göreceğin varmış @ailacnairacn - Tumblr Blog

Posts

@kuntmecmua 3. sayısı ile iPadlerinizde yer almaya devam ediyor. @inci_stan ve @miyomu arkadaşlarımın bu güzel hareketinin devamının gelmesini diliyorum. Ben de İsmim Köksal adındaki saykofakir hikayemle @kuntmecmua sayfalarında yer alıyorum. İsmim Köksal'ın 3. bölümünü qeyfle okuyabilirsiniz. Bağımsız tüm yayınların yaşamanı devam ettirebilmesi dileğiyle. Sevgiler

Teledüzyon instagram hesaaabı açıldı dostlar. Ufak ufak zamanla dolacaktır. Sevgilerle, takipte kalınız @teleduzyon

Ulan evde bienal var kimse haber vermiyo

Akımlara aldırış etmeyen Künt mecmuanın ikinci yeni sayısı App Store'da! İndirin derim arkadaşlar. Güzel insanların, kıymetli emekleri var. Özgür kalabilen tüm yayınlara sahip çıkın isterim. Sevgiler!

İlk 3D yumurta denemem

Böyle bir fikir var bir koltuğun arkasında.

@kuntmecmua 'da yazıyorum. Siz de okuyun isterim. Çünkü @kuntmecmua gibi dergilerin yaşaması, ileride göreceklerimizi daha iyi yapar. Bağımsız tüm yayınların yaşaması dileğiyle. Halt Studio’nun ilk icraatı Künt mecmua, Ipad uyumlu olarak App Store’da! İndirin, okuyun, bakın filan işte…

yavrum kaldır kollarını

belli oldu, yolun geri kalan kısmını ahlaksızlığımızla birlikte gideceğiz. bakımsız bir kartal satın aldık. artık birbirini çok sevmeyen, arası açılmış iki arkadaş olarak yola çıktık. konuşuruz diye düşünüyordum, uzunca bir süre hiç konuşmadık.

ben veli’yi çok severim aslında. ve bilirim, veli de beni sever. veli de murat için aynı şeyleri söyler. ailelerimiz, ortak olmayan arkadaşlarımız, bizden çok uzak olan akrabalarımız bile bu muhabbetin güzel bir muhabbet olduğunu bilir. illa ki duymuştur birileri bizi. birbirimizi sağda solda anlatırız. bu güzel arkadaşlıktan dem vurur, ortamlarda şekil de yaparız. fakat bu kartal hadisesine nasıl geldik?

bilmiyoruz ve bilmemek canımızı yakıyor gibi. daha doğrusu biliyoruz, ama söyleyememek daha çok yakıyor canımızı. surat ifadelerimizden okunuyor bu hissiyat. kurşun kaleme benzeyen ağaçları geçiyoruz. ileride kara bulutların olduğunu görüyoruz, ama gidiyoruz. benzin istasyonlarını, uzakta tek başına duran evleri geçiyoruz. gidiyoruz işte.

ben bu veli kardeşime çok kızdım. bu konu da oradan açıldı. yani bizimkisi bir “sanat filmi” yolculuğu değil. alışılmış bozuk silecek sesi de yok ayrıca. aksine, müthiş bir sessizlik var. iki yakın arkadaşın müthiş bir sitemle içini doldurduğu bir sessizlik. ve gidiyoruz, yola devam ediyoruz. sonra ilk konuşan, lafı açan veli oluyor.

“abi tamam, saçmalamayalım, zaten yarın iş var. gel şu işi konuşup hemen istanbul’a dönelim.

cevaplıyorum;

“dönelim tabii, emirgan’a dönelim, sarıyer’e dönelim, deniz kenarında içtiğimiz biralara dönelim, gizli gizli işediğimizi sandığımız duvar diplerine dönelim, bizi yukarıdan gören zehra teyzenin evine dönelim, bir elini öpelim, bak diyelim biz adam olduk, sonra da böyle oldu diyelim. anlatalım kendimizi. ne dersin?”

veli lafı açtığına pişman. ben bu kadar lafı neden etmiş olabilirim? demek ki dolmuşum. peki sadece veli’ye mi? evet, sadece veli’ye dolmuşum. ben bu hıyarın kendini bilmeyen davranışlarına dolmuşum. bazen şeytan demiş ki; “git yanaş şuna, anlat içinden geçenleri”

ben ne yanaşmışım ne de bir şey anlatmışım. kopmuşuz zamanla. kıyıya vuran çocuk cesedinin, madende göçük altında kalarak can veren işçinin, tersanede iskeleden düşüp ölen kaynakçının, eğimi yanlış olan yol yüzünden trafik kazasında can veren emekli öğretmenin, şehri yanlış planlayanlar ölmezken, yanlışa sele kapılarak kurban gidenlerin ülkesinde, bu veli hayvanı sürekli eğlenirse ben de bu adama kızarım. fakat ben sessiz kalarak kızmışım. veli beni anlamamış.

bizim veli saygısız biri değildir aslında. nasıl oldu, neden oldu bilmem, ama saygısız biri olup çıktı zamanla. on adım ötesinde gaz kokusundan bayılanların memleketinde davullu zurnalı düğün yapan sosyete gibi oldu. gerizekalı zenginler gibi oldu, ahlaksızlar gibi oldu yahu.

ilginçtir, veli’ye kızmamın sebebi “eğlenmesi” değil. bu kadar duyarlıymış gibi gözükürken hiç duyarlı olmaması. bir kandırmacaya alet olmanın kimsenin üzerinde hiç hoş durmaması.

ben veli’ye kızarken çok insana kızdım. veli yine anlamadığından, üzgün surat ifadesiyle kartalın pedalına basarken buldu kendini. linkini sevdiğim. istanbul’a döndük. veli kardeşim devam ediyor, bilmemne derneğinin kötü görselli tepkisel içeriklerini paylaşmaya. öte yandan da yavrum kaldırıyor kollarını.

alican

Bu sabah Üsküdar'da, Beşiktaşımızı desteklemek için birlikte hareket eden iki yüce gönüllü kedi gördüm.

#feriköy

@ronaldolima 👊🏼

bir çukur içinde birbirine çarpmak dışında bir şey yapmayan kimseler

bizlerin güzel hayatları, bir şekilde yürüttüğümüz hayatları, başkalarının keyfi için ölmekle, zarar görmekle, üzülmekle bitmemeli diye düşünüyorum. sonra televizyonu açıyorum, bir iki kanal geziyorum, bu adamların o işten para kazandığına üzülüyorum, bazılarının hiç kazanamadığına üzülüyorum, sonu yine mutsuzluk oluyor yani.

saygıda kusur ve fiyatta küsur almış başını gidiyor. 59.90′a bir gömlek alıyor gibi hissediyorum. bu gömlekle göreceğim ilgiyi kestiremiyorum. çok şekilli yiyeceklerin ismini barındıran bir liste geliyor önüme; “tırapattoni” diyorum. konu kapandı sanıyorken, içecek listesi geliyor; “alesyo çerçi şarabı” diyorum. güzel yerlerde, güzel kimselerle, güneşi batırıp çıkarıyoruz bu umursamaz devirdaimle.

çocukluk arkadaşım tamer’in yatı var, erdal ise son model bir jet aldı, yiğit’in zaten her şeyi vardı, o sadece bakım yaptırdı. benim ise 59.90′a aldığım bir gömleğim var. onun dışında satın aldıklarım tam olarak benim değil. zaten bu yemek bitecek, o şarap bitecek, bunları benim satın aldığımdan kimse bahsetmeyecek.

neyse masaya geri döneyim, ellerimi yıkadım. yiğit seçimlerden bahsediyor; “abi, bence bu defa tatile gitmeyin, kullanın oyunuzu” diyor. ben zaten tatile gitmemiştim. şehirdeydim ve tatile gitmeye imkanım yoktu. zaten yine yok. borçlarımı anca bitirdim. o ara tamer giriyor lafa; “kanka ne işimiz var zaten tatilde, şubat gibi gideriz kaymaya, seçimler zaten kasım ayında”. konu beni çok sıkıyor, sıkılınca saate bakıyorum, saat 3′e geliyor. en iyisi kalkıp gitmek diye düşünüyorum. kalkmadan önce bi tuvalete uğruyorum. ellerimi yıkarken aynada gömleğimi izliyorum. 59.90 ve 10 kuruşu almadım. güzel hissediyorum, gülümsüyorum, gülümsemiş olmamı ciddiye alarak arkadaşlarımın yanına geri dönüyorum.

bu sıkıcı arkadaşlarımdan uzaklaşmak için bir şeyler söylüyorum. Arada “size doyum olmaz, bana müsaade, silivri’ye de bekleriz” gibi laflar ediyorum peşpeşe.

ne güzel yuvarlıyor arkadaşlarım.

dünya umurlarında değil, kayıyor, düşüyor ve yine kayıyorlar. yutub’daki komik bir vidyoyu fazlaca umursamıyorlar. x bir galeriye gelen resmi hemen satın alabiliyorlar.

ben de oturmuş bunların da yaşadığı dünyanın geleceği için endişeleniyorum. salağım herhalde.

alican

sıfatını

herkes çok önemli. biliyorum, hepimizin fikri, söyledikleri ve hatta söylemedikleri, yaptıkları ve hatta yapmadıkları da çok önemli. şubat 2010′dan bu yana reklam sektörünün “dijital” kısmındayım.

dijital, yaptığımız işin neresinde bilmiyorum. bu işi dijital yapan şey mecrası olmamalı. bu bana zekice gelmiyor. neyse, bu sorun değil. en azından ana sorun bu değil.

yıllardır abilerim, ablalarım, arkadaşlarım tartışır durur. “yaratıcılık nedir?”, “yaratıcılık denen süreç nasıl işler?”, “yaratıcı insan nasıl davranır ve nasıl üretir?”. bu konu başlıklarının atıldığı bazı muhabbetler tatsız, bazıları ise tatlı fakat sonuçsuz biter. bir sonuç üretememeyi kabul etmek, problemin köküne inmek demek diye düşünürüm, ama daha böyle davranan birilerini görmedim. bizde genelde sorunun üzeri o an kapatılır ve unutulur. sonraki patlama daha büyük olsun diye herhalde. neticede coşkuyu seven bir kalabalık reklamcılar.

muhalif bir fikrin varsa daima önünde baraj mevcuttur. genelde sesini kısık tonda kullanman makul karşılanır. fikrin kesinlikle çalınır. bunu bilirsen çok da mutsuz olmazsın aslında. başkasının ittirdiği ve sırf “satacağı” için işlenen kötü bir fikrin tortusuyla ilgilenmek durumunda kalırsın. kaldı ki bunu yaşaman gerekir. çünkü iyi fikir daima senin cebinde, arabanın torpidosunda, evinin mutfağında, ne bileyim işte bir yerlerde gizlidir. fakat başkalarının kötü fikirlerini de görmelisin. en azından daha kötüsünün olmadığına şükretmek için.

küçümserler, sana da küçümsemen gerektiğini öğretirler. eğer sürüye katılmazsan, hele ki sürünün bu tarafında durmazsan yandın. o zaman seni de küçümserler. insani duyguların pek yeri yoktur reklam sektöründe. çünkü hızlı olmak gerekir, rakibi yok etmek gerekir, bolca sallamak gerekir sağda solda. işte, bu bir sektörün iş yapış biçiminin acı özetidir aslında. çünkü hız hata yaptırır, rakibi yok etmek etiği bitirir, sağda solda onun bunun işine sallamak yaratıcılığı öldürür.

işi iletişim olan insanların %90′ı iletişime kapalı tiplerdir. gidin bakın, orada duruyorlar. öyle görmüyorsan, emin ol bu da onların oyunculuklarındandır.

derneği var, şusu var busu var. fakat ortada tartışan, fikir üreten, konuşabilen samimi bir kalabalık yok. olsun diye bekleyen de yok belki, ama her sene birbirinden daha fazla nefret eden bi’dolu reklamcı var. neticede sallamak serbest!

sıfatlar çok çabuk alınır verilir. 24 yaşındaki adam sinyır tasarımcı olur çıkar. esasında öyle bir dünya yoktur. gerçekte insana haddini bildiren bir dünya vardır. fakat bizim memleketimizin reklam sektörü bunu anlamak istemez. çünkü bizde esas hedef “kıreatif direktör” olabilmektir. kıreatif direktör olamayacak olana ise arada derede bir isim takılır. neticede bu isimlerden bol ne vardır ki? çalışanını tek bir lafıyla üzen, aşağılayan, hor gören patron imajı çok kıymetlidir. bu tarz patronların efsane buluşmaları, basın toplantıları, konferansları, sunumları, ortamlarda anlatılır durur. bu tepeden konuşmaların altında yatan büyük korkudan ve dehşetten bahseden yoktur.

kendi çalar kendi oynar reklamcılar. birbirlerini hiç sevmez, ama söz konusu x ödül töreninin aftır partisi olunca iki gevşek atraksyona tav olurlar.

şunu çok duyarsın; “o çocuğun kafasını çok seviyorum abeeee”

o çocuğun kafasını severler, sıkarlar, okşarlar...o kafa gide gele şişer biliyor musun? ve gün gelir o kafa patlar. çünkü makine olsa bile patlar. para insanı tavlar. fakat aklı başında bir düzende insan parayı katlar kenara koyar. fakat hedef gevşek atraksyona girmekse para yine kapı açar. reklamcılık, yeryüzündeki herhangi işten çok daha kıymetsiz ve gereksizdir. efsane sözler, efsane toplantılar ve efsane ortamların sebebi insanoğlunun entrikaya olan hayranlığıdır. hikayeler anlatılır ve o hikayelerin karakteri olamayacak olanların sahnelediği oyun başlar.

zaten reklamcılar da bir şekilde birbirlerine ödül verir durur. bu entrikalı yaşamlarına herkesi uygun bulmazlar.

kimse tek olduğunu sanmamalıdır, ama sanan insan sayısı çoktur. ko-faundır’dan geçilmez mesela, elini sallasan yüz ellisi sokakta! ve fakat her hikaye içinde büyük bir hüzün barındırarak biter. bitiş iyi değildir ve iyi olmayacaktır. bitmek, tükenmek zaten daha adında bir hüzün taşır.

reklamlar biter, hayat gerçeğiyle devam eder.

ölümlü olduğunuzu unutmamanız dileğiyle.

alican

View this post on Instagram

Yılın Röportajı!

Oldukça samimi bir röportaj gerçekleştireceğimiz hissiyatıyla gidiyoruz nam-ı diğer Alicin Aricin’in evine. Sarıyer merkezine 10 dakikalık bir uzaklıkta, müthiş bir şato’da oturuyor. Bahçesinde çeşit çeşit hayvan besliyor. Önce dostlarından dinledik onu, sonra ise gidip gözlerimizle şahit olmak istedik, “Sahte Cennet” ismini taktığı, şehir hayatına uzak yaşantısına.

- (Gülüşmeler)

* Daha ilk soruyu soracağım, gülmeye başladın. Bu sebepsiz gülüşünü neye borçluyuz?

- Valla bilmiyorum ki, yani bu bir his. Gülmek bir his anlıyor musun? Ben gülerim ve sen de gülmeye başlarsın. Tıpkı şu an olduğu gibi. Beyinsiz gibi saatlerce bu şekilde gülebiliriz.

* Ben hiç böyle biriyle karşılaşacağımı sanmıyordum açıkçası. Neyse, ilginç bir başlangıç oldu. Biraz kendinden bahsetmek ister misin? Nerede doğdun? Kaç yaşındasın? Nasıl bir çocukluk geçirdin?

- (Kahkahalar) Ya bu ne komik bir soru. Ben niye kendimden bahsediyorum, hadi bahsettim, neden biraz? (Gülüşmeler) Şaka şaka, buraya kadar geldin, elbette seni kırmayacağım. Ne sorarsan sor cevap vermeye çalışacağım. Ben güzel bir çocukluk geçirdim, yaşım 27, hep kilo problemim oldu, en arkada oturan, en arkada koşan, nefes nefese kalan çocuk bendim, en çok ben terledim, tuvalete en çok ben gittim, en çok ben yemek yedim, ama en az hareket eden bendim, çocukluğumdan beri garanticiyim ben. Düşerim diye bisiklete binmedim mesela.

* Nasıl ya, bisiklete binmeyi bilmiyor musun sahiden?

- Niye şaşırıyorsun ki, okumayı bilmiyorum demedim, bisiklete binmeyi bilmiyorum dedim. Hangisi daha kıymetli? Bak işte hep aynı çukura düşüyor bu toplum; “yanlış şeyi yadırgamak”. Fakat bu hiç değişmedi. 20 yıl önce ben ufak bir çocukken de böyleydi. Arkadaşlarla duruyoruz mesela, biri durduk yerde “ağaca dalalım” diye bir fikir atıyor ortaya. Ben dalmıyorum, neden dalmıyorum, çünkü garanticiyim, ayaklarım yere basar benim, inandığım gerçekler var. Diyorum ki, “olmaz, ben ağaca falan dalmam”. Çünkü kollarım çizilir, düşerim bir şey olur. Neden belaya bulaşayım ki? Ancak geçmişte de böyleydi, orada öylece duran ağaca “dalmak” hedefti ya da başarıydı. Bence hep salakçaydı. Ben bu gayretleri çocukken de anlamadım, şimdi de anlamıyorum. Ağaç sana dalıyor mu? E hayır, peki sen neden oraya buraya dalıyorsun sözde en gelişmiş canlı?

* Oldukça tepkisel gördüm seni. Resmen bir sordum, bin işittim. Hep böyle uzun mu konuşursun?

- Uzun konuşturan olursa uzun konuşurum. Kaldı ki ben bunu öyle kendi evimde yapıyorum. Yani seni rehin alıp konuşmuyorum farkındaysan.

* Tamam tamam kızma. Sahi sen ne işle meşgulsün Alican?

- Reklam yazarıyım ben. Müsaade edildiği ölçüde.

* Müsaade edildiği ölçü derken?

- Yani sektörün müsaade ettiği ölçüde. Bunun hiçbir önemi yok tabii. Ben bir dergiye yazmayı, blog yazmayı, kısaca ben zaten yazmayı çok seven biriyim. Ne yazık ki bunun para ettiği yer şimdilik reklam.

* Memnun değilsin yani?

- Niye memnun olayım ki? Yani reklamın nesinden memnun olayım? Gasp, riyakarlık, bomboşluk var orada. İnsan bunun neyinden memnun olur. Gıybet üzerine konumlandırılmış 200 tane ajans var. İçerideki insanlar dönüp dolaşıp bu ajansları gezerler. Birbirlerini sevmezler, yardımsever falan da değiller. Hele sosyal medyacı bir güruh var, beterler beter. Yüksek dağları yaratmak sorunları var. Yaptıkları iş yeni falan değil, ama yeni sanıyorlar. Facebook’u, Twitter’ı başkası bulmuş ama maşallah bizim sosyal medyacıların egosu o şirketlerin sahiplerinden fazla. E şimdi bu kadar gerzeğin olduğu sektörde çalışan insan memnun olur mu, sağlıklı olur mu? Kabahat bende değil, ben bunları yıllardır söylüyorum. Kabahat bu gelişememişlikte, kabahat evvela patronajlarda. Oturup iki laf edemezsin. Para ile cehaletin üzerini örtebileceğini sanan patronlar ve kraldan çok kralcı çalışanları bir sorun elbette. Fakat ben ürettim, üretiyorum da, her şeye rağmen, görmek ve anlamak derdi olan herkesle de iş yapıyorum. Çünkü benim işim düşünmek ve yazmak.

* İşim yazmak dedin. Orada sorun yok, bunu zaten yapıyorsun. Peki yazmak ve düşünmek dışında neler yapıyorsun?

- (Kahkahalar) Sevgilimle vakit geçirmeye çalışıyorum. İş var işte zaten, bunların dışında arkadaşlarımla görüşmeye çalışıyorum. Oturup muhabbet etmeyi çok severim. Arkadaşlarımla kahve içerim, demlik demlik çay içerim. Kitap okurum, takip ettiğim bazı dergiler var, onları alırım. Severim de bunu yani. Oturup bulmaca çözmeyi de çok severim.

* Memleketin neresi?

- Orduluyuz biz. Yani klasik hikaye işte, sokaktan birini çevirsen “göçmeniz” der. Bizimkiler de göçmüş işte. Kafkasya’dan mı, bir yerden göçmüşler. Fakat neden Ordu’ya göçmüşler onu çok anlamadım. Yani oradaki matematiği bilmiyorum. “Ordu’ya göçtüler, çünkü büyük dedemiz rüyasında fındık ağacı gördü” gibi bir hikayemiz yok.

* Hangi üniversiteden mezunsun?

- Beykent Üniversitesi, grafik tasarım mezunuyum.

* Ailen grafik okuman için destek oldu mu, yoksa karşı çıktılar mı?

- Ben aile zoruyla okudum diyebilirim. Üniversite okuyacak vizyona sahip biri değildim. Beni bıraksalar hiç okumazdım. Okulu hiç sevmedim. Arkadaşlarımı sevmişimdir de, okulu gerçekten hiç sevmedim. İlkokulda 4 ayrı okula gittim. Sonra zaten klasik, lise, üniversite. Onlarca arkadaşım oldu. Vallahi de sevmişimdir hemen hemen hepsini. Arada iğrenç insanlar da oldu, ama olsun, onlar da kıymetlidir. Kötülükten haberdar ettiler neticede. Ailem istedi üniversiteye gitmemi. Önyargılıydım özel üniversiteye. Şimdi diyorum ki; “iyi ki gitmişim”. Çok sevdiğim insanlarla tanıştım, çok güzel arkadaşlıklarım oldu. İyi hocalarım oldu.

* Askerliğini yaptın mı?

- Hayır, daha yapmadım.

* Ailende senin dışında sanatla ilgilenen kimse var mı?

- Var var, tasarımcısı, tiyatrocusu, müzikle ilgili geçmiş barındıranı, eli kalem tutanı, enstrüman çalanı çalmayanı. Var ya. Yani var da ne yaptık, ne işe yaradık bilinmez.

* Vücudunda bir sürü dövme var, ama benim en çok ilgimi çeken dövme sol kolundaki dövme. Anlamı nedir?

- (Kusuyormuş gibi yapıyor) Aslında dövme yaptırmak gibi bir düşüncem yoktu en başta. Fakat sonra tepkilerimi bir şekilde dile getirmenin bir yolu olarak gördüm bunu. Bir ara dershaneye gittim lise son sınıf öğrencisiyken. O ara bir arkadaşımız vardı. Kolunda ya da ensesinde İspanyolca bir şey yazıyormuş. Biri çıktı anlamını sordu. Çocuk da “Beni öldürmeyen şey beni güçlendirir” gibi saçmasapan bir laf etti. O an şunu düşündüm, “be salak, etrafında kaç İspanyol var ki?”. Sonra ilk dövmem olan “Sevdanın Son Vuruşu” cümlesini yazdırdım omzuma. Tarkan’ın şarkısıyla alakası yok, ben o kadar duygusal biri değilim, daha duygusalım. Mesele bu lafın komiğime gitmesi. Sevdanın son vuruşu ne demek abi? Allah aşkına ne demek bu? Sonra da sırasıyla diğer dövmeler geldi işte. Neyse, geçenlerde “die another day” yazdırdım. Başka gün öl gibi saçmasapan bir anlamı var. Gerizekalıların inandığı laflar bunlar. Benim merakım şu, mesela ilk insanlar nasıl motive oluyordu? Onlara laf eden yok, süslü sözler söyleyen yok, belki dövme var, ama böyle şişirilmiş laflar yok ortada. Yani ilk insanlara çıkıp da biri şöyle salak bir miras bırakmamış mesela; “Bir yere kaybolmayın, biz ilkiz ; )” anlıyor musun, sımaylili falan bir laf yok yani. E biz niye sürekli böyle özlü sözler okuyup gaza gelen bir ırkız?

* Futbolla ilgileniyor musun, tuttuğun bir takım var mı?

- Elbette ilgileniyorum. Futbolla ilgilenmeyen erkeklerin biraz salak olduğunu düşünüyorum açıkçası. Yani ilgilenmeyen demeyeyim de, ilgilenmiyor oluşunu gurur duyulacak bir malzeme gibi lanse edenden bahsediyorum. “Ben ilgilenmiyorum abi...” ukala ukala böyle, e pezevenk sen triatlon mu yapıyorsun, sen sergi mi açıyorsun, sen ülke mi kurtardın ilgilenmediğin arada, ne bileyim kitap mı yazdın, bir yerde şampiyon mu oldun? Nedir ulan o zaman? Beşiktaşlıyım ben, iyi ki Beşiktaş var. Zaten ne Galatasaray’ı tutabilirdim ne de Fenerbahçe’yi. Beşiktaş iyi yani. Tutulabilinecek bir takım. Çünkü diğer taraftarların topyekün insanlığa olan ilgilerinin artması için Gezi sürecinin yaşanması gerektiğini gördüm. Fakat Beşiktaş taraftarı hep aynıydı. İyisiyle kötüsüyle aynıydı. Çarşı demiyorum bak, Çarşı başka bir şey, isimlerinden nemalanır gibi yapmak da ayıp. Onları da seviyor ve sayıyorum tabii, o apayrı bir konu.

* Gezi sürecinden bahsettin kısaca. Sence orada yeteri kadar “bir” olamadık mı?

- Herhalde olamadık, ne ara olduk ki? Bak bugün x partiye oy verenler şerefsiz oluyor. Geçmişte şerefsiz diyenler gezi zamanında çok mutlulardı. Hani bunlar mutlulardı? Timsah gözyaşları döküyorlardı. Siyaseti düzgün insanlar yapmak zorunda, aslında her işi düzgün insanlar yapmak zorunda. Fakat yapmıyorlar. Düzgün insan da bırakmadılar. Gezi dönemini hatırlıyorum, orası fotoğraf çekilsin diye o hale gelmedi. Ama işi gücü bırakıp, maske takıp, devrilmiş polis aracının önünde ya da belediye otobüsünün önünde poz veren insanlar hiç anlamadılar. Bunların çocukları da bir şey anlamaz. Kocaman adam Ara Güler bile anlamamış mesela. Anlamamış ki, süreç esnasında beton meydanda verilen iftar yemeğinde huzurun fotoğrafını çekmişti. Ne yazık ki küfürlü konuşarak iddialı olunmuyor. Ben de bilirim küfür etmeyi. Feriköy’ün suyundan içmişim, elbette bilirim. Ara Güler’den daha da iyi bilirim hatta. O kadar çocuk ölmüş, adam huzur fotoğrafı çekiyor. Ucuzluk, basitlik, cahillik. Herkesin ortak derdi olmalı bunlar.

* Peki konumuzu değiştirelim, kendine en son hangi hediyeyi aldın?

- Kendime en son kocaman bir yüzük aldım. Beni nazardan koruduğuna inandığım bir yüzük.

* Nazara inanıyorsun, oldukça ilginç.

- Nesi ilginç, milyarlarca insan var işte, hepsi bir şeye inanıyor. İnanmayanın ki bile inanç aslında. İnsan inanmadığına da inanmak zorunda çünkü. Kapiş?

* Kendini muhafazakar olarak tanımlayabilir misin?

- Bak bu soru bir şekilde hep gündemimizde; “ne kadar muhafazkarlaştık?” Ben tabii ki muhafazakarım. Bence insanın esas meselesi neyi muhafaza ettiği ve nasıl muhafaza ettiği. Ne muhafazakarlar var işte, eşimi ona buna veririm diyor. Çocuğumu şu yaşta evlendiririm diyor. Gerekirse şurayı havaya uçururum diyor. Bunlar da, bu görüşler de muhafazakarlara ait. Ben öyle biri değilim elbette. Bu kadar salağın becerebildiği tek şey bu zaten; her şeyin anlamını yitirmesini sağlamak.

* Son olarak söylemek istediğin bir şey var mı Alican?

- Yok ya, ne sorduysan onlara cevap verdim işte. İnsanın kendini ifade edebileceği mecraların olması güzel. İlla bir şey söylemem gerekiyorsa da şunu diyeyim; İnsanlar masumiyetini yitirmemiş duygular üzerinden çıkar sağlamayı bıraksınlar. Dünyaları o zaman özgürleşir, güzelleşir.

* Çok teşekkürler.

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

göreceğin varmış