across time and space @abitseriousnow-blog - Tumblr Blog

[Newt]’s a man with a passion, and his passion is animals. His mother bred hippogriffs, and it’s the world he’s most comfortable in. He’s not particularly comfortable with human relationships. He’s comfortable in his own skin, but he disconnects with people. People seem to misunderstand him, and he doesn’t know why, but he’s also not particularly interested in why. He has his own relationship with his animals.

Uso ang magulong buhok. Haha. #kulutKulutan

#kulutkulutan

Thank you Gameloft! Soooooo sweet. <3 Happy Women's Day ladies. :) #InternationalWomensDay #MakeItHappen #PaintItPurple #IWD2015 (at Gameloft Philippines - Phil AXA Life Center)

#makeithappen #internationalwomensday #paintitpurple #iwd2015

Tinapa rice and salted egg for lunch. :)

Last night's birthday celebration for Mama. We miss you big time Ma. Thank you @seafoodisland for the awesome food and service. ;)

Special delivery! Thank you @krissanetmarie . <3 <3

Pigments of Blue

Chapter 5: Fast Track

—————————————————————————————————

Events where so blurry. 'Yung feeling na ang saya ng pakiramdam mo, pero ang labo ng bawat detalye. 'Yung ang daming nangyari bago yung main event pero yung climax lang ang malinaw sa iyo.

December 11. Normal day lang sa office. Normal work load, normal schedule, normal events, normal atmosphere. Hindi ko inakala na may something special na mangyayari.

Kinahapunan, nagkatampuhan kami ng kaunti ni Ken sa isang dahilang di ko maalala kung ano, kung paano at kung bakit. Nagpasya akong maghalf day. Dinahilan ko na nilalagnat ako kahit hindi. Pero parang ang sama ng pakiramdam ko noong nagtampo siya sa akin. Ewan ko ba. Ang weird sa pakiramdam. Eh ano naman 'di ba kung magtampo siya? Eh ano naman sa akin kung di kami okay? Pero di talaga ako mapalagay eh. Ang sama ng pakiramdam ko sa tiyan at dibdib ko.

Sabi ko, sabay kaming mag-out kasi naghalf day ako. Gusto ko siyang makausap. Pumayag naman siya. Sa Trinoma kami nagkasundong pumunta at nagkaayaang magvideo oke uli. Todo sorry ako sa kanya habang nasa biyahe. Nadala naman sa paglalambing, nawala na ang tampo niya sa akin.

Parang bumalik yung feelings nung Sunday, in a different way. Mas tagos na sa puso ko ang bawat kinakanta ni Ken. Mas nararamdaman ko na din ang bawat mensahe ng kanta na di ko maintindihan. Pakiramdam ko, para sa akin ang bawat salita, ang bawat nota. Pero pinipilit kong hinidi isipin iyon. Pero habang pinipilit kong itanggi sa sarili ko ang nararamdaman ko, may kirot sa dibdib ko na di ko matanggal.

Hanggang sa naubusan na kami ng kakantahin, naupo na lang kami sa harap ng video oke, nang bigla kong naisipang halikan s'ya sa pisngi. Dumaplis! Sa may gilid ng labi tumama. Hehe. Naramdaman kong namula ang mga pisngi ko, nag-init sa hiya. Pero nakita kong ngumita siya, medyo nawala na ang kaba. Tapos may nagbukas ng pinto ng booth, "Kakanta pa ba kayo?"

"Opo," sagot kong pasungit sa nakakainis na staff ng Timezone na lakas makasira ng moment.

Itinuloy na lang namin ang pagkanta. Sa pagkakataong 'yon, kumportable na kami. Wala nang kaba sa dibdib ko. Hanggang sa naubos ang laman na load ng card, nagpasiya na kaming umuwi.

Pag dating ko sa bahay, tinext ko siya para ipaalam na nakauwi na ako. Maya-maya pa, naiba ang mood ng pagtetext namin.

"May sasabihin ako sayo," text niya.

"Ano yun?" nagtataka kong tanong.

"I love you. Pwede ba kitang maging girl friend?"

Huh? Agad-agad? Biglang-bigla ako. 8 days pa lang kaming nakakakilala, este, nagsisimulang magkakilala eh. Nag-isip-isip muna ako. Tinanong ang sarili kung ano ba ang nararamdaman ko para kay Ken.

"Sure ka? Ang bilis naman," sagot ko na tila drums ng musiko ang lagabog.

"Ayaw mo ba?" reply niya.

Hala. Ano ba ito? Bakit ang bilis naman.

"Baka kasi nabibigla ka lang," alangan kong sagot.

"Di ba sabi sa kinanta mo, kapag tumibok ang puso, wala ka nang magagawa kundi sundin ito."

Natahimik ako sa reply niya. Kinilig. Nilamig. Nagpawis ang kamay.

"Eh kasi hindi pa natin ganun kakilala ang isa't isa."

"Pwede naman natin gawin 'yon kahit tayo na. Ano na ang sagot mo?"

Natahimik na naman ako. Nalilito ako. Parang bawat letra ng text message niya ay lumilipad sa harap ng mukha ko.

Bumwelo ako ng isang malalim na hinga. Inhale, exhale! Dahan-dahan akong nagtype habang patuloy ang pagtakbo ng mga ideya sa isip ko.

"Yes," reply ko.

"Wow! Girlfriend na kita," repply niya na ramdam ko ang saya sa mood ng mensahe niya.

December 11, 2012.

12-11-12

My very own @gameloft mug. Yey! (at Gameloft Philippines - Phil AXA Life Center)

Pigments of Blue

Chapter 4: Shot

------------------------------------------------------------------

"Sana, tayo na lang.."

------------------------------------------------------------------

Kinabukasan, Monday, nalaman ko na kasal ni Ate Ely, senior nila Ken. Maagang natapos ang shift ni Ken kaya inantay n'yang makapag-out ako para sabay na kaming pumunta kina Ate Ely para sa reception. Haha! Makikikain lang? Nope.

Pagdating namin do'n, andoon na din ang iba naming officemate. Sumabay na din kaming kumain. Ako na ang nagsandok ng pagkain ni Ken, wala akong idea kung ano gusto n'ya. Kuwentuhan at tawanan, hanggang sa nagkaayaan ng uminom.

"Oh, anong iinumin n'yo?" tanong ni Ate Ely.

Wala akong ideya kung ano bang pwedeng mainom. Di naman kasi talaga ako sumasali sa inuman at sobrang bihira akong uminom, paisa-isang shot lang.

Naglabas si Ate Ely ng tequila, yelo, kalamansi at asin. Napaisip ako kung kagaya ba sa napapanood ko sa TV ang paraan ng pag-inom nito. 'Yong sha-shot tapos sipsip kalamansi, tapos asin, kaso sa katawan ng tao nakalagay y'ong asin - sa dibdib, tiyan o sa leeg. Haha! Medyo ganun nga, minus the katawan ng tao. Dahil kaunti lang kami, bilis ng tagay. Nagulat ako, 2nd shot ko na. Si Ken ang mauuna sa akin, pagkatapos ng pangalawang shot, tumahimik na s'ya. Nakayuko na lang. Di na s'ya tinagayan.

Maya-maya pa, napasandal na sya sa balikat ko. Confirmed. Hilo na nga. Wala nang imik eh. Dahan-dahan kong hinawakan ang kamay niya sa ilalim ng upuan. Di ko alam anong pumasok sa isip ko no'n. Basta, feeling ko, kailangan kong hawakan ang kamay niya noon. Hindi naman s'ya pumalag.

Ilang rounds pa ng tagayan, nagkaayaan na umuwi. May mga tama na din kasi; medyo nahihilo na din ako. Sabay na kaming umuwi ni Ken, nalaman ko na pareho lang kami ng sasakyan pauwi. Nagbus na lang kami kasi masyado nang gabi no'n. Sa bus, umokey na si Ken. Nawala nga ang hilo niya, ako naman ang nahihilo at nanghihina. Medyo madami din akong nainom, pabibo eh. Hehe. Sumandal ako sa balikat niya, hinayaan naman niya ako. Infairness, kumportable. Hehe. Ipinikit ko ang mata ko para mabawasan ang sakit ng ulo ko.

"Sana tayo na lang Ken," sabi ko sa sarili ko.

"Bakit mo naman nasabi yo'n?" gulat niyang tanong?

Naramdaman kong uminit ang pisngi ko. Akala ko nasa isip ko lang yun eh. Bakit di ko namalayan na lumabas na sa bibig ko?

"Pakiramdam ko kasi nagugustuhan na kita," nahihiya kong sagot habang nakasandal pa rin sa kanya. Sa pakiwari ko, naramdaman kong ngumiti siya.

Pigments of Blue

Chapter 3: Song

----------------------------------------------------------------

"Kunyari, tayo na. Haha! Lokohin lang natin, tignan natin kung anong isasagot."

----------------------------------------------------------------

Sumapit ang Linggo, December 9, nagkita kami sa Timezone para mag-video oke. Hilig pala nya y'on.

Naghanap kami ng bakanteng booth at doon ko sya inantay hanggang sa makabalik sya na may dalang card.

Nagsimula na kaming pumili ng mga kanta. So totoo lang, kulang ang isang 200-peso worth na card sa dami kang kanta na pinili namin.

Nakakatuwa s'yang kumanta, chill lang. Yung makikita mong ineenjoy nya lang with no pressure sa boses. Panay love songs. Aaminin ko, ang cute. Hehe. Nung ako na ang kakanta, tumugtog na ang "If I Ain't Got You". Di ko naman favorite, trip lang. Umupo ako malapit sa machine kasi maiksi yung cord ng microphone.

Di ko alam na vinideohan nya pala ako. Pag lingon ko, nakatutok sakin ang camera ng iPod nya. Nahiya ako kasi di naman ako magaling kumanta. Pero parang tuwang-tuwa s'ya. Adik talaga.

Ilang palitan pa ng kanta, hanggang sa nagplay ang "Please Be Careful With My Heart". Game akong nakipagduet sa kanya. Kung anong lakas at todo bigay ng boses ko, yun naman ang hina ng boses n'ya. Di ko tuloy alam kung nahihiya ba s'ya sa akin o naiingayan. Haha!

Para maiba naman, upbeat ang kinanta ko, "Kapag Tumibok ang Puso" at sinundan ng "Urong Sulong". Haha! With matching, pasway-sway. Napansin ko na nagiging kumportable na din ako sa kanya.

Nang matapos na ang aming video-oke session, kumain kami sa foodcourt ng Trinoma. Pinagbigyan nya ang craving ko sa sizzling kaya yun ang kinain namin. Napaso pa ako, bad trip.

"Nangangamusta si Dicah," sabi ko matapos basahin ang message sa phone ko.

"Anong sabi?" nakangiti niyang sagot.

"Kumusta daw lakad natin, ganun."

"Ah."

"Hmmm. Kunyari, tayo na. Haha! Lokohin lang natin, tignan natin kung anong isasagot."

"Haha. Adik ka. Sige."

Ayaw maniwala ni Dicah na kami na. Masyado daw mabilis si Ken. At alam naman niya na wala akong gusto at sabi ko di ako papatol.

Nag-ikot pa kami saglit sa Trinoma hanggang sa nagkaayaan nang umuwi. Hanggang sa pag-uwi, katext ko siya habang naglalakad. Masaya ang pakiramdam ko. Nakakapanibago pero okay naman.

kushandwizdom

D'on na ako sa bisexual na matino at tumutulong sa pamilya. Kay sa, straight nga, nagdodroga naman .. salot sa lipunan, nambubugbog ng jowa.

Tambalan (Nicole Hyala & Chris Tsuper)

Saludo! Totoo naman eh, di naman gender preference ang magsasabi kung matino kang tao, nasa ugali at outlook pa din yan sa buhay. Straight ka nga, pero wala ka namang magawang matinong desisyon para sa ikauunlad ng pamilya mo, ni sa sarili mo wala kang maitulong, hindi ka makapagdesisyon ng tama. Mas mabuti nang maging gay, lesbian, bi, o transgender ka, ang mahalaga, ang nasa puso mo na makatulong at may magawa para sa iba. Basta, wala kang inaagrabyado at inaapakang pagtao, go lang.

Wala po akong pinatatamaan, just stating my point.

#just saying

Pigments of Blue

Chapter 2: Bridge

----------------------------------------------------------------

"Uy, magreply ka naman," text ko sa kaibigan ko.

"Sorry. Pero di pwede."

"Ok."

----------------------------------------------------------------

Habanng nakasakay ako sa jeep, magkatext kami ni Ken. Kinukulit nya ako kung payag na daw bang makipagkilala ang kaibigan ko.

"Walang reply eh," sagot ko.

"Ganun ba? Sigurado kang pumapatol yan?"

"Alam ko, may karelasyon siyang lesbian eh."

"Baka ayaw sakin. Pano mo ba ako dinescribe?"

"Sabi ko, mabait at cute. Hehe."

"Ahem. Tama naman."

"Haha. Makulit ka din pala. Wag kang mag-alala, di ko sya titigilan hanggang pumayag," pangako ko.

Lumipas ang ilang araw, hindi halos sumasagot ang kaibigan ko sa mga text at tawag ko. Madalas din kaming magkatext ni Ken, kinukumusta kung pumayag na ba. Kaso, sa isang reply nya sa sampu kong text, laging di pwede ang sagot nya.

"Pa'no kaya kung lumabas tayo? Sabihin mo sa kanya, libre ko," pag-aaya niya.

"Sige. Okey yan. Sasabihan ko."

"Asahan ko yan ha. Sa Linggo, hapon, pagkatapos ng shift ko."

"Sige."

Kaso, ang tagal na naman magreply ng kaibigan ko. Naiinis na din ako. Di nagtagal, sumagot din sya,

"Sorry. Di ako pwede. May lakad ako eh," reply nya.

"Sus. Sabihin mo lang kung ayaw mo," inis kong sagot.

Sinabi ko kay Ken ang alibi ng kaibigan ko.

"Hayaan mo na. Gusto mo, tayo na lang lumabas? Video oke tayo, kung ok lang sayo," muli nyang pag-aaya.

"Sige. Okey lang sakin. Basta libre mo pa rin, ha."

"Haha! Oo na. Libre ko."

Pigments of Blue

Chapter 1: Start

----------------------------------------------------------------

Ilang machines pa ba? 25? Hay. Nakakapagod.

"Excuse me. Pwede pong makahiram ng external hard drive?"

Lumingon sa direksyon ko yung nakablue jacket na parang nagtaka.

"Ahm, external hard drive po, pwede pong makahiram?" ulit ko.

"Ito ba?"

"Oo. Yang puti," sabay kong ngiti.

"Eh, external DVD drive to."

"Hehe. Sorry. External DVD drive pala." Napahiya ako dun ah. Tsk. ----------------------------------------------------------------

It's been a year, at kelangan na naming lumipat ng building. Idedevelop na kasi para sa ibang project yung compound na kinatatayuan ng office ng unang kumpanyang pinagtatrabahuan ko. Okay na din yun. Mukha na din kasing squatter's area yung lugar namin. Tambakan na din kasi yung paligid.

Nang magawa yung building, lumipat kami agad kahit di pa fully furnished yung floors at wala pang matinong water connection. Dahil dun, halos araw-araw mag Super Saiyan mode si Boss. Rant dito, rant dun. Akala mo naman may magagawa yung galit nya para matapos yung building. Hay naku.

Hmm. Maaliwalas naman, panay alikabok nga lang. Araw-araw ako sa pagtumbling kakabahing. Tapos, same floor pa ng department namin ang office nya. Walang lusot talaga. Kinaganda lang, sarili namin building. Yung babies ko, which are, mga servers ng minomonitor kong project ay nasa 2nd floor. Kaya pag may technical issues, halos, magpadausdos ako mula 4th floor para makarating agad.

Kaka-akyat-panaog ko ng 4th at 2nd floor, halos tambay na ako sa network operations, kaya unti-unti ko na ding nakilala ang mga tao dun. Isa sa mga naging kaclose ko ay si Dicah. Dun pa lang sa dating building, magkakilala na kami, sya kasi ang nakaassign sa alarms ng servers kaya tinuruan ko sya ng actions na dapat gawin para mapatahimik ang pag-iyak ng babies ko pag naka-off duty ako.

Pang chicks yung pangalan no? Asa ka, full-pledged lesbian kaya yun. One time, nangako akong itreat sya for some reason na di ko na makalkal sa memory bank ko. December 3, 2012, dinaanan ko sya sa 2nd floor. Nakaduty pa daw sya.

"Pwede natin isama si Ken?" tanong niya habang inaantay ko na makapagbreak sya. Itinuro nya ang isa nyang kasama sa operations.

"Okay lang," nakangiti kong sagot.

"Ayos pala eh. Teka lang. Tapusin ko lang to tapos alis na tayo. Kailangan ko ding bumalik agad."

Pumunta kami sa pinakamalapit na McDo at dun nagpalipas ng oras. Nagsimula na ding sumali sa usapan si Ken.

"Hanapan mo naman ng partner itong si Ken," pabirong sabi ni Dicah.

"Girl? Eh wala naman ako masyadong kilala na, alam nyo na, pumapatol."

"Uy, matino naman kami ah. Kahit ganito kami," depensa nya.

"Oo nga Angie. Baka may kakilala ka. Baka pwedeng makipagkaibigan, textmate," nakangiting sabat ni Ken.

"Titignan ko," alangan kong sagot.

"Madami ka namang girl friends eh. Haha," pang-aasar ni Dicah.

"Hala ka, di ako lesbian no."

"Sige. Tulungan mo si Ken ha."

"Oo na."

Bigla kong naalala ang isa kong kaibigan na nagconfess sa akin noon na nakipagrelasyon daw sya sa isang babae. Ibinigay ko ang number nya kay Ken. Tinext ko yung babae kung interested sya. Walang sagot.

Kinailangan na din ni Dicah na bumalik sa office. Naglakad kami ni Ken papuntang sakayan ng jeep. Bago ako makasakay, hiningi nya ang number ko. Ibinigay ko naman para mabalitaan ko sya kung papayag yung kaibigan ko.

Random Question: Sumpa ba ang 3 years sa isang relationship?

Yung tipong, afer 3 years, expired na ang relationship nyo. Gang 3 years lang?

I heard stories of friends, friends of friends, and other unknown people. Halos lahat ng kwento, pag 3 years, nagbibreak na ang magkasintahan. Both parties are left broken. Isipin mo, a 3-year relationship, that long, will just go to the deepest pit of your memory bank kasi masakit, kasi tapos na.

And reasons are like:

- "Di na ganun eh." - "Wala nang spark, wala nang kilig." - "Nagbago na sya." - "Panay away na lang kami. Nakakasawa na."

Which made me more curious. :(

Eh di ba, lahat ng bagay nagbabago?

Pag di na nakakakilig, di na in-love?

Di naman magiging kayo kung di kayo nagkakaintindihan, di ba?

Can someone explain it? Well, alam kong walang pumapansin ng weird at random kong blog, still, please, can someone explain it to me? :( Hehe. Sabi nga ni Nicole Hyla: Paki-explain (with actions), if it needs actions why not.

*Pasintabi po. Curious lang ako. I don't mean any negative intention. I need a guide and explanation, para na din guide sa future. :) I'd be glad if anyone can explain it to me. :) *

THANK YOU IN ADVANCE. And spread the love. :) <3

#‪‎random‬

And my prize has arrived! Thank you @gameloft SEA (at Gameloft Philippines - Phil AXA Life Center)

One day, I dare you to look into people's eyes, And tell them we are in love..

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

across time and space