5.000 τ.μ. και αποτελείται από μια αμφιθεατρική αίθουσα με χωριτικότητα 400 ατόμων, εστιατόριο, καφέ, μαγαζί για δώρα, εκπαιδευτικό εργαστήριο, μόνιμους και εποχιακούς εκθεσιακούς χώρους και ένα παρατηρητήριο το οποίο στεγάζει την τεχνολογική και επιστημονική έρευνα. Το κτίριο περιβάλλεται από πλατεία 7.600 τ.μ. που καλύπτει σχεδόν όλη την ακτή Guabanara με κήπους, ποδηλατοδρόμους, χώρους αναψυχής και μια εντυπωσιακή πισίνα όπου αντανακλάται η όψη του κτιρίου και δημιουργεί την οφθαλμαπάτη πως το Μουσείο επιπλέει στο νερό.

Η σύνθεση του κτιρίου ακολουθεί αρχές βιοκλιματικού σχεδιασμού. Ο αρχιτέκτονας κατά το σχεδιασμό έλαβε υπόψη ζητήματα όπως η κλιματική αλλαγή, η έλλειψη φυσικών πόρων και η ανάγκη για εξοικονόμηση ενέργειας. Πιο αναλυτικά, τα φτερά της σκεπής είναι επικαλυμμένα με φωτοβολταϊκά ηλιακά πάνελ που ακολουθούν τη θέση του ηλίου και προσαρμόζονται αναλόγως, χαρίζοντας την απαραίτητη ενέργεια για τις λειτουργίες του Μουσείου. Το νερό από την ακτή έρχεται να γεμίσει τις πισίνες εξωτερικά και να ρυθμίσει την θερμοκρασία του κτιρίου πριν επιστρέψει φυσικά στη θάλασσα.

Ο ίδιος ο αρχιτέκτονας δήλωσε πως σκοπός του ήταν το κτίριο να έχει την αίσθηση του αιθέριου σαν ένα πουλί, ένα φυτό ή ένα πλοίο. Προσωπικά, η πρώτη εντύπωση που μου άφησε η θέαση του Μουσείου είναι η έντονη ομοιότητά του με έναν γιγάντιο ανεμιστήρα ή ένα ανοικτό στόμα φάλαινας... η φαντασία δεν έχει όρια, ως γνωστόν!

Το Μουσείο δημιουργήθηκε με σκοπό να ενημερώσει τους επισκέπτες για την αναγκαιότητα της βιώσιμης ανάπτυξης, έτσι, μέσω των εκθέσεων καλύπτονται θεματικές ενότητες όπως: από πού ερχόμαστε, πού βρισκόμαστε και πού οδεύουμε (ρητορικό και επίκαιρο και για το ελληνικό κοινό περισσότερο από ποτέ), η κλιματική αλλαγή, η αύξηση του πληθυσμού, η κατανομή του πλούτου, οι αλλαγές στη βιοποικιλότητα, η τεχνολογική πρόοδος, η γενετική μηχανική και η βιοηθική. Έχει ως στόχο να τονίσει την ανάγκη για αλλαγή, προκειμένου να αποφευχθεί η καταστροφή του κλίματος και η περιβαλλοντική υποβάθμιση.

Για όσους λοιπόν βρεθούν στο Ρ.v.T. για τους Ολυμπιακούς, ορίστε μια πρόταση. Για τους υπόλοιπους, που θα ονειρευτούν το μακρινό ταξίδι, το πιο απολαυστικό που μπορώ να προτείνω είναι να δουν ξανά την ταινία Ρίο που φτιάχνει πάντα το κέφι, κι ας λείπει το Μουσείο από τα πλάνα.

Περισσότερα στο ArchDaily.

Περιοχή: Ρίο Ντε Τζανέιρο, Βραζιλία

Σχεδιαστική ομάδα: Santiago Calatrava

Φωτογραφικό υλικό: Bernard Miranda Lessa, Thales Leite, Gustavo Xavier, Amanda Marton Ramaciotti

————

* Της Βίλλυς Μπάκα. H Βίλλυ Μπάκα αγαπά με πάθος το design, τη μόδα, τη μουσική, τον εθελοντισμό και τη Βραζιλία. Στον ελεύθερο χρόνο της ζωγραφίζει, αναπαλαιώνει έπιπλα και φωτογραφίζει. Το δείπνο των ονείρων της θα απoτελούνταν από τον David Lynch, τη Grace Jones, τον Luchino Visconti και τη Sade… ενώ εννοείται νιώθει a ‘Slim Aarons lady with a Helmut Newton soul’. Ακολουθείστε την στο Instagram και Tumblr της.

[a8inea-blog]

Around the World in 80 Days: Πάτμος

Ένα τριήμερο celebration, ένα ζευγάρι με τόση αγάπη, αρκετή για να αγκαλιάσει όλους τους καλεσμένους του και να κάνει τον καθένα να νιώσει ξεχωριστός που βρέθηκε εκεί να γιορτάσει μαζί τους. Το περασμένο Σαββατοκύριακο λοιπόν, η Πάτμος γέμισε με χαμόγελα, συγκίνηση και ευτυχία. Κι εκείνη με τη σειρά της, στάθηκε επάξια στο χαρμόσυνο γεγονός και με τις φοβερές θάλασσές της, το μαγευτικό τοπίο της και τη γαλήνια ατμόσφαιρά της, μας έκανε να περάσουμε φανταστικά και εξασφάλισε μια σίγουρη θέση στα καλοκαιρινά μας πλάνα. 

Θα ξεκινήσω από το αγαπημένο μου σημείο της: τη χώρα. Χτισμένη σε απόσταση τριών χιλιομέτρων από το λιμάνι (Σκάλα), η χώρα εξαπλώνεται κάτω από τα τείχη της Ιεράς Μονής του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου και δικαιολογημένα διατηρεί τον τίτλο της Βασίλισσας των Χωρών. Ασβεστωμένα σπίτια και αρχοντικά, σοκάκια και στοές, συνθέτουν τη μοναδική εικόνα της χώρας την οποία συνοδεύει μια σπάνια κατανυκτική ησυχία. Τα πρώτα σπίτια χτίστηκαν γύρω στο 1130 όταν οι μοναχοί κάλεσαν τους κατοίκους να ζήσουν κοντά στα τείχη του μοναστηριού, σχηματίζοντας έτσι ένα οχυρό. Σε περίπτωση εισβολής μπορούσαν όλοι να καταφύγουν μέσα στο κάστρο-μοναστήρι που προστάτευε έτσι την κοινότητα και τη χριστιανοσύνη. Η θέα από τη χώρα είναι πανέμορφη και από διαφορετικά σπίτια της μπορεί να δει κανείς το λιμάνι της Σκάλας, το Αιγαίο και το Ικάριο Πέλαγος. 

Για τους πρωινούς τύπους, αξίζει σε μια βόλτα σας στη χώρα να βάλετε στο πρόγραμμα μια επίσκεψη στο μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη, καθώς και στο Σπήλαιο της Αποκάλυψης. Θα παραδεχτώ ότι δεν έχω πάει σε κανένα από τα δύο, καθώς ούτε πρωινός τύπος είμαι, ούτε και πολύ δραστήρια στις καλοκαιρινές μου διακοπές… Έχω ακούσει πάντως ότι αξίζει τον κόπο! 

Το λιμάνι, η Σκάλα αποτελεί κι αυτό σημείο αναφοράς του νησιού και με τη συνεχή ζωηράδα της κρατά σε μια ήπια εγρήγορση τους τουρίστες και μπορεί να καλύψει όλες τους τις ανάγκες με τη φοβερή φιλοξενία που χαρακτηρίζει τους Πάτμιους. Από εκεί η πρόσβαση για τις παραλίες του νησιού είναι εύκολη και γρήγορη. Για όσους επιθυμούν ανέσεις και βαβούρα, η παραλία του Κάμπου αποτελεί μονόδρομο. Προτιμήστε το George’s Place στην άκρη της παραλίας. Εκεί περάσαμε φανταστικά την προηγούμενη Παρασκευή, μπερδεύοντας πολλές μαργαρίτες, beach volley, πολύ χορό και συνεχές γέλιο. 

Πιο ήρεμες παραλίες είναι το Λιβάδι Γερανού, οι Δίδυμες και η Λάμπη. Στη Λάμπη προτείνω ανεπιφύλακτα το ταβερνάκι της όπου πέρυσι απολαύσαμε φοβερούς ψαρομεζέδες και ουζάκι στο σούρουπο. Πέρα από το φαγητό του, ένας από τους λόγους που αυτό το ταβερνάκι θα μου μείνει αξέχαστο είναι γιατί εκεί εντελώς απρόσμενα έμαθα ότι μια πολύ καλή μου φίλη αρραβωνιάστηκε. Βλέπετε η Πάτμος είναι συνυφασμένη μόνο με χαρούμενα γεγονότα και ευχάριστες εκπλήξεις!  

Αφήνω τελευταία την Ψιλή Άμμο την οποία και προτείνω στους πιο δραστήριους και δεινούς πεζοπόρους! Μετά από 20-30 λεπτά πεζοπορίας σε ένα πανέμορφο μονοπάτι, φτάνεις στην απομονωμένη αυτή παραλία, η οποία προσφέρει ένα από τα ωραιότερα ηλιοβασιλέματα του νησιού. Με ένα ταβερνάκι που σερβίρει φαγητό μέχρι τις 17:00, μπορεί κανείς να απολαύσει την απόλυτη γαλήνη που ο καθένας μας αναζητά στις καλοκαιρινές του διακοπές. 

Σε κάθε περίπτωση το νησί προσφέρει κι άλλες πολλές όμορφες παραλίες, όλες προσβάσιμες με αυτοκίνητο. Για όσους επιθυμούν να εξερευνήσουν και τα γύρω νησάκια, προσφέρονται ημερήσιες εκδρομές στους Αρκιούς, και συγκεκριμένα στα εξωτικά Τηγανάκια, στο Μαράθι και σε διάφορα άλλα πανέμορφα νησάκια της άγονης γραμμής. Είναι πραγματικά μαγευτικά. 

Μετά από μια γεμάτη μέρα μπάνιου, θαλάσσιων sport ή αράγματος, το πρόγραμμα έχει siesta σε ένα από τα ξενοδοχεία του νησιού, τα περισσότερα εκ των οποίων βρίσκονται στη Σκάλα, στον Γροίκο και την πόλη. Στη συνέχεια, το νησί απαιτεί ένα απολαυστικό dinner στα ξακουστά του εστιατόρια, καθώς έχει πολλά να δώσει γαστρονομικά. Δεν γίνεται να μη κανονίσετε να πάτε τουλάχιστον μια φορά στο εστιατόριο Benetos, το οποίο τοποθετημένο πάνω στο κύμα ενθουσιάζει τους επισκέπτες του από όλες τις πλευρές. Προτείνω ανεπιφύλακτα να δοκιμάσετε μεταξύ άλλων τον τόνο, καθώς και τουλάχιστον ένα από τα φανταστικά cocktails τους. Επίσης πολύ ωραίο φαγητό έχει και ο Ταρσανάς στον Διακόφτη και ο Βαγγέλης στη χώρα, που βρίσκεται στην κεντρική της πλατεία. 

Για ποτό οι επιλογές είναι ικανοποιητικά περιορισμένες και το πρόγραμμα έχει ως εξής: ξεφάντωμα στη διαχρονική Αστοιβή (επίσης στην κεντρική πλατεία, απέναντι από τον Βαγγέλη) μέχρι το κλείσιμό της κατά τις 3-4 το πρωί και έπειτα κατάβαση προς τα “after” του νησιού στη Σκάλα! 

Όπως και να τη ζήσετε την Πάτμο δεν γίνεται να σας απογοητεύσει. Η μόνη μου προειδοποίηση για όσους επιθυμούν σχετική ηρεμία και αποφεύγουν τις κοσμικές συγκεντρώσεις, είναι να μη πάτε τον Δεκαπενταύγουστο και σε κάθε περίπτωση να αποφύγετε τον Αύγουστο γενικότερα, που είναι και ο μοναδικός μήνας που το νησί έχει 100% πληρότητα. 

Κατά τα άλλα, ετοιμαστείτε να ερωτευτείτε ξανά!

————

* Της Ειρήνης Συνεφιά. Η Ειρήνη εργάζεται ως δικηγόρος στο χώρο της ναυτιλίας. Ως γνήσια λάτρης των εξορμήσεων, μας ταξιδεύει κάθε εβδομάδα σε έναν νέο προορισμό που αξίζει να επισκεφθούμε.

[a8inea-blog]

Out (& About): Booktique

Τώρα το καλοκαίρι, που αδειάζουν οι δρόμοι της πόλης και μπορείς να κάνεις πιο άνετα την βόλτα σου, ανακαλύπτεις στ’ αλήθεια μικρούς θησαυρούς. Μια αιτιολογία ίσως είναι ότι νιώθεις περισσότερο ελεύθερος και χαλαρός, τόσο σωματικά, όσο και πνευματικά, δεν φταίει όμως μόνο η καλή διάθεση, η μαγική ανακάλυψη είναι αυτή που σε συνεπαίρνει. Διασχίζοντας λοιπόν την Πατριάρχου Ιωακείμ στο Κολωνάκι με κατεύθυνση την Μαράσλειο μια Τετάρτη απόγευμα, συνάντησα το Booktique. Του χαμογέλασα και μπήκα μέσα!

Το Booktique θυμίζει το αγαπημένο ζεστό βιβλιοπωλείο της γειτονιάς, όμως σύντομα ανακαλύπτεις πως πρόκειται για πολλά περισσότερα... Εξαιρετικοί τίτλοι βιβλίων, ιδιαίτερες επιλογές από ελληνική και ξένη λογοτεχνία, αλλά και μια παιδική γωνιά που κρύβει εκπλήξεις! Ξεχώρισα την πληθώρα των ξένων εκδόσεων σε βιβλία για παιδιά όλων των ηλικιών. Έχει επίσης αρκετό ενδιαφέρον να παρακολουθήσει κανείς και το πρόγραμμα εκδηλώσεων του Booktique που αποτελείται από διάφορες βιβλιοπαρουσιάσεις. Όταν μάλιστα πρόκειται για παιδικό βιβλίο, συχνά πλαισιώνονται από βιωματικές δράσεις για τους μικρούς αναγνώστες.

Η ιδιοκτήτρια του η Φανή είναι ο άνθρωπος που μπορεί με κλειστά μάτια να ακολουθήσει τη διάθεση ανάγνωσής σου και να σου προτείνει το ιδανικό βιβλίο για την περίσταση! Για ένα γλυκό δώρο, για τις ανέμελες διακοπές σου, για την καλύτερη σου φίλη που ασχολείται με την πολιτική ή τη μαμά σου που ψάχνει τον πιο ενημερωμένο οδηγό μαγειρικής! Το Booktique είναι επίσης ένας από τους ιδανικότερους χώρους στο κέντρο για τη μαμά που θέλει να ξεφυλλίσει ένα αγαπημένο προτεινόμενο βιβλίο, ενώ έχει μια γλυκιά γωνιά ανάγνωσης και για τα παιδιά. Εκεί μπορούν να χαλαρώσουν, να διαβάσουν ή να περιηγηθούν ευχάριστα μέχρι να τελειώσουν οι αγορές.

Το βιβλιοπωλείο έχει χαρακτήρα Λονδρέζικο, ίσως γι’ αυτό κάθε φορά που το συναντάω νιώθω όπως τότε που επισκεπτόμουν ως φοιτήτρια το Λονδίνο, έψαχνα στα βιβλιοπωλεία του κέντρου "ψαγμένες εκδόσεις" για την πτυχιακή μου. Μέρες βροχερές, στιγμές ατέλειωτες μα τόσο όμορφες, με έναν καφέ στο χέρι. 

Πάντως το Booktique υπογραμμίζει την ελληνικότητά του, στηρίζοντας έμπρακτα Έλληνες δημιουργούς. Στο χώρο του θα βρείτε, εκτός από υπέροχα βιβλία, ιδιαίτερα αντικείμενα Ελλήνων δημιουργών, όπως αντικείμενα κεραμικής τέχνης της Αλεξάνδρας Μωραΐτη, χειροποίητες υφασμάτινες τσάντες, μια επιλεγμένη συλλογή από ιδιαίτερα κοσμήματα και μικρά αντικείμενα τέχνης για το γραφείο σας, αλλά και κάθε προσωπικό χώρο που θέλει να ξεχωρίζει.

Εσείς πήρατε τα βιβλία για τις διακοπές σας;  Rendezvous στο Booktique!

————

* Της Ζανίνας Βάσση. Η Ζανίνα είναι φιλόλογος και εργάζεται στο χώρο της ιδιωτικής εκπαίδευσης. Αγαπά ιδιαίτερα τη συγγραφή -έχει ήδη εκδοθεί το πρώτο βιβλίο της- αλλά και την εμπνευσμένη αρθρογραφία. Μέσα από τα όμορφα στοιχεία της καθημερινότητας, επιλέγει αυτά που αξίζει να “δει” κανείς με άλλο μάτι στην Αθήνα, και μας τα παρουσιάζει στη στήλη Out (& About).

[a8inea-blog]

Around the World in 80 Days: Μύκονος

Μύκονος: πολυσυζητημένη, γνώριμη και αγαπημένη για κάποιους, παρεξηγημένη ή και τετριμμένη για άλλους. Για μένα η Μύκονος αντιπροσωπεύει όλα τα παραπάνω μαζί. 

Μαζευτήκαμε εκεί ένα Σαββατοκύριακο του Ιουνίου πολλοί συμμαθητές από διάφορα μέρη του κόσμου για να γιορτάσουμε τον γάμο μιας πολύ καλής μας φίλης. Βλέπετε η Μύκονος έχει αποτελέσει σημείο απροσδόκητης συνάντησης άπειρες φορές, και γι’ αυτό και μόνο την αγαπάμε. 

Την αγαπάμε όμως επίσης γιατί όσο κι αν γκρινιάζουμε, τόσες όμορφες παραλίες μαζεμένες σε τόσο μικρές αποστάσεις δεν βρίσκεις σε κανένα άλλο νησί και αυτό μόνο την κάνει ανεκτίμητη. Αυτό της το προτέρημα την έχει κάνει διεθνή προορισμό, με αποτέλεσμα όμως να έχουν εκλείψει και κάποια από τα παραδοσιακά στοιχεία της. Μεγάλο μου παράπονο είναι ότι ενώ βρίσκομαι σε ελληνικό νησί (αν και πλέον μπορεί να θεωρηθεί και ανεξάρτητο κρατίδιο ή πριγκιπάτο!), δυσκολεύομαι να βρω μια παραδοσιακή ταβέρνα να φάω ψαρομεζέδες. 

Όμως ο επιμένων νικά, έτσι μετά από χρόνια «ταλαιπωρίας», έχω καταφέρει πλέον να τη ζω όπως εμένα μου αρέσει. Ένα μπάνιο και μόνο στον Άγιο Σώστη, τη Φωκό ή τη Φραγκιά, χωρίς ίχνος ξαπλώστρας, μπορεί να με κάνει πολύ ευτυχισμένη. Την ίδια απόλαυση μπορούν να προσφέρουν και η παραλία της Μυρσίνης, το Κάτω Τηγάνι (καιρού επιτρέποντος) καθώς και η Κάπαρη. 

Εάν τώρα κάποιος προτιμά τις οργανωμένες παραλίες, παράλληλα όμως εκτιμά και την ηρεμία του και δεν θέλει αυτή να διαταράσσεται από δυνατές μουσικές, τότε προτείνω το Αγράρι, τον Άγιο Γιάννη, την Αγία Άννα και την παραλία του Λια. Οι επιλογές είναι αμέτρητες και για όλα τα γούστα γι’ αυτό και πιστεύω ότι εν μέρει η Μύκονος μπορεί να είναι και λίγο παρεξηγημένη... 

Σε κάθε περίπτωση, συμμερίζομαι τα αρνητικά συναισθήματα που μπορεί να προκαλέσει η ακρίβεια της, όμως γι’ αυτούς που πραγματικά την αγαπάνε για την ομορφιά της και όχι για τον κοσμοπολίτικο χαρακτήρα της, υπάρχουν λύσεις. Δοκιμάστε το Kikis Tavern, γνωστό και ως ταβερνάκι του Αγίου Σώστη για λαχταριστούς μεζέδες στα κάρβουνα και πολλές ακόμα μοναδικές παραδοσιακές γεύσεις. Αντίστοιχα, ωραίους μεσημεριανούς μεζέδες μπορείτε να απολαύσετε και στην ταβέρνα της Φωκού καθώς και στις διάφορες ψαροταβέρνες της Αγίας Άννας για τους λάτρεις του φρέσκου ψαριού. Μια πολύ καλή επιλογή είναι ο Νικόλας που εκτός από φρέσκο ψάρι σερβίρει και σπιτικό και παραδοσιακό φαγητό.

Πιο κοσμοπολίτικη και ακριβή επιλογή είναι η Σπηλιά, την οποία δεν μπορώ παρά να προτείνω, καθώς το setting της είναι πραγματικά εντυπωσιακό. Πολύ ωραία ατμόσφαιρα προσφέρει και το Alemagou, το οποίο βρίσκεται σε έναν ήσυχο κολπίσκο της Φτελιάς και αποτελεί ένα απολαυστικό all day spot για μπάνιο, καφέ, ποτό και φαγητό, για όλα τα γούστα.

Όσο για dinner, δεν θα αναφερθώ καθόλου στα hot spot του νησιού, καθώς λίγο πολύ όλοι τα γνωρίζετε. Άλλωστε ο σκοπός του σημερινού άρθρου είναι περισσότερο να θυμίσω την ομορφιά της Μυκόνου στους «αγανακτισμένους»... Γι’αυτό και θα προτείνω το all time classic μεξικάνικο Appaloosa, το οποίο αγαπώ ιδιαίτερα για το φαγητό του, τα cocktails του αλλά και την υπέροχη αύρα του. Επίσης το Kazarma στο γυαλό αποτελεί μια σχετικά εναλλακτική επιλογή, με ωραίο φαγητό και τιμές σχετικά χαμηλές για τα δεδομένα του νησιού.

Με την ευκαιρία, αν ο δρόμος σας οδηγήσει στη Χώρα της Μυκόνου, αξίζει να εμπλουτίσετε το ταξίδι σας και με λίγο αέρα πολιτισμού, με μια επίσκεψη στα Δύο Χωριά. Πρόκειται για μια νέα πλατφόρμα σύγχρονης τέχνης και πολιτισμού, η οποία μέσα από ένα ζωντανό πρόγραμμα από εκθέσεις, residencies και λοιπές εκδηλώσεις, προωθεί την ελληνική και διεθνή σύγχρονη τέχνη σε ένα ευρύτερο κοινό. Όπως άλλωστε χαρακτηριστικά αναφέρουν οι New York Times, έβαλαν από την άφιξή τους πέρσι στο νησί τη Μύκονο στον παγκόσμιο πολιτιστικό χάρτη!

Επιστρέφοντας στο κομμάτι της εστίασης, για όσους δεν τους απασχολεί το οικονομικό θέμα, η προσφορά στο νησί είναι πραγματικά τεράστια και η ποιότητα ως επί το πλείστον πολύ υψηλή. Αντίστοιχα, τεράστια προσφορά και λύσεις για όλα τα γούστα και τις οικονομικές δυνατότητες υπάρχουν και στη διαμονή. Μπορεί κανείς να μείνει σε απλά ή πολυτελή ξενοδοχεία, σε ενοικιαζόμενα δωμάτια ή πολυτελείς βίλες. 

At the end of the day, it’s Mykonos…!

————

* Της Ειρήνης Συνεφιά. Η Ειρήνη εργάζεται ως δικηγόρος στο χώρο της ναυτιλίας. Ως γνήσια λάτρης των εξορμήσεων, μας ταξιδεύει κάθε εβδομάδα σε έναν νέο προορισμό που αξίζει να επισκεφθούμε.

[a8inea-blog]

Stay Hungry:  Τονοσαλάτα Houdini

Κάθε καλοκαίρι και αποκλειστικά τις ημέρες του καύσωνα, βάζω μπρος μια vintage, δροσερή και αγαπημένη μου συνταγή: Τονοσαλάτα Houdini. Οφείλει το όνομά της στο φίλο μου το Μάρκο που τη βάφτισε έτσι χάρη στις μαγικές τις ιδιότητες: κρύβεται μέσα σε 2 ξεροψημένα ψωμάκια τοστ, εμφανίζεται μέσα σε καταπράσινη σαλάτα, δίνει άλλο τόνο στα κρύα ζυμαρικά, συνοδεύει μοναδικά ούζο, κρασί ή παγωμένη μπύρα, είναι πάρα πολύ νόστιμη, πάρα πολύ light και όλα αυτά κατ’ ευθείαν από το ψυγείο. Μάθετε τα μυστικά της εδώ.

Τονοσαλάτα Houdini προετοιμασία 10' // διατηρείται σε αεροστεγές σκεύος στο ψυγείο για 1 εβδομάδα

Υλικά: 320g τόνος κονσέρβα σε νερό / χυμός 2 λεμονιών / 1/2 σακουλάκι γαλέτα / 12 ελιές καλαμών / 1 μικρό βαζάκι αγγουράκια τουρσί / 2 κ.σ. κάπαρη / 1 χούφτα μαϊντανό / 1 κ.σ. μουστάρδα απαλή / ξύσμα από μισό λεμόνι / 1 γιαούρτι στραγγιστό /1 σφηνάκι αγνό παρθένο ελαιόλαδο / 1/2 κ.γ. αλάτι

Στραγγίζουμε τον τόνο πολύ καλά με τα χέρια μας, τον βάζουμε σε ένα μπολ και τον ζυμώνουμε πολύ καλά μαζί με το χυμό του λεμονιού. Μετά αναμειγνύουμε τη γαλέτα πολύ καλά να πιει όλα τα υγρά. Ψιλοκόβουμε σε κυβάκια μισού εκατοστού τις πίκλες, τις ελιές, την κάπαρη και πολύ ψιλό τον μαϊντανό. Εναλλακτικά τα περνάμε 2-3 γρήγορες βόλτες από το multi εις βάρος όμως της τραγανότητας της σαλάτας. Τα προσθέτουμε στο μπωλ και μαζί τη μουστάρδα, το γιαούρτι, το ξύσμα λεμονιού, το ελαιόλαδο και αλατίζουμε. Ανακατεύουμε καλά με κουτάλι και κλείνουμε σε αεροστεγές τάπερ.

————

* Tης Ιωάννας Γιωτάκη. Η Ιωάννα έχει σπουδάσει graphic & fashion design και όλες οι ενασχολήσεις της πρέπει να ενέχουν δημιουργικότητα αλλιώς βαριέται θανάσιμα. Η αγάπη της για τη μαγειρική ξεκίνησε από έναν παιδικό έρωτα ο οποίος δεν κράτησε πολύ, σε αντίθεση με την ίδια τη μαγειρική που της έμεινε για πάντα. Κάθε δύο εβδομάδες επιλέγει συνταγές από το μονάκριβο ντοσιέ της, μόνο για τους αναγνώστες της αθηΝΕΑς.

[a8inea-blog]

αθηΝΕΑ: Συνέντευξη με το Γιώργο Όμηρο Χρηστάκο

Πήραμε συνέντευξη από τον εικαστικό φωτογράφο και συγγραφέα Γιώργο Όμηρο Χριστάκο, με αφορμή την έκδοση του πρώτου του μυθιστορήματος, Αναζητώντας τα Μονοπάτια της Ψυχής. Οι απαντήσεις που μας έδωσε, για τη δημιουργική διαδικασία, το πεπρωμένο, τη δυνατότητα μας να επιλέγουμε τη θέλουμε στη ζωή μας ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρουσες, όπως άλλωστε και το πρώτο του βιβλίο.

Q: Το "Αναζητώντας τα Μονοπάτια της Ψυχής" είναι το πρώτο σου μυθιστόρημα, αρκετοί από εμάς όμως ξέρουν τη δουλειά σου ως φωτογράφος. Υπήρχαν κοινά σημεία στη δημιουργική διαδικασία μεταξύ συγγραφής και καλλιτεχνικής φωτογραφίας;

A: Κατ’ αρχάς να αναφέρω πως ουσιαστικά και στο βιβλίο ασχολούμαι με θέματα με τα οποία καταπιάνομαι και στην καλλιτεχνική φωτογραφία, αυτά της εσωτερικής αναζήτησης. Η δε εμπειρία της συγγραφής είναι μοναδική και πολύ μοναχική. Και η καλλιτεχνική φωτογραφία είναι μοναχική, εκεί όμως κυκλοφορείς ανάμεσα στον κόσμο. Στην συγγραφή είσαι μόνος απέναντι σε μία οθόνη και με τα χέρια στο πληκτρολόγιο δημιουργείς εσύ κόσμους, τους οποίους και βιώνεις στο έπακρο. Δημιουργείς χαρακτήρες, μπαίνεις μέσα τους, σκέφτεσαι και αισθάνεσαι όπως θα σκέπτονταν και θα αισθάνονταν εκείνοι. Χαίρεσαι και λυπάσαι ανάλογα με αυτά που συμβαίνουν τη στιγμή που δημιουργούνται. Ταξιδεύεις μαζί τους στα μέρη που αυτοί ταξιδεύουν, βλέπεις αυτά που εκείνοι βλέπουν.

Αντίθετα, με την καλλιτεχνική φωτογραφία, κυριολεκτικά ταξιδεύω σε διαφορετικά μέρη αλλά ενώ βιώνω κάθε στιγμή μια ρεαλιστική κατάσταση, προσπαθώ με τον φωτογραφικό φακό, αδιαφορώντας για την πιστή και αντικειμενική αναπαράσταση της πραγματικότητας, να δημιουργήσω ένα παιχνίδι ψευδαισθήσεων. Με τον τρόπο αυτό ο θεατής των έργων μου αφήνει τον κόσμο της αδιάφορης και ασφυκτικής πολλές φορές καθημερινότητας, για να παρασυρθεί στον παράξενο και μαγικό κόσμο των ονείρων! Έτσι η σχέση με τη «γήινη» πραγματικότητα γίνεται προσωπικό θέμα του καθενός, μακριά από κάθε έλεγχο και προσανατολισμό της σκέψης. Και οι δύο τρόποι όμως αποσκοπούν στο να δημιουργήσουν ερεθίσματα στον αναγνώστη και στον θεατή ώστε εκείνος να μπει στην όποια δική του εσωτερική διαδικασία η οποία θα τον οδηγήσει στη αναζήτηση των δικών του μονοπατιών.

Τώρα, όσο και αν φανεί παράξενο, θα έλεγα πως ένα κοινό σημείο με βασικό ρόλο και στις δύο περιπτώσεις, της καλλιτεχνικής φωτογραφίας και της συγγραφής, έχει παίξει η μουσική, η οποία αποτελεί βασικό στοιχείο της ζωής μου. Από μικρή ηλικία η μουσική με ταξίδευε σε διαφορετικούς κόσμους, είναι απόλυτα φυσικό λοιπόν, αυτή να με ταξιδεύει και σε κάθε στιγμή της όποιας δημιουργικής διαδικασίας στην οποία βρίσκομαι. Για την ακρίβεια, θα έλεγα πως μου δημιουργεί τα ανάλογα ερεθίσματα που έχω ανάγκη κάθε στιγμή προκειμένου η δημιουργικότητα να βρει την έκφρασή της.

Q: Το βιβλίο εμπεριέχει μια σειρά από μηνύματα για τον τρόπο που βλέπει κανείς τη ζωή και καταπιάνεται αρκετά με την ιδέα του πεπρωμένου. Ποια είναι η δική σου ματιά στη μοίρα σε σχέση με τη δυνατότητά μας να καθορίζουμε καταστάσεις μέσα από τις επιλογές μας;

A: Σε ό,τι αφορά στην ιδέα του πεπρωμένου θα έλεγα πως δεν πιστεύω σε αυτήν, με την έννοια πως υπάρχει κάτι γραμμένο για τον καθένα από το οποίο δεν μπορεί να ξεφύγει.  

Η άποψή μου είναι πως υπάρχει μία βάση στον πυρήνα του κάθε ανθρώπου που ασφαλώς διαμορφώνει και επηρεάζει την εξέλιξή του. Παράλληλα, στην πορεία της ζωής του ο καθένας από εμάς κινείται ανάμεσα σε όρια που η ανθρώπινη ζωή στην εξέλιξή της έχει βάλει.

Αναφορικά λοιπόν με τη μοίρα νομίζω πως απλώς υπάρχουν κάποια κομβικά σημεία στη ζωή μας από τα οποία ούτως ή άλλως θα περάσουμε. Το ποια θα είναι όμως τα μηνύματα που θα αντιληφθούμε όταν βρεθούμε σε αυτά τα κομβικά σημεία και το πώς θα τα επεξεργαστούμε είναι ασφαλώς προσωπική μας υπόθεση. Πολλές φορές, συμβαίνουν καταστάσεις απλά και μόνο για να μας σπρώξουν προς κάποια συγκεκριμένη κατεύθυνση.

Το θέμα, κατά την άποψή μου, είναι εάν θα καταφέρουμε να "ανοίξουμε" και να δούμε πέρα από τα όρια που η ίδια η ζωή μας έχει βάλει ώστε να κατανοήσουμε πού θέλει να μας οδηγήσει ο εσωτερικός μας εαυτός.

Οι προσωπικές όμως επιλογές είναι αυτές οι οποίες θα διαμορφώσουν τελικά το ταξίδι της ζωής μας και είτε θα μας οδηγήσουν στην εσωτερική ολοκλήρωση είτε όχι.

Q: Ο ήρωας της ιστορίας σου, ο Οδυσσέας, είναι άντρας, του οποίου όμως τη ζωή σημαδεύουν -η καθεμιά με τον τρόπο της- μια σειρά από γυναίκες. Σε προβλημάτισε καθόλου η ισορροπία στις σχέσεις μεταξύ των δύο φύλων όσο έγραφες το βιβλίο;

A: Η αλήθεια είναι πως οι γυναίκες παίζουν καθοριστικό ρόλο στη ζωή του ήρωα. Οι επιλογές του επηρρεάζονται από αυτές. Κάποιες στιγμές μάλιστα χωρίς να το καταλαβαίνει ο ίδιος. Ειδικότερα, στα κομβικά σημεία της ζωής του, εκείνες έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο.

Η σχέση του ήρωα με τη γυναίκα από το παρελθόν του, ακριβώς επειδή οι δικές της επιλογές καθόρισαν τον ίδιο και την εξέλιξη της ζωής του, απαιτούσε μία ιδιαίτερη ανάλυση αλλά και προσοχή. Επίσης, με προβλημάτισε κάπως η διαμόρφωση του χαρακτήρα της γυναίκας που σε αυτή τη φάση της ζωής του βρέθηκε δίπλα του και παίζει σημαντικό ρόλο σε αυτήν. Η προσωπικότητα του ήρωα και οι εμπειρίες του είναι τέτοιες που, για να μπορέσει μία γυναίκα να κερδίσει την καρδιά του, έπρεπε ο δικός της χαρακτήρας και κυρίως η προσωπικότητά της να προσεχθούν ιδιαίτερα. Κυρίως όμως έπρεπε να κρατηθούν οι ισορροπίες εκείνες που θα τεκμηρίωναν την εξέλιξη της ιστορίας.

Q: Ποια στοιχεία του δικού σου χαρακτήρα και της δικής σου ζωής εντοπίζεις στους χαρακτήρες και την ιστορία σου;

A: Η ζωή μου όλη μέχρι σήμερα είναι ένα μεγάλο ταξίδι. Περισσότερα από είκοσι χρόνια στις επιχειρήσεις, με όλα αυτά που η ζωή ενός στελέχους περιλαμβάνει, η μεγάλη στροφή στο χώρο της καλλιτεχνικής φωτογραφίας με τις εκθέσεις σε Ελλάδα και εξωτερικό, τώρα η συγγραφή του πρώτου μου βιβλίου.

Ασφαλώς και υπάρχουν στοιχεία δικά μου στον ήρωα, βιωματικά κυρίως, υπό την έννοια πως και αυτός είναι στο χώρο των επιχειρήσεων με κάποια ανάλογη ζωή. Άλλωστε, έχουν τόσα κοινά σημεία οι ζωές όσων ανθρώπων κάνουν καριέρα σε μεγάλες επιχειρήσεις και ας είναι τελείως διαφορετικοί μεταξύ τους. Ο ορθολογισμός, ο ρεαλισμός, οι φιλοδοξίες, η υπερκινητικότητα, τα πολλά ταξίδια, η έντονη ζωή γενικότερα, είναι στοιχεία του ήρωα τα οποία και εγώ είχα την περίοδο που βρισκόμουν στις επιχειρήσεις.

Παράλληλα, στην εξέλιξη της ιστορίας του βιβλίου, εμφανίζεται και η σχέση του πρωταγωνιστή με την τέχνη, ενώ επέρχεται και σε αυτόν μία ανατροπή ζωής. Από εκεί και πέρα βέβαια είναι μία διαφορετική προσωπικότητα από τη δική μου.

Ταυτόχρονα, κάποια στοιχεία, θα έλεγα κυρίως απόψεις δικές μου για τη ζωή, εμφανίζονται μέσα από τα λόγια ή τις πράξεις άλλων χαρακτήρων του βιβλίου, ενώ χαρακτηριστικά άλλων ανθρώπων που έχω γνωρίσει στη ζωή μου συμπεριλαμβάνονται σε κάποιους από τους ήρωες.

Κλείνοντας, θα ήθελα να αναφέρω πως το βιβλίο δεν είναι αυτοβιογραφικό. Δανείζεται ίσως κάποια στοιχεία και δημιουργείται μία μυθοπλασία προκειμένου να περάσει το βασικό του μήνυμα.

[a8inea-blog]

Around the World in 80 Days: Σύμη

Δεν ξέρω από που να ξεκινήσω και που να τελειώσω για το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος... Ένας τρομερός γαμπρός, μια λαμπερή νύφη, 180 καλεσμένοι γεμάτοι κέφι και χαρά και πίσω από όλη αυτή την ευτυχία, ένας επίγειος παράδεισος: η Σύμη! 

Στην αγκαλιά της Τουρκίας, μα ώρα περίπου από την Ρόδο, βρίσκεται αυτό το πανέμορφο νησάκι των Δωδεκανήσων, το οποίο, αν και μακριά πολύ από την Αθήνα, με δύσκολη σχετικά πρόσβαση, "ξέρει" καλά να αποζημιώνει τον επισκέπτη του από την τυχόν ταλαιπωρία που μπορεί να έχει υποστεί για να φτάσει εκεί. 

Από την είσοδο κιόλας στο λιμάνι, το τοπίο σου κόβει την ανάσα. Πολύχρωμα αρχοντικά σπίτια, άψογα "τοποθετημένα" στον λόφο κρατούν ζωντανό το χρώμα του παρελθόντος και μεταδίδουν την ίδια αίγλη. Ανάμεσά τους ξεχωρίζει ο καθεδρικός ναός του Τιμίου Προδρόμου του 1838, από τον οποίο μπορεί κανείς να απολαύσει μαγευτική θέα του υπόλοιπου γιαλού. Εκεί είχαμε την τύχη να παρακολουθήσουμε το μυστήριο του γάμου στον οποίο παρευρεθήκαμε, με φόντο την καλοκαιρινή πανσέληνο. 

Κάτω στο λιμάνι μπορείτε να περπατήσετε στο πέτρινο γεφυράκι και λίγο παραπέρα να παρατηρήσετε το επιβλητικό ρολόι του 1881 που αποτελεί το σήμα κατατεθέν του νησιού. Εκεί γύρω θα βρείτε και τα γραφικά ταβερνάκια όπου επιβάλλεται να δοκιμάσετε συμιακό γαριδάκι, καθώς και άλλους φρεσκότατους ψαρομεζέδες. Εμείς πήγαμε στον Παντελή και το Μάνο, δύο εξαιρετικές επιλογές για ψαροφάγους. Για όσους επιθυμούν διεθνή κουζίνα, και συγκεκριμένα ιταλική, εξίσου καλής ποιότητας είναι και το La Vaporetta. Για ποτό μπορείτε να απολαύσετε ποιοτικά cocktails στο Τσάτι, καθώς και ποτά με ελληνική μουσική υπόκρουση στο Los. 

Στα διάφορα σοκάκια βρίσκονται και τα καταλύματα του νησιού. Αν έπρεπε να βρω κάτι αρνητικό για τη Σύμη, θα ήταν η έλλειψη πολλών επιλογών για διαμονή. Σε κάθε περίπτωση όμως, για να αποφύγετε τις δυσάρεστες εκπλήξεις και να απολαύσετε τις διακοπές σας με άνεση, προτείνω να επιλέξετε το ξενοδοχείο Αλίκη, το Ιαπετός ή το Ντόριαν. 

Όσο για το μπάνιο, το οποίο επιβάλλεται λόγω της αυξημένης ζέστης, φεύγουν κάθε ώρα καραβάκια από το λιμάνι, με προορισμό τις διάφορες παραλίες του νησιού. Για όσους αντέχουν τον ήλιο, δεν υπάρχει καλύτερη επιλογή από τον Αϊ-Γιώργη Δυσάλωνα. Η Νανού είναι επίσης πολύ όμορφη παραλία και η Αγία Μαρίνα ενδείκνυται για οικογένειες με παιδιά. Τα καραβάκια θα σας δώσουν την ευκαιρία να θαυμάσετε ξανά και ξανά την ξεχωριστή αρχοντιά του νησιού. 

Θα ομολογήσω ότι με τις εκδηλώσεις του γάμου δεν κατάφερα να επισκεφτώ τον πασίγνωστο Ταξιάρχη Μιχαήλ τον Πανορμίτη. Ενημερώθηκα όμως από τους ντόπιους ότι υπάρχει μια διάχυτη ενέργεια στο ναό την οποία όλοι αξίζει να βιώσουμε τουλάχιστον μια φορά. Τους υποσχέθηκα ότι την επόμενη φορά δεν θα παραλείψω να πάω. Για όσους δεν τον γνωρίζουν, διάσημος για τα θαύματά του, ο Πανορμίτης αποτελεί μεγάλο προσκύνημα στο Αιγαίο. Η μονή υπάρχει από το 15ο αιώνα και η εικόνα του Ταξιάρχη Μιχαήλ θεωρείται θαυματουργή. Δίπλα στο μοναστικό συγκρότημα, υπάρχουν κελιά τα οποία διατίθενται για φιλοξενία...

Αφήνω για το τέλος τη φοβερή εντύπωση που μου έκαναν οι κάτοικοι της Σύμης, των οποίων η φιλοξενία με έκανε να νιώσω περήφανη που είμαι Ελληνίδα!

————

* Της Ειρήνης Συνεφιά. Η Ειρήνη εργάζεται ως δικηγόρος στο χώρο της ναυτιλίας. Ως γνήσια λάτρης των εξορμήσεων, μας ταξιδεύει κάθε εβδομάδα σε έναν νέο προορισμό που αξίζει να επισκεφθούμε.

[a8inea-blog]

Παναγιώτης Βλάχος: No Lessons Learned

Ήταν το 2005 όταν Γάλλοι και Ολλανδοί καταψήφισαν το σχέδιο Ευρωσυντάγματος και έβαλαν το φεντεραλιστικό όνειρο στο ψυγείο. Τις εντυπώσεις είχαν κερδίσει και τότε οι ευρωσκεπτικιστές, με την εικόνα του "Πολωνού υδραυλικού" που θα έπαιρνε τις δουλειές της μεσαίας τάξης να γίνεται στη συνέχεια σημαία των ακροδεξιών. 

Κάπως έτσι η Ευρωπαϊκή Ένωση μπήκε σε μια νωχελική περίοδο αναστοχασμού για το μέλλον της, ενώ η Συνθήκη τελικά ψηφίστηκε από τα κοινοβούλια, χωρίς άλλα δημοψηφίσματα. Στοχάστηκε αρκετά η Ευρώπη; Μάλλον όχι. Όσα ακολούθησαν από το 2007 δείχνουν ότι πρόκειται για μια δύναμη ήπιας ισχύος, που ξυπνά μόνο για να διαχειριστεί κρίσεις, όχι να τις προλάβει. 

Ο ρόλος των ευρωπαϊκών οργάνων υποβαθμίστηκε και τη σκυτάλη πήραν οι κυβερνήσεις, ενώ η γενικευμένη οικονομική στασιμότητα, η αποβιομηχάνιση και η μετανάστευση διεύρυναν το χάσμα ανάμεσα σε κερδισμένους και χαμένους από τα ανοιχτά σύνορα και την ανοιχτή οικονομία. Για τους δεύτερους, Ευρωπαϊκή Ένωση και ανοιχτά σύνορα σημαίνουν ότι "κάποιος ξένος θα έρθει να μας πάρει τις ήδη λιγοστές δουλειές". Χωρίς πειστικές απαντήσεις, η τάση που θέλει "τη χώρα μας πίσω" θεριεύει από το Βορρά μέχρι το Νότο. 

Από την άλλη όμως, οι Βρετανοί ήταν πάντα με το ένα πόδι έξω από την Ένωση. Διεκδικούσαν (και λάμβαναν) προνομιακή μεταχείριση, ενώ απολαμβάνοντας τα οφέλη της Ενιαίας Αγοράς, υπονόμευαν την πολιτική ένωση και λειτουργούσαν ως μπαλαντέρ στην ισορροπία ισχύος μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας. Επίσης, σε αντίθεση με τη συντριπτική πλειοψηφία των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής 'Ενωσης, τα δύο μεγάλα κόμματα της Βρετανίας ήταν εσωτερικά διαιρεμένα απέναντι στην Ένωση. 

Το δημοψήφισμα ήρθε σε λάθος στιγμή και ήταν το κόστος της επιπόλαιης και στενόμυαλης τακτικής του Cameron από το 2013, ώστε να "στριμώξει" εκλογικά το UKIP. Τι μέλλει γενέσθαι λοιπόν; Το πιο πιθανό είναι ότι Βρετανία και Ευρωπαϊκή Ένωση θα καταλήξουν σε μια νέα ειδική σχέση που θα διατηρήσει τον οικονομικό ομφάλιο λώρο μεταξύ τους. Αν όμως αυτή καθυστερήσει και μοιάζει πολύ με τη σημερινή κατάσταση, τότε και άλλοι θα μπουν στον πειρασμό να πειραματιστούν με "αναίμακτες" ειδικές σχέσεις. 

Αυτό είναι ένα σενάριο που απεύχεται ο σημερινός (συντηρητικός) πυρήνας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όμως είναι εξαιρετικά δύσκολο αυτοί που συνευθύνονται για τη θεσμική, οικονομική και κοινωνική κρίση της Ε.Ε. να συγκρατήσουν την αλλαγή της. Η Ευρώπη μπαίνει απρόθυμα σε άλλη μια κρίση, για την οποία δεν ήταν προετοιμασμένη.

————

* Του Παναγιώτη Βλάχου. Ο Παναγιώτης Βλάχος είναι νομικός και πολιτικός επιστήμονας, επικεφαλής της κίνησης "Μπροστά" και συνιδρυτής του Vouliwatch.

[a8inea-blog]

Around the World in 80 Days: Σαντορίνη

Photo: The Vasilicos - Caldera Heritage Suites

Όσο πολυταξιδεμένος κι αν είναι κανείς, κάποια μέρη πρέπει να περιμένεις να τα επισκεφτείς στο σωστό χρόνο και πάνω από όλα με τους σωστούς ανθρώπους... Περίμενα μέχρι τα 23 μου λοιπόν για να βρω το κατάλληλο timing και την ιδανική παρέα για να επισκεφτώ τον επίγειο παράδεισο της Σαντορίνης. Έτσι όμως κατάφερα να ζήσω την τέλεια εμπειρία και να λατρέψω το νησί, όπως ακριβώς του αξίζει. 

Έχω αναζητήσει ξεχωριστά τοπία και έχω βιώσει ειδυλλιακά ηλιοβασιλέματα σε πολλά διαφορετικά σημεία του κόσμου, αυτό όμως που σου προσφέρει η Καλντέρα της Σαντορίνης δεν το βρίσκεις πουθενά. Εκατοντάδες άνθρωποι μαζεύονται στις σκεπές της Οίας για να απολαύσουν με δέος τα χρώματα του ήλιου πριν χαθεί στον ορίζοντα, αφήνοντας πίσω του ένα συναίσθημα πραγματικής κατάνυξης. Ήμουν επιφυλακτική για το τι θα αντιμετωπίσω - άλλωστε όταν έχεις ακούσει τόσα πολλά για ένα μέρος, ο πήχης ανεβαίνει ψηλά και η απογοήτευση δεν είναι δύσκολο να επέλθει. Στην προκειμένη περίπτωση όμως, όχι απλά δεν ένιωσα απογοήτευση, αλλά αντιθέτως, ενθουσιάστηκα τόσο που συμμετείχα μέχρι και στο γραφικό χειροκρότημα που παραδοσιακά συνοδεύει το τελείωμα του ηλιοβασιλέματος!

Με το που χαθεί ο ήλιος, ο κόσμος αρχίζει και κινείται προς τα γύρω εστιατόρια για να απολαύσει την τοπική γαστρονομία. Εγώ θα σας πρότεινα να κινηθείτε λίγο πιο εναλλακτικά και να κατεβείτε τα σκαλάκια που οδηγούν στο Αμμούδι, ένα γραφικό λιμανάκι κάτω από την Οία. Εκεί θα βρείτε διάφορες ψαροταβέρνες, εκ των οποίων έχουμε ξεχωρίσει το Δημήτρη για την άριστη ποιότητα φαγητού του και το εξυπηρετικό προσωπικό του. Εάν η κατάβαση αυτή φαντάζει μια ταλαιπωρία, μπορείτε να παραμείνετε στην Οία και να δειπνήσετε στο all time classic 1800, το οποίο έχει κερδίσει μεταξύ άλλων και δύο Χρυσούς Σκούφους. 

Πέρα από την Οία, μπορεί κανείς να απολαύσει το ωραίο ηλιοβασίλεμα καθώς κι ένα ρομαντικό δείπνο και σε άλλα σημεία της καλντέρας, όπως στο Ημεροβίγλι, τα Φηρά και το Φηροστεφάνι. Ξακουστά εστιατόρια στα Φηρά είναι ο Κουκούμαβλος και το Ασύρτικο. 

Όσο για την υπόλοιπη μέρα σας πριν από το ηλιοβασίλεμα, εάν επισκεφτείτε το νησί τους θερινούς μήνες, προτείνω την παραλία του Περίβολου, όπου σε έκταση 10 χιλιομέτρων θα βρείτε ήσυχα, αλλά και πιο κοσμικά σημεία να απολαύσετε το μπάνιο σας. Εμείς συνήθως καθόμαστε μπροστά στο beach bar Wet Stories. Εξίσου καλά είναι και το Seaside και Άνεμος. Για τους πιο μοναχικούς τύπους προτείνω τη παραλία Βλυχάδα όπου έχει μόνο ένα αλλά πολύ ατμοσφαιρικό beach bar, το Theros. 

Εάν ο καιρός δεν είναι για μπάνιο και έχετε διάθεση για κάποια δραστηριότητα, τολμήστε την δίωρη πεζοπορία στο μονοπάτι που ενώνει τα Φηρά και το Ημεροβίγλι με την Οία. Το έκανα πρώτη φορά πέρυσι, και η εμπειρία ήταν ανεπανάληπτη. 

Η Σαντορίνη είναι γνωστή και για τον οινοτουρισμό της. Must-visit οινοποιεία είναι το κτήμα Σιγάλα καθώς και το Vassaltis. Το πρώτο λειτουργεί στη Σαντορίνη από το 1991, ενώ το Vassaltis έκανε το ντεμπούτο του το 2014, με ένα πραγματικά ιδιαίτερο Ασύρτικο που πλέον δεν λείπει ποτέ από τα τραπέζια μας. 

Μετά από ένα χαλαρωτικό wine tasting και έχοντας ξεφύγει από την τουριστική περιοχή της καλντέρας, σας προτείνω να δοκιμάσετε δύο αγαπημένα ταβερνάκια, τα οποία τιμώ αυστηρά κάθε φορά που επισκέπτομαι το νησί: το Ψαράκι και το Μεταξύ μας. Σας εγγυώμαι ότι θα τα λατρέψετε! 

Όσο για το που θα μείνετε, η διαμονή στη Σαντορίνη δεν απογοήτευσε ποτέ κανέναν. Προτείνω ανεπιφύλακτα το boutique ξενοδοχείο Vasilicos, το οποίο μέχρι πρότινος ήταν από τις πιο φιλόξενες εξοχικές κατοικίες του νησιού. Μετατράπηκε σε ξενοδοχείο το 2015, για να φιλοξενήσει ακόμη περισσότερο κόσμο, ο οποίος θα έχει την ευκαιρία να απολαύσει τόσο τις πολυτελείς παροχές του όσο και τη ζεστασιά που έχει να προσφέρει. 

Καλή... Σαντορίνη!

————

* Της Ειρήνης Συνεφιά. Η Ειρήνη εργάζεται ως δικηγόρος στο χώρο της ναυτιλίας. Ως γνήσια λάτρης των εξορμήσεων, μας ταξιδεύει κάθε εβδομάδα σε έναν νέο προορισμό που αξίζει να επισκεφθούμε.

[a8inea-blog]

Stay Hungry: Αυθεντική Ιταλική Πίτσα

Δεν μπορώ να σας περιγράψω με λόγια την αγάπη μου για πίτσα: την αυθεντική ιταλική πίτσα με την πολύ λεπτή, ανεπαίσθητα τραγανή ζύμη, τη γλυκιά αλλά και υπόξινη σάλτσα της φρέσκιας ντομάτας αρωματισμένη με το βασιλικό, την απαλά λιωμένη μοτσαρέλα. Και, δυστυχώς, κατά τη γνώμη μου είναι ελάχιστα τα εστιατόρια στην Ελλάδα όπου μπορεί να βρει κανείς αυθεντική ιταλική πίτσα. 

Στο τελευταίο μου ταξίδι στη Ρώμη, κοντά στην Piazza Navona είχα την τύχη να πιάσω κουβέντα με έναν pizzaiolo. Του εξέθεσα το παράπονό μου περί έλλειψης αυθεντικής ιταλικής πίτσας και βρέθηκα να τον παρακαλάω να μετακομίσει στη χώρα μας και να ανοίξει pizzeria! Θες γιατί με συμπάθησε, θες γιατί ήθελε να με ξεφορτωθεί, μου ξεφούρνισε τη συνταγή που θα μοιραστώ σήμερα μαζί σας: Αυθεντική Ιταλική Πίτσα. 

Βέβαια, ας μη γελιόμαστε, ακόμη κι η καλύτερη συνταγή δεν μπορεί να υποκαταστήσει το ψήσιμο στον ξυλόφουρνο. Παρ’ όλα αυτά και μετά από αρκετές πίτσες εδώ στο σπίτι, σας παραθέτω τα 4 tips που θεωρώ απαραίτητα: (1) Αλεύρι τύπου 00, το ειδικό για πίτσα, (2) Πολύ καλά προθερμασμένος φούρνος στο φουλ, (3) Ψήσιμο στο ειδικό μεταλλικό ταψάκι με τις τρύπες στη βάση, και (4) Προσθήκη του τυριού τα τελευταία 2’ πριν βγάλουμε την πίτσα από το φούρνο. Ακολουθεί η συνταγή όπως την αγαπώ εγώ, με ντομάτα, μοτσαρέλα, πιπεριές και μανιτάρια, αλλά φυσικά υπάρχουν άπειρες επιλογές σε toppings. Allora, ecco la ricetta!

Αυθεντική Ιταλική Πίτσα 6 άτομα-6 πίτσες // προετοιμασία 45’ // ψήσιμο από 10’ η πίτσα

Υλικά:

Για τη ζύμη... 500 gr αλεύρι τύπου 00 (θα το βρείτε σε αρκετά supermarket) / ½ κ.γ. αλάτι / 15 γρ. φρέσκια μαγιά / 250 ml χλιαρό νερό

Για τη σάλτσα ντομάτας... 2 μεγάλες, ώριμες ντομάτες αποφλοιωμένες και χωρίς σπόρια, πολτοποιημένες στο multi, 1 ποτηράκι κρασιού passata, 1 κ.σ. ελαιόλαδο, 1 πρέζα ζάχαρη, 1 πρέζα αλάτι, 5-6 φύλλα πλατύφυλλου φρέσκου βασιλικού ψιλοκομμένα

Toppings...15 μικρά μπαλάκια μοτσαρέλας (bocconcini) κομμένα στη μέση, 400 gr. τριμμένη μοτσαρέλα, 7-8 μανιτάρια champignon κομμένα σε φέτες / 2-3 μεγάλες πιπεριές της αρεσκείας σας κομμένες σε λεπτές μισές ροδέλες

Ξεκινάμε με τη ζύμη. Τοποθετούμε το χλιαρό νερό σε ένα μεγάλο μπολ. Διαλύουμε στο νερό καλά τη μαγιά με το χέρι μας. Προσθέτουμε στο μπολ σιγά-σιγά το αλεύρι και το αλάτι ανακατεύοντας/ζυμώνοντας με το χέρι μας. Θέλουμε να έχουμε ένα ζυμάρι μαλακό, αλλά να μην κολλάει στα χέρια, γι’ αυτό ίσως χρειαστεί να συμπληρώσουμε λίγο αλεύρι ακόμα. Το βγάζουμε σε ελαφρώς αλευρωμένο πάγκο και συνεχίζουμε το ζύμωμα εκεί. Το ξαναβάζουμε στο μπολ, το σκεπάζουμε με πετσέτα και το αφήνουμε να διπλασιάσει τον όγκο του για 30’ περίπου.

Ανάβουμε το φούρνο στο τέρμα να προθερμανθεί πολύ καλά.

Συνεχίζουμε με τη σάλτσα. Σε ένα μεγάλο αντικολλητικό τηγάνι και σε μέτρια προς δυνατή φωτιά βάζουμε το λάδι και ρίχνουμε μέσα όλα τα υλικά της σάλτσας εκτός από το βασιλικό. Βράζουμε και ανακατεύουμε μέχρι να δέσει ελαφρώς. Κατεβάζουμε από τη φωτιά και ρίχνουμε μέσα το βασιλικό ανακατεύοντάς τον ελαφρά.

Αφού έχει φουσκώσει το ζυμάρι το ξανατοποθετούμε σε αλευρωμένο πάγκο και το ζυμώνουμε και πάλι. Το πλάθουμε σε ένα μπαστούνι και το κόβουμε σε 6 ισομεγέθη κομμάτια.

Παιρνουμε το πρώτο κομμάτι και το ανοίγουμε με τον πλάστη στη διάμετρο του ταψιού. Για να καλύψει το ταψί, η ζύμη θα γίνει πολύ λεπτή. Για το τέλειο ψήσιμό της είναι απαραίτητο το ειδικό μεταλλικό ταψάκι με τις τρύπες στη βάση που θα βρείτε εύκολα σε καταστήματα με είδη κουζίνας. Τοποθετούμε με προσοχή τη ζύμη στο ταψάκι, βάζουμε από πάνω σάλτσα μέχρι την άκρη και τα μανιτάρια με τις πιπεριές και το βάζουμε στο φούρνο για 8’. Μετά συμπληρώνουμε τα τυριά και συνεχίζουμε το ψήσιμο για 2’. Η πίτσα βγαίνει μοσχομυριστή και την τρώμε ζεστή. Συνεχίζουμε με τον ίδιο τρόπο και με τις υπόλοιπες ζύμες.

Σε περίπτωση που δεν θέλουμε να φτιάξουμε όλες τις πίτσες μονομιάς, τυλίγουμε τις ζύμες σε wrap και τις τοποθετούμε στο ψυγείο μέχρι 2 ημέρες ή στην κατάψυξη μέχρι 6 μήνες. Τις ζύμες του ψυγείου τις αφήνουμε να έρθουν σε φυσική θερμοκρασία και τις ξαναζυμώνουμε στον πάγκο προτού τις χρησιμοποιήσουμε, ενώ τις ζύμες της κατάψυξης τις αφήνουμε πρώτα να ξεπαγώσουν καλά και να έρθουν κι αυτές σε φυσική θερμοκρασία.

————

* Tης Ιωάννας Γιωτάκη. Η Ιωάννα έχει σπουδάσει graphic & fashion design και όλες οι ενασχολήσεις της πρέπει να ενέχουν δημιουργικότητα αλλιώς βαριέται θανάσιμα. Η αγάπη της για τη μαγειρική ξεκίνησε από έναν παιδικό έρωτα ο οποίος δεν κράτησε πολύ, σε αντίθεση με την ίδια τη μαγειρική που της έμεινε για πάντα. Κάθε δύο εβδομάδες επιλέγει συνταγές από το μονάκριβο ντοσιέ της, μόνο για τους αναγνώστες της αθηΝΕΑς.

[a8inea-blog]

Why Read: Ελένη Ανδρεάδη

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος χθες, αναλογιστήκαμε κι εμείς στην αθηΝΕΑ τον πλανήτη που μας φιλοξενεί και μας ανέχεται. Είναι εύκολο να ξεχνάμε πως μικρές αλλαγές στον τρόπο ζωής μας μπορούν να προστατεύσουν τον κόσμο μας και να τον διατηρήσουν για του απογόνους μας, υπάρχει όμως μια συγγραφέας παιδικών βιβλίων που δεν το ξεχνά ποτέ! 

Πρόκειται για την Ελένη Ανδρεάδη, ιδρύτρια της ΜΚΟ Πράκτορες του Πλανήτη, και δημιουργό δύο άκρως διασκεδαστικών βιβλίων -Γίνε Πράκτορας του Πλανήτη και Πράκτορες του Πλανήτη: Η Εκδίκηση του Πουφ- τα οποία έχουν καταφέρει να βρουν τη χρυσή τομή μεταξύ ευφάνταστης, διαδραστικής αφήγησης και εκπαιδευτικού μηνύματος. 

Με την έξυπνη ιστορία και τις τρομερά μοντέρνες εικονογραφήσεις τους, καταφέρνουν να "αναθέσουν" στα παιδιά-αναγνώστες την πλοκή και άρα και την εξέλιξη της ιστορίας που αφορά το μέλλον του πλανήτη μας. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε το γεγονός ότι οι ιστορίες των βιβλίων ενώνονται άρρηκτα με την εκπαιδευτική δουλειά των Πρακτόρων στα σχολεία της χώρας μας, αγγίζοντας δεκάδες χιλιάδες παιδιά με το μήνυμα της αειφόρου ανάπτυξης. 

Ρωτήσαμε την Ελένη Ανδρέαδη 4 ερωτήσεις - τις απαντήσεις της θα τις βρείτε παρακάτω. Κι αν έχετε παιδιά ή μικρούς φίλους, κάντε τους το δώρο της περιβαλλοντολογικής συνείδησης φέτος το καλοκαίρι.

Q: Η παιδική λογοτεχνία είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση, αφού εμπεριέχει πέρα από την τέχνη και την αφήγηση, και τη δυνατότητα να ασκήσει σημαντικό αντίκτυπο στους αναγνώστες της. Ποιο είναι το μυστικό σου, ως αφηγήτρια, για να καταφέρεις να βρεις τη χρυσή τομή μεταξύ ιστορίας και οικολογικής συνείδησης στους "Πράκτορες του Πλανήτη":

A: Παρόλο που αισθάνεται κανείς το βάρος μιας σημαντικής ευθύνης γνωρίζοντας ότι γράφει ένα βιβλίο που θα διαβαστεί από παιδιά, και μάλιστα ένα βιβλίο με εκπαιδευτικά μηνύματα, η αναζήτηση αυτής της χρυσής τομής δεν με απασχολεί όταν γράφω. Η κύρια μέριμνά μου είναι να αφήσω την πιο παιδική πτυχή της έμπνευσης και του ανθρώπινου βιώματος να ελιχθεί και να με καθοδηγήσει. 

Αλλά, αυτό που συμβαίνει, είναι ότι αυτή η συζήτηση με τον εαυτό μου που λαμβάνει χώρα κατά τη διάρκεια της δημιουργίας του κειμένου είναι πλέον πιο ώριμη και ανήσυχη, καθώς τώρα έχω αυτές τις γνώσεις για τα περιβαλλοντικά προβλήματα του πλανήτη μας, τη συνείδηση που αναφέρετε, και θέλω να εκθέσω τον προβληματισμό μου σε αυτό τον "παιδικό" κόσμο και να τον συζητήσω σε αυτό το επίπεδο. Οπότε η ισορροπία έρχεται μόνη της, αβίαστα. Το παιδί μέσα μου ρωτά ερωτήσεις, σύντομα μου λέει φτάνει πια από αυτό, ας γελάσουμε λίγο πάλι και κάπως έτσι προχωράμε χέρι-χέρι...

Q: Τα βιβλία σου, και ιδιαίτερα "Η Εκδίκηση του Πουφ", παρουσιάζονται όχι απλά ως μια ιστορία την οποία τα παιδιά παρακολουθούν, αλλά μια διαδραστική εμπειρία την οποία γνωρίζουν μέσω του βιβλίου. Οι αναγνώστες συμμετέχουν άμεσα και βιώνουν την πλοκή, πράγμα που εντείνει την επένδυσή τους στην ιστορία. Ποιος ο ρόλος του βιβλίου ως όχημα της ιστορίας και της διαδραστικότητας; Γιατί επέλεξες τα βιβλία και όχι κάποιο άλλο μέσο επικοινωνίας;

A: Ο αναγνώστης ενός βιβλίου είναι συνήθως ο παθητικός αποδέκτης μιας ιστορίας. Στο δικό μου βιβλίο ήθελα ο μικρός αναγνώστης να αισθάνεται πρωταγωνιστής, όπως πρέπει να μη ξεχνάμε ότι είμαστε πρωταγωνιστές της ζωής μας και ότι σίγουρα πρέπει να γίνουμε πρωταγωνιστές στο να βάλουμε ένα λιθαράκι και να βελτιώσουμε τον πλανήτη μας. Πρόσφατα στο Μουσείο Μπενάκη παρακολούθησα τη Μαρίνα Αμπράμοβιτς να μιλάει για το performance art και την πεποίθηση που έχει η ίδια -και εδώ μεταφέρω το νόημα και όχι ακριβώς τα λόγια της- ότι για να μείνουν επίκαιρα τα μουσεία πρέπει μια επίσκεψη να σε αλλάξει εκείνη τη στιγμή, να είναι δηλαδή ένα βίωμα και όχι απλά κάτι που θα δεις και θα περάσει επιφανειακά μονάχα απο την κριτική επεξεργασία του πολυάσχολου μυαλού σου. 

Δεν πρόκειται για μια απλά θεωρητική αντίληψη: για να επιστρέψω και στην ερώτηση σας, στη μάθηση και την εκπαίδευση η έρευνα έχει δείξει οτι όσο περισσότερες αισθήσεις χρησιμοποιεί κανείς, τόσο καλύτερα θα συγκρατήσει αυτό που μαθαίνει. Για αυτό η υιοθέτηση ρόλων χρησιμοποιείται συχνά στη βιωματική εκπαίδευση διότι διεγείρει περισσότερες αισθήσεις και προκαλεί την χρήση πολλών δεξιοτήτων. Στη σειρά βιβλίων Πράκτορες του Πλανήτη, τοποθετώντας τον αναγνώστη μέσα στην πλοκή, ο στόχος μου είναι να βρίσκεται αυτός συνεχώς σε εγρήγορση, αλλά και ταυτόχρονα να καταλάβει οτι το θέμα προστασίας του πλανήτη τον αφορά απόλυτα. Η ελπίδα μου είναι οτι η περιπέτεια στην οποία μου κάνει την τιμή να συμμετάσχει, θα του κρατήσει παρέα για λίγο περισσότερο χρόνο αφού έχει κλείσει το βιβλίο, ίσως και να του αλλάξει τη συμπεριφορά.

Q: Υπάρχουν κάποια βιβλία που σε επηρέασαν, είτε ως παιδί είτε ως μεγάλη, και τα οποία αποτέλεσαν έμπνευση για τη δουλειά σου με τους "Πράκτορες"; 

A: Διαβάζω φανατικά, σχεδόν όλα τα είδη βιβλίων, συμπεριλαμβανομένης φυσικά της παιδικής και νεανικής λογοτεχνίας και ομολογώ οτι τα καλά βιβλία σε επηρεάζουν και αφήνουν ένα αποτύπωμα πάνω σου, κάποιες φορές βαθύ και συνειδητό, άλλες περαστικό ή υποσυνείδητο. Δεν μπορώ όμως να σκεφτώ κάποιο βιβλίο που να ενέπνευσε τους Πράκτορες του Πλανήτη. Αυτό που με επηρέασε σίγουρα ιδιαίτερα είναι οι εμπειρίες που έχω μέσω της μη-κερδοσκοπικής οργάνωσης που έχω ιδρύσει, ομώνυμη της σειράς του βιβλίου, τους Πράκτορες του Πλανήτη. Μέσα απο τα προγράμματα βιωματικής εκπαίδευσης που δημιούργησα εκεί, αρχικά μόνη μου και πλέον σε συνεργασία με καταπληκτικούς συνεργάτες, εκπαιδευτικούς και περιβαλλοντολόγους, τα παιδιά γίνονται μυστικοί πράκτορες για να σώσουν τον πλανήτη μας. Κάθε χρόνο υλοποιούμε περιβαλλοντικές αποστολές για το δάσος, την θάλασσα, τα απορρίματα κ.ά., με πάνω απο 12.000 παιδιά σε όλη τη χώρα. Η επαφή με τα παιδιά, ο παλμός και η μουσικότητα του τι βρίσκουν αστείο ή όχι, ποια μυστικά στοιχεία τους συναρπάζουν καθώς επιλύουν μυστήρια και αποστολές – αυτό το βίωμα νομίζω είναι η μεγαλύτερη έμπνευση και οδηγός για αυτά τα βιβλία.

Q: Η εικονογράφηση ενός παιδικού βιβλίου μπορεί να είναι αποφασιστικός παράγοντας για το αν το βιβλίο θα αγαπηθεί από αναγνώστες. Τα βιβλία σου έχουν καταπληκτικές εικονογραφήσεις, οι οποίες διατηρούν μεν την παιδικότητά τους αλλά χωρίς να "γλυκαίνουν" ή να απλοποιούν την ιστορία. Δουλεύεις στενά με τον Στέφανο Κολτσιδόπουλο για τις εικονογραφήσεις;

A: Απόλυτα. Δουλεύουμε πολύ στενά, αλλά και εύκολα, φυσικά. Από την πρώτη συνάντηση είχαμε πλήρη σύμπνοια απόψεων και γούστου, και ήταν ο μόνος εικονογράφος που είδα για το πρότζεκτ. Στα μαθήματα δημιουργικής γραφής σε συμβουλεύουν να δημιουργήσεις ήρωες με τους οποίους να μπορεί ο αναγνώστης να ταυτιστεί, όσο απεχθείς κι αν είναι (και διανύουμε την εποχή του anti-hero, από το Despicable Me μέχρι το Breaking Bad - τα παραδείγματα είναι άφθονα) και χωρίς «βαρύ χέρι» που να απωθεί τον αναγνώστη. Για εμένα, ο Στέφανος πετυχαίνει ακριβώς αυτό με τις εικόνες του για όλους τους χαρακτήρες, καλούς ή κακούς. Σε προσκαλεί να τους αγαπήσεις και να δεις τον εαυτό σου μέσα τους. Έχει δε και το σπάνιο προσόν – κάτι που ακόμα δεν καταλαβαίνω με τι μυστήρια αλχημεία ή μαγεία αναδύεται – ώστε να μπορεί με λίγες πινελιές και γραμμές να φτιάχνει ένα σκίτσο που να σε κάνει να ξεκαρδίζεσαι στα γέλια... Αισθάνομαι πολύ τυχερή που τον συνάντησα μέσω ενός κοινού μας φίλου και συνδημιουργήσαμε αυτά τα βιβλία.

———

* Της Αναστασίας Διακάκη. Η Αναστασία είναι βιβλιοφάγος-χορτοφάγος και στον ελεύθερο της χρόνο δουλεύει ως γλωσσολόγος στον χώρο της τεχνολογίας. Μέσα από τη στήλη Why Read μας μιλά κάθε εβδομάδα για τα βιβλία που αγαπά.

[a8inea-blog]

Around the World in 80 Days: Μαυρίκιος

Πέρασα το Σαββατοκύριακο ξεθάβοντας παλιές φωτογραφίες... Όταν ανατρέχει κανείς στο παρελθόν τα συναισθήματα είναι πάντα ανάμεικτα - μπορεί να σε πιάσει γέλιο, συγκίνηση, μελαγχολία ή και όλα μαζί ταυτόχρονα! Νιώθεις κάπως τρελός και εννοείται άθελα σου θα ξεστομίσεις "τι ωραία που ήταν τότε", έστω κι αν για κάποιους τώρα είναι καλύτερα! Όπως και να 'χει, το παρελθόν και οι αναμνήσεις έχουν πάντα την γλύκα τους... Έφτασα λοιπόν μέχρι το 1995 και αποφάσισα να σας γράψω για ένα ιδιαίτερο μέρος για εμένα, τον Μαυρίκιο. 

Παρά το μικρό της ηλικίας μου τότε, θυμάμαι σαν τώρα τον ενθουσιασμό που μου προκάλεσε ο ζωηρός βυθός των θαλασσών του, με τα εξωτικά ψάρια να ελίσσονται ανάμεσα στα κοράλλια καθώς και η χρωματιστή γη στη περιοχή Chamarel, όπου ένα ιδιαίτερο γεωλογικό φαινόμενο κάνει την άμμο και την ηφαιστειακή στάχτη να δίνουν ένα περίεργο χρώμα στο έδαφος. 

Για όσους λοιπόν δεν τον γνωρίζουν, ο Μαυρίκιος είναι ένα μικρό νησάκι στον Ινδικό Ωκεανό και συγκεκριμένα ανατολικά της Μαδαγασκάρης. Αποτελεί ένα χαρούμενο μωσαϊκό πολιτισμών, καθώς Ινδοί, Ευρωπαίοι, Κρεολοί, Κινέζοι, Αφρικανοί και Μουσουλμάνοι ζουν εκεί αρμονικά και φτιάχνουν μια γοητευτική ατμόσφαιρα μέσα από τα διαφορετικά τους έθιμα, τις τοπικές γιορτές, τους χορούς και τις γεύσεις. 

Η προγιαγιά μου ανήκε στους Ευρωπαίους που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν εκεί, οπότε περιέργως έχω και κάποιου είδους καταγωγή από αυτό το πανέμορφο μέρος! Το κύριο χαρακτηριστικό του Μαυρικίου είναι η φύση του: μια καταπληκτική ποικιλία πανίδας, παρθένα, απάτητα δάση στο εσωτερικό της ενδοχώρας και εξωτικές παραλίες. 

Θα παραδεχτώ ότι το Πορτ Λουίς, η πρωτεύουσα του νησιού, δεν έχει πολλά να προσφέρει, αλλά αξίζει να το επισκεφτείτε για τις υπαίθριες αγορές του. Σε κάθε περίπτωση όμως δεν πρέπει να σας κλέψει χρόνο από την εξερεύνηση των φυσικών θησαυρών του νησιού. 

Επισκεφτείτε την παραλία Riambel με την ολόλευκη άμμο και τους κοκοφοίνικες καθώς και την εκπληκτική παραλία Poudre d' or. Επίσης μη παραλείψετε να πάτε στην ιερή λίμνη των Ινδών, την Grand Bassin, που έχει δημιουργηθεί από ηφαιστειακή λάβα. Εντυπωσιακό είναι και το εκτροφείο κροκοδείλων Vanil­le Crocodile Park, στον νότιο κομμάτι του νησιού. Εκεί, πέρα από κροκόδειλους στο φυσικό τους τοπίο, θα δείτε και τις περίφημες γιγάντιες χελώνες του Μαυρικίου. 

Για τους λάτρες του ζωικού βασιλείου πραγματοποιούνται και ημερήσιες εκδρομές στο γειτονικό νησί Aigrettes όπου θα θαυμάσετε από κοντά τα ροζ περιστέρια. Αντίστοιχες εκδρομές πραγματοποιούνται ανοιχτά του κόλπου Tamarin στα δυτικά του νησιού όπου θα δείτε το εκπληκτικό τοπίο που σχηματίζουν τα κοπάδια των δελφινιών και οι φάλαινες. 

Για όσους έχουν μια προτίμηση στα φυτά και τα δέντρα, ο Boτανικός Κήπος Pamplemousse θεωρείται το διαμάντι του Μαυρικίου. Με 600 ποικιλίες δέντρων, αναρίθμητα τροπικά λουλούδια που έχουν έρθει από την Κούβα, τον Αμαζόνιο και άλλες περιοχές του κόσμου αφήνει τους επισκέπτες του άφωνους. 

Αν και περιορισμένου μεγέθους, οι δραστηριότητες που προσφέρει το νησί είναι αμέτρητες. Συγχρόνως, προκαλεί μια σπάνια γαλήνη, την οποία θα μπορούσε κανείς να χαρακτηρίσει και θεραπευτική, ιδιαίτερα αυτές τις δύσκολες περιόδους που βιώνει η κοινωνία μας. 

Αναγνωρίζω βέβαια ότι είναι δύσκολο στις μέρες μας να βρεθεί κανείς εκεί, όμως αν τυχόν τα καταφέρετε, κοιτάξτε να απορροφήσετε όσο το δυνατόν περισσότερη από την καλή ενέργεια του νησιού. Σας διαβεβαιώ πως θα σας συνοδεύει μετά στην καθημερινότητά σας για πολύ καιρό!

————

* Της Ειρήνης Συνεφιά. Η Ειρήνη εργάζεται ως δικηγόρος στο χώρο της ναυτιλίας. Ως γνήσια λάτρης των εξορμήσεων, μας ταξιδεύει κάθε εβδομάδα σε έναν νέο προορισμό που αξίζει να επισκεφθούμε.