kendi kendime

konuşuyorum sadece

[abdullahsenturk]

Canım sustu

Sözler karıştı bakışlara

Bulandı sessizlik

Seda kara, sükut kara

Aşkı tarif eden çığlık

Kaçırdı bülbülü

Güle kaldı yalnızlık

Güzel söz bilen sustu

Hoşnigah artık âmâ

Gönül sevdayı kustu

Çöl içinde yanan nâra

Nefes değdi

Gündüz kara, gece kara

Issızın bağrı parçalanmış, açık

Boş ile iç içe yokluk

Var olamayana ebedi yalnızlık

Yüreği olmaza çırpınan kuştu

Gam değdi Abdullah'a

Dili sustu, canı sustu

[abdullahsenturk]

Çiçeğim Açmadı mı bugün güzelliğin Rüzgar mı çaldı ıtırlarını Kovdun mu arılarımı bal vermeyecek misin Gül sevgilim bana bir gül daha vermeyecek misin

[abdullahsenturk]

Kırmızısı yorgun bir tren selam verir

Şehrin sisi tül gibidir yüzünde

Yavaşça gösterir yüzünü acele etmez

Sabırlıdır gardaki direkler: Beklerler. 

Sıralanmış hasretlilerdir bu bekçiler

Yorgun tren selam verir,

     upuzuuun yolları orta yere seriverir

Valizlerinde ne sevinçler ne havadisler…

Sonra ince bir çığlık…

demir demire sürter ve durur gurbetler

[abdullahsenturk]

Yolcu

İnsan bir yolda ilerlemek istiyorsa ayağına takılan taşları değil, yolculuğunda kendine faydalı olacak eşyaları biriktirir. Zira biri haybeye yük iken diğeri bir nebze de olsa menzile adım adım yaklaştıracak ilaçtır.

[abdullahsenturk]

Öleceğiz

Günler geçecek biz hep öleceğiz. Belki hep böyle öleceğiz. Bizim dökülen döktüğümüz kanlarımızın semirttiği bir büyük canavarın akşam yemeği olduğumuzda bütün davalarımız, o amansız kavgalarımız, bize anlatılanlar gözbebeğimizde bir parıltıya hapsolacak ve hemen sönecek. Belki de bize anlatılanların yalan olduğunu hiçbir zaman anlama fırsatımız olmayacak kötü mü kötü, tırnak araları kararmış kanla dolu bir el bize bu tablonun küçücük bir noktasını gösterirken o 'büyük sanat eserinin' bizim katlimizi nasıl resmettiğini anlayamayacağız. Özgürlük derken nasıl köleliğe boyun uzattığımızı, barış derken bir anda nasıl savaşır olduğumuzu, yaşasın insanlık derken insanlığın bizim körlüğümüzde nasıl boğulduğunu göremeyeceğiz. Yaşayacak insanlar, evet! Fakat insanlığın cesetlerinin üzerinde zengin bir güruh yükselecek. Sıkışan eller toplu mezarlarda birlikte çürüyecek. Ve yükselecek, daha çok uçacak, daha yükselerden yer kapacak insancıklar. Biz hep öleceğiz, insanlıkla birlikte bu uçurumdan düseceğiz. Bizi itenler de hep gülecek. Onlar hiç ölmeyecek ya!

[abdullahsenturk]

Ey! yol

Benim yolcu

Söyle benim kimimsin?

[abdullahsenturk]

Kafa karışıklığı

Kuşatmak mı kuşatılmak mı? Belki cevap aramaktan öte böylesine bir basit tercihtir yapmam gereken. Cevap verecekken sorularda kaybolmak kurtaracak mı beni? Cevabı menzilde aramak belki en iyisi. Yürüdüğüm yol beni vardıracaksa bütün cevapların pınarına, yolda eylenmem, aranmam niye. Adı üstünde ‘yol’… Yol dediğimiz zaten cevap değil mi?

[abdullahsenturk]

Gittikçe nefesim kesiliyor Daha da kısalıyor söz dediğin

[abdullahsenturk]

Kemençeci

Merdivene sırtım dönüktü. Dışarının soğuğundan ve şu martılara simit atan yarı nostaljik yarı romantik adamın beceremeyip kuru simitlerin yarısını üzerime atmasından rahatsız olmuştum da gelmiştim bu koltuğa. Şimdi de karşımdaki kadın belki babası olan adama Suriyelileri neden sevmediğini anlatıyordu. Telefonumla uğraştığım için istemeden dinliyordum onları. Uzun da zaman olmuştu vapurla karşıya geçmeyeli. Anı yaşamak gerekli geldi ve telefonumu kapattım. Marmara'ya doğru maviler içinde nazlı bir manzara silinip gitmekteydi. Ufka doğru manzarayla birlikte kaybolan gemi gölgeleri dağılmıştı. İşte İstanbul'un binbir yüzünden biri de bu vapur seyirleri. Fakat tadını çıkaramadım manzaranın. Kadın aynı cümleleri baştan kuruyor, uzun uzun Suriyelileri anlatmaya devam ediyordu. Omzumun üzerinden geriye doğru baktım ki merdivenin karşısındaki koltuklar boştu. Hem de vapurun gittiği yöne doğru otururum diye düşünüp hemen çantamı kaptığım gibi oraya geçtim. Biraz oturdum. Haydar Paşa sağımızda kalmıştı. Yavaşça geri doğru çekilip gitti sarı gar. Bu yanda pek manzara yoktu. Gardan sonra metal yığınlarıyla limanlar hareme kadar şehri perdeliyordu. Yine Marmaraya doğru güzel bir manzarada hayallere bıraktım kendimi. Hemen karşımda Topkapı bu mavi manzaradan ayırıyordu İstanbul'u. Ne ki yine uzun sürmedi seyir; baktığım tarafta kara kaşlı kara gözlü bir hanımla bir iki kez göz göze gelince rahatsız oldum ve otarafa bakamaz oldum. Neyse ki demir yığınları da geri de kalmıştı sağ tarafımızda. Biraz Üsküdar'ı seyrettim. Sonra hızlıca bir adam girdi seyrimin içine. Üsküdar ile aramdaki bütün insanları kabullenmiştim; onlar sanki manzaranın bir parçası gibiydi. Fakat bu adam bir taraftan da eski bir tanıdığıma benzediği için dikkatimi çekmişti. Oturduğu sıranın beri tarafındaki ucunda sarışın bir hanımefendi oturuyordu. Onun karşısında da başka bir hanım… Galiba arkadaştılar. Başta bu adam da onların arkadaşı gibi geldi. Yüzünde hafif bir gülümsemeyle hızlıca gelip hanımların yanına oturunca öyle sanmıştım… Sırtında ufak siyah bir çanta vardı; onu indirdi önüne koydu. Montunu çıkardı, yine hızlıca. Oturunca ne yaptığını göremez oldum. Hâlâ kıpırdanıyor; galiba çantasından birşeyler çıkarıyordu. Bir taraftan da belli bir yere, kimseye bakmadan söyleniyordu. Hanımlara konuştuğunu düşündüm ve ilgim dağıldı. Sonra ben bakışlarımı çevirmeden bir kemençe sesidir başladı o taraftan. O hızlı adam çalıyordu. Kadınların arkadaşı da değildi belliki. Heryerde görmeye alışıktım bu tip adamları. Metroda, yolda sokakta veya nerde bir kalabalık bulursa enstrüman çalar, ekmeklerini kazanırlardı. Çaldığı parça: ben seni sevduğumi da dünyalara bildirdim… Güzeldi… Bir güzel çaldı, sonra ayağa kalktı, yine odaksız bakışlarla söylenerek önümden geçti. Hafifçe çantasının ön gözünü açıyordu. Aynı geldiği gibi hızlıca yürüyordu, belli belirsiz bir şeyler söyleniyordu. Belliki çekingen bir kişiydi. Tam benim önümden geçip vapurun ortasına doğru ilerleyecekken birden döndü, sönük bir kahkaha attı. Yine belli belirsiz ’Madem öyle, bir parça daha çalayım ben size’ dedi. Kimsenin para vermemesine alınmıştı. Sonra gitti aynı yerine, bir parça daha çaldı. Bu arada Eminönü'ye gelmiştik. Bazı yolcular yerlerinden kalkıp çoktan aşağı inmeye başlamıştı bile. Öyle değildi ama sanki para vermemek için kaçıyorlar gibi bir durum vardı. Ben de bütün bu zaman boyunca ‘Acaba biraz parayı haketti mi?’ diye kendimi yokladım. Evet haketmişti bence. Allah var adamı dinlemiştim. O bir şey üretti o zaman zarfında, ben de tükettim. Evet evet! Ne kadar bozuk para varsa vercektim. Adam parça bitince yerinden hızlıca kalktı. Göz açıp kapayıncaya kadar montunu kemençesini topladı. ‘Bu sefer de olmadıysa yapacak birşey yok’ dedi, o çekingenliği, ortaya bile konuşamaz tavrı, biraz da deli insanlara has o kendiyle konuşur gibi üslubuyla. Koşar adımlarla merdivene geldi. Ben de çantamın iç gözünü karıştırıyordum bir taraftan. Bozuklar bir türlü elime gelmemişti. Adamı kaçıracaktım, bağırdım;’ Bakar mısın? Gel gel.’ Önüme geldi ‘Bozuk ne çıkarsa’ dedim. Allah var bir an bozuk yok sandım da beşliği verecektim. Neyse ki bir kaç bozuk para geldi de elime, attım çantasının ön gözüne. Teşekkür etti. Sonra Suriyelileri sevmeyen kadın olacak; arka sıralardan bir kadın uzandı biraz bozukluk attı. Adam bana yine teşekkür etti. ‘Tabi! biri önden atması lazım böyle durumlarda’ dedi. Sonra biri daha para attı. Adam bana yine teşekkür etti. Çok neşelenmişti. Dolaşmaya devam etti. İlerilerden birkaç kişi daha attı para. Döndü bağırdı: ‘Hocam sağol.’ Belki bir iki kez daha teşkkür etti böylece. Vapur iskeleye çoktan yanaşmıştı. Herkes ayaklandı. Adam kalabalığın arasında gözden kayboldu.

[abdullahsenturk]

Kendi duygularımı boğdum olur zaman zaman Yahut kaçıp şiir olanları da vardır En çok bir tefekküre yüz tutanlarını severim

[abdullahsenturk]

Ben sen kokuyorum şehrim Sen de kendin...

[abdullahsenturk]

Başlık

Başlık ile kavga etmemek gerek. Alttaki metni ise dinlemek sadece bir gereklilik değil bir sorumluluktur da. Kavgalı bir hal zamanla ortak noktalarımızı, alanlarımızı, vakitlerimizi baltalıyor. Ve gittikçe daha içine kapanık, daha tutsak bir hayatı kendimiz örmüş oluyoruz etrafımıza. Yani kavga yine kavganın içine hapsediyor bizi. Oysa zaman ayırmalı insan, biraz yer açmalı komşusuna. Onu sonuna kadar okumalı. Sabretmeli…

[abdullahsenturk]

Med Cezir

Suya hasretim şimdi Ne med yumuşattı kirimi, günahlarımı ne de bir cezirle beni terk edip gitti Suya hasretim bir bulantı gibi gıdıklıyor duvarlarımı Huzur duyamıyorum Mesela annemi özlediğimde ağladığım gibi rahatlayamıyorum Ne ki korkudan bir sur yaşayıp gelişiyor ufuklarımda Bir kırmızı hat bebek gibi sarmalıyor memleketimi Taşlar serpilip büyüyor tanıdığım her manzaranın eteklerinde Yavaş yavaş sarıyor hem benim hem de insanlarımın gözlerini bir ak basma, aldatıcı bir beyaz körlük, boş olana kanma isteği, biraz daha yaşayıp kurtulmak için düşünmeye ihtiyaç duymam gibi, ölmekten kaçarken yaşamayı hep unutmam gibi.

Belki de hazırdan tuzlu bir suya meylediyordur bedenim Çünkü bu donmuş aklımın emrettiği bir hareket değil, olamaz. Bu benim arzularım, bu benim duygularım, bu benim hangi savaş olsa masumiyete bürünen şehvetim olmalı.

Bereketli bir sofrada, tükenmeyen en büyük nimet bir sevgili değil mi? Ne lokmalar, ne bir katık, ne kuru veya en sıcağından buharlı bir ekmek değildir bence paylaştığım Ekmekten de daha değerli değimlidir bir sofrada Çünkü ekmek kadar, muhabbetli bir dile yaklaşamam dahi

[abdullahsenturk]

Gazap üzümleri

Şimdi bir gazabın üzümleri gibi bereketli ve bir salkım gibi kendi dalının boynunu büküyor bu gaflet, bu müzmin körlük, bu hoyratlık mı diyelim yahut aceleci bir lanet okuma Dillerden bir kekire cümle dolanıyor muhabbetlere, tatsız tuzsuz, sası bir hasbihale yüz tutuyor her kim bir ses telini titretse Birimizin ölmesi yetmiyor mesela, veya bir baş sağlığı dilemek geçmiyor kimsenin aklından da birer soytarı hoplayışıyla cenaze sahibine bir unutuş hediye edecek kadar cesaretliyiz de Sonra kimimiz sevinçli, bahtiyar bir çığlıkla dostunu defnetmez ya kimse Elbet bir düşmanıdır ölen, duyguları sömürüyordur hem de durduk yere ölürken Sonra kimimizin çocuğu da doğsa kara bir günde, sevinir mi bir İsrail askeri gebermiş gibi? Şimdi, bu gazabın üzümleri mi bizi çiğnesin, yoksa çok gecelerde unutturan bir keyfe denk gelsin diye üzümleri bir asır daha mı bekletelim Evet dallar kırılacak çabuk söyleyin, bu gazap gelmişken boşa gitmesin Var mı bir bedduası olan? Kapatıyorum abilerim Var mı kendinden emin olan?

[abdullahsenturk]

Koşu bandı

Koca bir koşu bandı İstanbul. Her günüm başladığı yerde bitiyor. Yine evime dönüyorum mesela gece olduğunda. Her sabahım da aynı. Koca bir koşu bandı İstanbul, çünkü beni zinde tutuyor ya. Yedirdiği ekmeği hemen kaslarımda yakıp harcıyorum. Hiç bir fazlalık kalmıyor ertesi güne. Uzun binalarına tırmanıyorum, engellerini aşıyorum, hergün biraz daha hızlanıyorum. Ve tecrübeli bir koşucu, kıvrak bir büyük şehirli oluyorum. Uzun yıllar yokuşlarını zorladıktan sonra, hiç biriktiremeden kendimi, kalabalık bir mezara bırakıyorum yorgun cesedimi. Ben İstanbul oluyorum anlayacağın, o ise bir zerrecik ben…

[abdullahsenturk]

Gece

Gece Benim güzel özgürlüğüm Ketum yoldaşım En ince sessizliğim Bir kandil gibi bağrında durmaktayım Beni üşütmüyorsun. Niye? Son umudum eritiyor bedenimi Bir küçük alevden ne bekliyorsun gece Söndür beni Nefesim sessizliğinde bir nara Ey gözleri kara Esmiyorsun ki öleyim Küsme yeter, boğ beni kucağında

[abdullahsenturk]

Çatı

Ve çatı tıkırdamaya başladı. Bereketin kazanı kaynıyor gibi… Rüzgâra kapılmış birkaç damla da camda kıvranıyor. Niyeyse, durup saatlerce seyretmek varken, bu yağmurlar uykumu getiriyor. Başımın üstündeki çatıyı yağmurla arama girince fark ediyorum belki de. Dışarısı soğudukça içerisi ısınıyor. Ve bu geniş koğuşta yüz çeşit rüya görülürken ben sadece bir hayali güzelliyorum. Göz kapaklarıma damla damla düşüyor memleketim. Hayallerim ıslanıp da üşürken, içimde bir hasretli yürek uykuya dalıyor.