Pul mu yok? Zaten gittiğimize inanamayacak kadar heyecanlıyım, bir de kapıdaki görevlinin bu uyarısıyla heyecanım tavan yaptı. Önce pulun ne olduğunu idrak etmeye çalıştım. Neyse ki soğukkanlılığıyla bir dünya markası olan ev arkadaşım Zeynep (benim için bir paranteze sığmayacak kadar önemli bir insan,kardeşim..) fırlayıp gitmişti bile. Bu ufak krizi atlatıp, kapılara vardığımızda bir oh çekmiştik ki, kriz-man bize kapının değiştiğini söyledi. Bir yandan kalkışa geri sayım yaparken, diğer yandan gratiste indirim varmış gibi koşuyorduk. Sonunda uçağa yetişebildik. 2 saatlik uçuşun ardından Guglielmo Marconi Havaalanı'na iniş yaptık. O uçaktan bir inişimiz vardı kiii.. Zannedersiniz arkadan "We are the Champions" çalıyor, Freddie elinde bir kupayla bir yerden çıkacak..
Neyse çok uzatmayalım, 1 saat tren yolculuğu yapıp Cesena'ya vardık. Aşağı inebilen ama yukarı çıkamayan asansöre valizlerimizi yükledikten sonra yukarı çıkıp asansörü çağırdık ve 5 numaralı minik yuvamıza yerleştiiik..
Haftasonu olduğu için anahtarı alamamıştık ve geceyi kapının önüne "son teknoloji güvenlik ürünü" buzdolabını koyarak geçirdik. Asma katta sanki 40 yıllık evindeymiş gibi uyuyan Zey'in aksine ben "anne" diye ağlayan bir çocuk olarak uyuyamamıştım.
İlk hafta işlerimizi hallettik. Kira kontratı, evrak işleri, ev alışverişi vs vs. Sonrasında şehri gezme fırsatı bulduk. Gözümüze ilk çarpan şey restorasyona önem veren italyan mimarisi oldu tabi ki. Ama biz genelde vaktimizin çoğunu Zeynep'in watsons benim gratis dediğim ve aslında adı tigota olan mağazada geçiriyorduk. Hı bir de, ikimizin de büyük tutkusu olan kitapçı Minerva'da birbirinden farklı defterlere ve kalemlere bakarak..
Yemek konusuna gelince elbette İtalya denildiğinde akla ilk gelen makarna ve pizza oluyor ama bana sorarsanız tatlı konusunda da bir harikalar. Hatta bir süre boyunca nerdeyse her gün o tatlılardan yemeye ya da birer fincan kahve içmeye gitmeye başladık ki, kafe çalışanlarıyla yakınlık bile kurduk. Bir seferinde öyle açtık ki, dükkanı yedik desem yalan olmaz çünkü ödeme yapmak için kasaya gittiğimizde, yediklerimizi önündeki bilgisayardan gören çocuk "Mutlu musunuz şimdi?" dedi. :D İşte müdavimi olduğumuz bu kafe (Pappa Reale), genç çalışanları ve güzel müzik seçimleriyle enerjisi yüksek bir ortamdı. Ah ne çok özledim..
ellievsbear
baratheonpilled
kaledo-art
romaincrisis